ستره محکمه افغانستان کار «حکومت وحدت ملی» را تا برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و به میان آمدن یک حکومت جدید، تمدید کرد. این کار درست زمانی صورت می‌گیرد که بحث طرح حکومت موقت بعد از پایان دوره کاری حکومت فعلی کماکان جریان دارد. مشخص شدن دوره کاری حکومت تا به وجود آمدن حکومت جدید، برای مردم افغانستان مهم است. با این تمدید می‌توان چشم انداز آینده حکومتداری را مشخص کرد و مردم افغانستان نیز از سردرگمی نجات پیدا می‌کند.
تمدید دوره کاریِ حکومت وحدت ملی در کنار چالش‌ها و مشکلاتی که دارد می تواند بدیل مناسب برای حکومت موقت باشد. تمدید دوره کاری حکومت فرصت تازه برای تطبیق برنامه‌ها و پلان‌های حکومت است که تاهنوز تکمیل نشده است. از این فرصت باید درست استفاده کرده و برای تأمین منافع مردم، ختم جنگ، تأمین صلح و برگزاری انتخابات سالم ریاست جمهوری تلاش کرد. با تمدید دوره کاری حکومت وحدت ملی مسئولیت‌های این حکومت نیز بیشتر می‌شود. اگر قرار باشد حکومت موقت ایجاد شود مشکلاتی که دامن‌گیر افغانستان خواهد شد برای همه قابل پیش‌بینی است. تمدید دوره کاریِ حکومت به معنای جلوگیری از یک بحرانی است که با تشکیل حکومت موقت دامن‌گیر مردم افغانستان خواهد شد. از جانب دیگر ایجاد حکومت موقت به معنایی بازگشت به گذشته است. قرار نیست مردم افغانستان سیر نزولی داشته باشند و حکومت‌داری نیز به جای تحول و تغییر مثبت، به نقطه صفری برگردد.
بعضی از جریان‌ها و چهره‌های سیاسیِ طرفدار حکومت موقت، ظاهراً از تمدید کار حکومت راضی به نظر نمی‌رسد. نارضایتی از تمدید کار حکومت در ساده ترین برداشت، به معنایی ایجاد چالش و مشکل فرا راه حکومتداری و نظم جاری در کشور است. هیچ میکانیزمی برای ایجاد حکومت موقت، پس از پایان دوره کاری حکومت فعلی وجود ندارد و ضرورت‌های که توجیه کند تا حکومت موقت ایجاد شود نیز متصور نمی‌باشد. برهم زدن نظم سیاسی فعلی یکبار دیگر وضعیت سیاسی را به بحران خواهد برد. هیچ نیازی نیز احساس نمی‌شود که ساختار سیاسی فعلی با یک ساختار جدید عوض شود. حکومت‌داریِ فعلی نتیجه سال‌ها تلاش مردم افغانستان است و نباید قربانی بازی‌های سیاسی شود. مردم افغانستان توقع دارند تا با گذشت هر روز وضعیت حکومتداری و کیفیت ساختارهای سیاسی بهتر شود و دستگاه سیاسی افغانستان به روز شده و دولت‌سازی و دولت‌داری نیز پیشرفت داشته باشد.
مدیریت فرایندهای دموکراتیک ایجاب می‌کند تا حکومت و نهادهای دموکراتیک که تمثیل کننده خواست و اراده مردم است، وجود داشته باشد. در نبود یک ساختار سیاسیِ مردمی، امکان برهم خوردن پروسه انتخابات و به جود آمدن آنارشی سیاسی در کشور نیز زیاد است. برنامه‌ریزی برای برگزاری انتخابات ریاست جمهوری از جانب حکومت، برای مردم افغانستان مهم است. «حکومت وحدت ملی» برآیند انتخاب مردم افغانستان است و حمایت مردم را نیز با خود دارد. مردم از این حکومت توقع دارد و این حکومت نیز در برابر مردم پاسخگو است. اگر قرار باشد حکومت موقت ایجاد شود چه تضمینی وجود دارد که آن حکومت در برابر خواست‌های مردم تمکین کند و به تقاضای مردم پاسخ بگوید و برای مردم پاسخگو باشد.
تمام نیروها و جریان‌های سیاسی با استفاده از یک پروسه دموکراتیک در انتخابات ریاست جمهوری گذشته شرکت کردند و به رقابت پرداختند. برایند آن رقابت، حکومتی است که فعلاً مدیریت دستگاه سیاسی کشور را به عهده دارد. حمایت از این حکومت در واقع حمایت از دموکراسی و پروسه‌های ملی و منافع مردم افغانستان است. نبود حکومت شر است و تلاش برای برهم زدن نظم سیاسی در جامعه در نهایت منجر به مرگ نهادهای مردمی و از دست رفتن منافع مردم خواهد شد. از این رو نیاز است تا تمام جریان‌ها و چهره‌های سیاسی هم‌صدا با مردم باشند و از منافع علیای کشور دفاع کنند. بحث ایجاد حکومت موقت می‌تواند فضای سیاسی کشور را به سوی بی‌نظمی بیشتر سوق دهد. پیامد ایجاد حکومت موقت برای همه واضح است و نباید برای ایجاد آن تلاش کنیم. بحث ایجاد حکومت موقت زمانی از سوی بعضی از چهره‌ها و جریان‌های سیاسی افغانستان مطرح می‌شود که افغانستان در یک شرایط سخت قرار دارد. جنگ و ناامنی هم‌چنان دامن‌گیر مردم افغانستان است و پروسه صلح نیز هنوز به نتیجه نرسیده است. نتیجه انتخابات پارلمانی تا هنوز به صورت کامل اعلان نشده و پارلمان نیز افتتاح نشده است. در چنین شرایطی نیازاست تا تمام نیروهای سیاسی کشور برای عبور از وضعیت فعلی و مدیریت اوضاع سیاسیِ جاری که به سود مردم افغانستان باشد، باهمدیگر همسویی و هماهنگی داشته باشند. انتظار مردم افغانستان این‌ست که منافع مردم نباید قربانی بازی‌های سیاسی و رقابت‌های ناسالم شود. پی‌آیند رقابت‌های ناسالم می‌تواند پروسه‌های ملی و منافع مردم افغانستان را با خطر مواجه سازد.
