هیچ چیز نمی توانیست به اندازه چاقو کشی و لشکر کشی دو روزه پارلمان حیثیت پارلمان را برباد داده، ماهیت واقعی پارلمان را نشان داده و امید مردم را ناامید کند. پارلمان که خود یکی از سه رکن اساسی حکومت را تشکیل می دهد و باید به عنوان ممثل حاکمیت مردم و نماینده و مدافع منافع آنان باشد، در این عمر دو روزه خود به صحنه شرم آور و مشمئزکننده زور آزمایی نمایندگان مردم مبدل شده است. نمایندگان به جای اینکه با مراجعه به اصول و قانون داخلی مجلس، موضوع را حل و فصل نمایند، موضوع را قومی ساخته و انتخابات هیأت رئیسه مجلس را به صحنه لشکرکشی تمام عیار قومی مبدل ساخته اند. طرف‌های درگیر، یکباره شرم و حیای ظاهری را کنار گذاشته و مانند افراد کوچه بازاری، شروع به تبادل دشنام‌های رکیک و ناموسی در صحن علنی پارلمان کردند.
کشمکش‌های اخیر پارلمان، گذشته از زشتی و قباحت این کار، پیامدهای منفی زیادی را در پی خواهد داشت که در این مجال ذیلاً به برخی از آن‌ها اشاره می‌شود:
مخدوش ساختن حیثیت پارلمان
پارلمان در افغانستان یکی از سه رکن حیاتی حکومت است که اصلی‌ترین وظیفه آن قانون‌گذاری و نظارت از قوه مجریه می‌باشد. جنگ و نزاع دو روزه پارلمان حیثیت و اعتبار این قوه مققنه را به شدت زیر سوال برده و جایگاه قانون‌گذاری و نظارتی این نهاد مهم و ملّی را خدشه دار ساخته است. سوال مهمی که امروزه ذهن شهروندان کشور را به خود مشغول کرده است این است که نهادی که نتواند برگزاری انتخابات هیأت اداری خود را مدیریت و نظارت نمایند چگونه می‌تواند از نهادهای عریض و طویل حکومت نظارت نماید.
از دست دادن اعتماد مردم
برگزاری انتخابات پارلمانی در افغانستان با هزینه‌های هنگفت و کمک‌های جامعه جهانی دایر شده است که برای برگزاری آن علاوه بر مصارف سنگین، خون‌های زیادی به زمین ریخته و مردم متحمل مشقات و مشکلات فراونی شده است. مردم زجر دیده افغانستان، انتظار داشتند که شروع پارلمان جدید، شاید مرهمی بر زخم‌ها و تسکین دهنده رنج‌های بی‌شماری آنان باشد؛ اما اتفاقات دو روزه پارلمان، باعث شده است که مردم به شدت از پارلمان جدید نا امید شده و اعتماد خود را نسبت به این نهاد ملّی و مردمی از دست دهند.
تحقیر و به احترامی به قانون
پارلمان که به عنوان قوه مقننه و قانونگذار شاخته می‌شود؛ کار خود را با قانون شکنی و زیر پا گذاشتن اصول و قوانین آغاز کرده است. انتخابات هیأت رئیسه پارلمان کاری معمول و عادی است که بارها تکرار شده و برای آن طرزالعمل از قبل مصوب وجود دارد. طبیعی است که هرگونه اختلاف در این زمینه با مراجعه به اصولنامه داخلی مجلس و گردن نهادن به آن به آسانی قابل حل خواهد بود. لشکر کشی‌های پارلمان نشان داد که هیچ کسی به قانون تمکین نمی‌کند؛ بلکه با پشت پا زدن به مقررات کوشش می‌کنند که فقط حرف خود را به جانب مقابل تحمیل نمایند. کسانی که خود قانون‌گذارند به قانون و مقررات پایبندی نداشته باشند چگونه می‌شود از دیگران و مردم  انتظار داشت که به قانون احترام بگذارند.
ترویج زور‌گویی و قلدری در جامعه
لشکرکشی‌های پارلمان، گذشته از اینکه خود یک کار شرم‌آور است، خواسته نا خواسته زور گویی و فرهنگ قلدری را در سطح جامعه ترویج می‌نماید. وقتی وکلاء به عنوان نمایندگان مردم در مجلس قانون‌گذاری و چهره‌های سرشناس و متنفذ جامعه دست به قلدری و لشکر کشی زنند؛ دیگر برای مردم سخن از قانون و حمایت‌های قانونی از حقوق شهروندان جامعه، حرف‌های پوچ و بی‌اساس خواهد بود.
وحدت ملّی و برادری اقوام را صدمه زد
یکی از پیامد‌های ناگوار و به شدت منفی تنش‌های اخیر پارلمانی، آسیب زدن به وحدت ملی و برادری اقوام است. قومی سازی جنجال اخیر و رنگ و بوی قومی دادن به آن‌ ، خواهی نخواهی به جامعه نیز سرایت کرده و تنش‌های قومی را در جامعه تشدید خواهد ساخت. طرف‌های درگیر در نزاع‌های پارلمانی، تعمداً موضوع را قومی ساخته و با شعار قومی به جنگ چوکی ریاست رفته اند. بدتر از همه، هر دو طرف قضیه کوشش می‌کنند با تشدید عصبیت‌های قومی و مطرح کردن موضوعات نژادی، بر تعداد لشکر خود بیافزاید.
متاسفانه پارلمان جدید از نطفه با تخلف و قانون شکنی آغاز و متولد شده است. در این انتخابات بود که قباحت معامله خرید و فروش علنی رأی شکسته شد. عده‌ای با بی شرمی و بی حیایی تمام به خرید و فروش رأی پرداختند. برگزاری انتخابات در روز رأی دهی نیز با قانون شکنی‌ها و تقلب‌های بی‌شماری همراه بود؛ اما بررسی نتایج آراء در کمیسیون‌های انتخاباتی، روی هرچه فساد و بی‌آبرویی در افغانستان را شست. بی جهت نیست که رئیس جمهور انتخابات پارلمانی  اخیر را بدترین انتخابات تاریخ افغانستان خواند و بعید نیست که بدترین انتخابات تاریخ باشد! ضرب المثل مشهوری است که هرچه در دیگ باشد در کاسه می‌برآید. پارلمانی که نافش را با تخلف و تقلب و با لگدمال کردن قانون بریده شده باشد؛ بهتر از این نخواهد شد.