در برخی از کشورهای جنوبی هزاران دانش‌آموز، جوانان و نوجوانان دست از درس و آموزش کشیده اند و با حمایت دانشمندان و شخصیت های مهم دنیا، علیه سیاست های اشتباه رهبران جهان نسبت به بی توجهی آنها به تغییرات اقلیمی تظاهرات می‌کنند. دانش‌آموزان کشورهای استرالیا، نیوزیلند، فیلیپین و هند سردم‌دار این حرکت‌های مدنی اند که تلاش می‌کنند تا رهبران کشورهای جهان را متوجه خطر بزرگ تغییر اقلیمی در وضعیت کنونی و آینده کنند. این اعتراضات همه ساله از سوی حامیان محیط زیست در سراسر جهان برنامه ریزی می‌شوند. دانشمندان اقلیمی بدین باور اند که برخی از کشورهای ساحلی ممکن است در آیندۀ نه چندان دور زیر آب شوند. جوانان و نوجوانان که در این تظاهرات‌ها سهم می‌گیرند به صورت جدی نگران آینده‌ی شان هستند که با تغییر اقلیم ممکن وضعیت زندگی برای آنان دشوار و حتا ناممکن شوند.
پی آمدهای آنی تغییرات اقلیمی که آینده شهروندان کشورها را در لبۀ برتگاه قرار داده اند. سیلاب‌ها، خشک سالی‌ها، طوفان‌ها و آلودگی هوا در برخی از کشورهای جهان است که روزانه قربانی‌های زیادی در پی دارند. دانشمندان هشدار داده اند که اگر وضعیت استفاده از مواد فوسیلی از سوی کشورهای توسعه یافته با همین سرعت و پیمانه ادامه پیدا کند، بعد از چند سالی زندگی در خیلی از کشورها ناممکن می‌شوند. این نگرانی نسبت به گرم شدن کره زمین و از میان رفتن لایه‌های اوزون به حدی جدی است که خیلی از کشورهای توسعه یافته اکنون این وضعیت را به عنوان یک بحران عمومی و سراسری درک و فهم کرده است.
سازماندهی تظاهرات‌ها در کشورهای جنوبی و تلاش عملی برخی از کشورهای اروپایی شمالی و آمریکا نشان میدهند که دولت‌های مسئول، با درک بحران تغییر اقلیم در صدد راه‌حل و یا جلوگیری از تخریب بیشتر آن برآمده است. ولی آنچه مایۀ نگرانی بیشتر است انکشافات و تولیدات کشورهای صنعتی نیست، بلکه استفاده وسایط کهنه، استفاده از پلاستیک، زغال سنگ و فابریکه های غیر معیاری توسط کشورهای کمتر توسعه یافته است. در کشورهای فقیر نشین و عقب نگهداشته‌ای مانند افغانستان، مشکل اساسی عدم درک از بحران تغییر اقلیمی است. در این کشورها، هنوز آلودگی هوا به عنوان یک مسئله اساسی درک نشده است.
از آنجایی که در افغانستان مشکلات امنیتی، فقر، بیکاری و مسائل از این دست بیشتر از همه دامنگیر حکومت و شهروندان این کشور است، هنوز توجهی جدی در خصوص تغییرات اقلیمی و پی آمدهای آن صورت نگرفته است. گرچند تلاش‌های در سطح خیلی ابتدایی و مقطعی از سوی حکومت صورت گرفته است که نمی شود از آن به عنوان یک کار جدی در این خصوص نام گرفت. آلودگی ها، سیل‌های موسومی و خشک‌سالی‌های اخیر که خسارات زیادی جانی و مالی برای شهروندان افغانستان خلق کردند، ناشی از تغییرات اقلیمی است. افغانستان به عنوان یک کشور عقب نگهداشته شده، دست بالای در تخریب محیط زیست داشته و دارد که اکنون هزینه های سنگینی را نیز متقبل می‌شود.
خشک سالی‌های سال گذشته در برخی از نقاط کشور و اکنون سیل های موسومی که هر روز قریه ها و روستاها را ویران می‌کند خطر کمتر از تروریسم برای مردم افغانستان نیست. برای بیرون رفت از این بحران می‌طلبد که حکومت برنامه‌های پیشگیرانه داشته باشند تا کمک به آسیب دیده گان. اگر برنامۀ در جهت بهبود وضعیت اقلیمی روی دست گرفته شود، لازم نیست که کمیته حالت اضطرار وجود داشته باشد. در یک کشور فقیر که هر روز زندگی کردن دشوار تر از گذشته می‌شود نباید دست روی دست گذاشته و بحران اقلیمی را نظاره کرد.
مشکل اساسی که سد راه کارهای محیط زیستی در این کشورها هستند، نگاه پروژه‌ای به نهادهای حامی محیط زیست است که از یک‌سو خود این نهادها طرح جامعه و مانع در جهت بهبودی وضعیت ندارد و از سوی هم حکومت و دولت را تحت فشار افکار عمومی قرار نمی دهند که برای عبور از بحران، طرح و برنامه داشته باشد. در این چنین موقع است که حکومت ها به گفته معروف؛ «پشت آب رفته بیل دست می‌کند» و بجای جلوگیری از پی‌آمدها و اضرار تغییر اقلیمی به آسیب دیدگان رسیدگی می‌کند. بهتر اما این است که حکومت افغانستان نگاه استراتژیک به توسعه پایدار داشته باشد و در حمایت از زمین کارهایی را به پیش ببرد.