چالش‌ها و مشکلات «حکومت وحدت ملی» را همه می‌دانند. کاستی‌های زیادی در عمل‌کرد «حکومت وحدت ملی» موجود است. دلایلی زیادی نیز وجود دارد که گاهی باعث می‌شود تا حکومت نتواند برنامه‌هایش را درست و دقیق تطبیق کند. ناامنی؛ مداخله کشورهای خارجی؛ مخالفت بعضی از جریان‌ها و چهره‌های سیاسی کشور با برنامه‌های ملی و حکومت، عواملی است که عملاً گاهی به ناکامی بعضی از برنامه‌های حکومت کمک می‌کند. از این وضعیت باید عبور کرد و برای فردای بهتر و سالم‌تر باید تلاش کرد. خواست و اراده مردم افغانستان باید مورد احترام باشد. هیچ‌کس و جریانی نباید به نمایندگی از مردم افغانستان صحبت کند و تصمیم بگیرد. مسایل کلان ملی و سرنوشت ساز باید به تصمیم و خواست مردم واگذار شود. حقوق اساسی و شهروندی و از همه مهم‌تر حق تعیین سرنوشت مردم باید مورد احترام قرار بگیرد. حکومت نماینده و تمثیل کننده اقتدار مردم است. مخالفت با حکومت وتلاش برای تضعیف حکومت، به معنای مخالفت با مردم و نادیده گرفتن حق مردم است. مردم افغانستان دیگر به عقب بر نمی‌گردند. عقب‌گرد و واپسگرایی گِره مشکل را باز نمی‌کند؛ بلکه اوضاع را پیچیده می‌کند و عملاً مردم را در یک شرایط سخت قرار می‌دهد.
دیدگاه‌ها و برنامه‌های که منافع مردم را تضمین کند باید مورد حمایت قرار گیرد. پروسه صلح باید تقویت شود و از ابزارهای که به تکمیل این پروسه کمک می‌کند باید استفاده شود. حکومت باید حمایت شود و حکومتداری نیز نیاز است تا بیشتر از این تقویت شود. حکومتِ ضعیف نمی‌تواند مدافع حقوق مردم و تمثیل کننده خواست مردم باشد. سطح کارایی و اثر بخشیِ حکومت ارتباط مستقیم با حمایت مردم و تمام جریان‌های سیاسی از حکومت دارد. دوام کار حکومت فعلی کمک می‌کند تا انتخابات ریاست جمهوریِ پیشرو درست مدیریت شود. پروسه صلح نیز به نتایجی دست یابد و با تروریستان که در تلاش برهم زدن نظم عمومی و ایجاد ناامنیِ بیشتر در افغانستان است، مبارزه صورت گیرد.
برگزاری انتخابات ریاست جمهوری پیشرو فرصت تازه برای عبور از یک مرحله تاریخی است. اگر این روند درست مدیریت نشود، ممکن است مردم افغانستان یک‌بار دیگر شاهد بحران سیاسی دیگر در کشور باشد. توقع مردم از حکومتی که اکنون دوره کاری‌اش تا به وجود آمدن یک حکومت انتخابیِ دیگر تمدید شده است این است که نتیجه انتخابات پارلمانی را اعلان کرده و پارلمان جدید کشور را فعال نماید، تا از این طرق خلاء قانونی موجود در کشور پُر شود. برای برگزاری یک انتخابات سرتاسری و همه شمول و ایجاد شفافیت در پروسه انتخابات ریاست جمهوریِ پیشرو برنامه‌ریزه دقیق صورت گیرد. پروسه صلح که اکنون در یک مرحله حساس قرار گرفته است، درست مدیریت شود و در آن از منافع و دستاوردهای مردم افغانستان حفاظت و حراست صورت گیرد. این همه ممکن نیست مگر اینکه دستگاه سیاسیِ و حکومتی فعال باشد و حکومت‌داری نیز جریان داشته باشد و تمام جریان‌های سیاسی همکارهم و در کنارهم برای رسیدن به صلح و ثبات پایدار در افغانستان و تقویت پروسه‌های دموکراتیک تا رسیدن به یک حکومت مردم سالار منطبق با معیارهای جهانی، تلاش کنند.