با وجود مخالفت‌ها و سر و صداهای جریان‌های سیاسی علیه تدویر لویه جرگه مشورتی صلح، کار این جرگه به خوبی و متناسب با خواسته‌های مردم افغانستان پایان یافت. در قطعنامه بیست و سه ماده‌ی لویه جرگه مواردی اشاره شده است که دغدغه‌های اصلی مردم افغانستان را راجع به صلح، حل و تبیین کرد، این جرگه که با اشتراک 3200 تن نماینده از سراسر افغانستان دایر گردیده بود راه حل های معقول و منطقی را جهت ترسیم نقشه راه صلح تدوین و ارائه نمود. هر چند چهره‌ها و جریان‌های سیاسی مخالف حکومت از ابتدای آغاز کار جرگه تا ختم آن، ساز مخالفت سر دادند و به گفته خود شان که جرگه را نیز تحریم نمودند و عدم اشتراک شان را با انگ فشار بر حکومت و انگیزه کمپاینی خواندن آن عنوان نمودند ولی بعد از ختم لویه جرگه و ارائه نتایج نشست‌های چهار روزه، تیم انتخاباتی  صلح واعتدال در بیانیه رسمی پایان کار جرگه را ستود و نتایج به دست آمده از آن را نیز نشان از هوشیاری و بیداری مردم افغانستان خواندند. در بیانیه این تیم انتخاباتی گفته شده است که با وجود احتمال خطرها و تهدیدهای امنیتی، نماینده‌گان مردم افغانستان با رشادت و آگاهی قابل قدر از وضعیت موجود نقشه راه جامع و خوبی ارائه دادند که این تیم از آن ستایش می‌کند.
نکات مهم و حایز اهمیتی که در قطع نامه لویه جرگه به آن اشاره شده بود شامل مواردی بود که بخش عمده نگرانی‌های مردم افغانستان را در آن حل ساخت. مولفه‌های مهمی که لویه جرگه در نقشه راه صلح به آن تأکید ورزیده بود حفظ قانون اساسی و دست آوردهای هجده ساله، حفظ نظام موجود و موجودیت ساختار امنیتی کنونی، حقوق زنان و آزادی بیان از موارد غیر قابل مذاکره عنوان شده است، خروج زمانمند نیروهای بین المللی از افغانستان نیز در آن ذکر شده بود که به صورت کلی بیان شده بود اگر در این قطنامه به جای خروج زمانمند نیروهای بین المللی بر موجودیت این نیروها از حالت نظامی به وضعیت توسعه‌ی اشاره می‌شد بهتر و شفاف تر بود؛ زیرا افغانستان در مناسبات بین المللی اش در هر حالت به موجودیت و همکاری جامعه جهانی ضرورت دارد، به نظر می‌رسد که پس از تحقق صلح ،کشور گذار از حالت نظامی به حالت توسعه‌ی را می‌پیماید و موجودیت نیروهای بین المللی در زمان گذار به توسعه نیز از ضرورت‌های اجتناب نا پذیر محسوب می‌گردد؛ چون ما تا آن حد از توانایی و خود کفایی دست نیافته ایم که در مدت کوتاه بتوانیم بدون همکاری جامعه ملل مسیر توسعه را به طور دلخواه بپیماییم و از این لحاظ نیازمند همکاری‌های همه جانبه جامعه جهانی هستیم. البته به نظر می‌رسد که نمایند‌گان لویه جرگه نیز متأثر از ذهنیت نظامی‌گری در قبال حضور جامعه جهانی در کشور تأکید بر خروج زمانمند نموده اند؛ چون کشور ما طی هجده سال درگیر جنگ و خونریزی بوده است و این نیروها طی این سالهای طولانی همگام و همصدا با نیروهای افغان، در صفوف جنگ بر علیه تروریزم مبارزه کرده اند، به همین دلیل می‌توان گفت که حضور پس از صلح جامعه جهانی در ذهن مردم افغانستان به معنی تدوام جنگ است، لذا بهتر بود که نماینده‌گان لویه جرگه با ذکر جزئیات این ماده، آن را واضح و مفصل بیان می-کردند.
در هر حالت، فیصله نهایی لویه جرگه و ابراز خواسته‌های اساسی مردم افغانستان قابل قدر و ستودنی است. اگر به یاد داشته باشیم در دور پنجم گفتگوهای خلیلزاد در قطر، نگرانی مردم افغانستان نسبت به آینده صلح، روز به روز تشدید می یافت و بیم آن می‌رفت که مبادا نظام دموکراسی و قانون اساسی افغانستان به عنوان پیش پرداخت مذاکرات به طالبان امتیاز داده شود، بعد از رسانه‌ی شدن صداها و خواسته‌های مردم افغانستان آقای خلیلزاد مکلف به پاسخگویی شد و در توئیتی اعلام داشت که جریان مذاکرات فقط در مورد خروج طالبان از صف القاعده و خروج زمانی نیروهای آمریکایی از افغانستان قابل بحث بوده است و در مورد نظام و دست آوردهای مردم هیچ گفتگویی صورت نگرفته است و گفتگو در این موارد را از صلاحیت‌های دولت و مردم افغانستان اعلام داشت که در ادوار بعدی باید مردم افغانستان در مذاکره رو در رو با طالبان در مورد آن وارد مذاکره شوند، حتی یکبار طالبان به صراحت گفته بودند که اردوی کنونی افغانستان باید منحل شود، سپس آنان وارد چارچوبه صلح خواهند شد که این مورد نیز با واکنش تند مردمی مواجه شد و حفظ ساختار نظامی کنونی را با شور و اشتیاق مورد حمایت قرار دادند.
لذا تدویر لویه جرگه باعث گردید تا نقشه و راههای رسیدن به صلح متناسب با خواسته‌های مردم ترسیم گردد و به نگرانی‌های آینده این چشم انداز ابهام آمیز سنگ تمام بگذارند.  در برنامه اختتامیه لویه جرگه رئیس جمهور غنی نیز با سخنرانی قاطع و همه جانبه، فیصله نهایی جرگه را مورد حمایت قرار داد و به نمایند‌گان مردم افغانستان وعده سپرد که در گفتگوهای صلح از فیصله شان حمایت نموده و صرفا بر اساس تصمیم نهایی لویه جرگه و قطعنامه نامه موجود، وارد گفتگوهای صلح با طالبان خواهند شد، از این به بعد در گفتگوهای صلح لشکر صلح نخواهیم داشت؛ بلکه فقط پنجاه نفر از اعضای دولت و جریان‌های مختلف سیاسی، گفتمان صلح را با محوریت دولت تعقیب می‌کنند که نقشه راه آنان فقط فیصله نهایی اعضای لویه جرگه است و خارج از این فیصله هیچ توافق دیگری وجود نخواهد داشت؛ بنا بر این انتظار می‌رود که مردم افغانستان همانند گذشته، کماکان ناظر بر روند صلح باشند و جزء به جزء این گفتگوها را تعقیب و پیگیری نمایند تا در صورت ابهام و اغماض از مفاد قطعنامه در جریان مذاکرات صلح، همچنان هوشیارانه صدای اعتراض بلند کنند و به خطوط سرخ خویش تأکید ورزند.
در این شکی وجود ندارد که مردم افغانستان، خواهان صلح اند، قبلا نگرانی در مورد چگونگی پیشبرد صلح، مردم را به تشویش و سر درگمی فرو برده بود؛ اما اکنون ابهامات برطرف شده است و مسیر رسیدن به صلح ازطرف نمایندگان مردم افغانستان در جرگه مشورتی صلح به صورت واضح بیان شده است. به جرأت می‌توان گفت که هیچ شخص و جریانی نمی‌تواند خارج از تابلوی ارائه شده پیشنهاد و نقشه جدیدی ارائه دهد و از این لحاظ نگرانی وجود ندارد؛ ولی بر علاوه اینکه باید ناظر جریان مذاکرات بود، در مورد بروز گروه‌های نو ظهور تروریستی پسا صلح نیز، چشمان تیز بین و ذهن کنکاش داشت. تحقق صلح در افغانستان قطعی است و مردم ما هیچگاه شورش و اغتشاش را نمی‌خواهند؛ اما بی ثباتی چهل ساله، رمق آرامش را از حیات مردم در نوردیده است و کشور ما مدام، در معرض جنگ‌های تحمیلی قرار داشته است، ضرب المثل معروف افغانی که می‌گوید ( مار گزیده از ریسمان خط خطی می‌ترسد) مصداق واقعی وضعیت جنگی افغانستان است که امید واریم بعد از تحقق صلح هیچ گروه دیگری نتواند امنیت ملی ما را بر هم زند. با این هم باید صبورانه و هوشیارانه ناظر رویدادهای ضد امنیتی کشور باشیم و با اتحاد و همدلی همیشگی، جلو هر گونه تصادمات احتمالی نا امنی را بگیریم. ملتی که در قبال رویدادهای کشور حساس اند و همصدا در کنار دولت خود همکاری همه جانبه دارد هیچ گونه تهدید بر علیه امنیت داخلی شان متوجه نخواهد شد و همیشه سرفراز و به دور از هر گونه اقدامات جنگی در فضای همدلی مسیر توسعه و ترقی را خواهند پیمود. در نتیجه وضوح نقشه راه صلح را به فال نیک میگیریم و صلح سراسری که خواستگاه هر افغان است با هوشیاری ملت تحقق خواهد یافت.