طالبان در آخرین حرکت خود عملیات بهاری تحت نام «الفتح» را در برابر نیروهای خارجی و دولت افغانستان اعلام کرده اند.
این در حالیست که حکومت افغانستان رایزنی‌های جدی با سیاسیون و رهبران جهادی را بر آجندای گفت‌وگوهای صلح در نشت آینده قطر راه انداخته است. در طرف دیگر زلمی خلیل‌زاد نماینده ویژه ایالات متحده امریکا در امور صلح افغانستان، دور دوم سفرهای منطقه‌ای خود را برای تقویت گفت و گوهای صلح با طالبان آغاز کرد ه است.
دست‌کم یک ماه می‌شود که در برخی مناطق کشور، جنگ‌های سخت میان شورشیان طالب و نیروهای امنیتی کشور جریان دارند. اینکه طالبان از ادامه این جنگ و فشارهای نظامی امتیازهای بیشتری در میدان صلح می‌خواهند شکی نیست، ولی حد اقل توقع نمی‌رفت در چنین وضعیت حساس، آنان پروپاگنداهایی جنگی را نیز مثل اعلام عملیات الفتح آغاز کنند.
مبرهن و آشکار است که جنگ و صلح از سوی طالبان توسط دیگران تعیین تکلیف می‌شوند و طالبان تنها در بخشی از کار مجری نقشه استند. در چنین شرایطی که توقع می‌رفت گفت‌وگوهای صلح در نزدیکی‌ها به نتایجی ابتدایی ای دست یابند، اعلام عملیات نظامی الفتح از سوی طالبان جز بی باوری به صلح چیزی دیگری را به نمایش نمی‌گذارد.
خلیل‌زاد اعلام این عملیات را در تویت‌های محکوم کرده و از افغان‌ها خواسته است که این عملیات را محکوم کنند.  خلیل‌زاد در آخرین تویت خود خواهان توقف کشتار افغان‌ها شده و از تمام طرف‌ها خواهان ختم خشونت شده است. خلیل‌زاد اما در این تویت خود گفته است که ایالات متحده امریکا از صلح طلبی افغانها حمایت می‌کند.
در عین زمان حملات پراکنده طالبان در سه منطقه مختلف در ولایت قندوز نیز صبح شنبه 24 حمل از سرگرفته شده است.
تبلیغات گسترده جهانی، بها دادن بیش از اندازه به طالبان و کوتاه آمدن ایالات متحده امریکا در برخی موارد، موجب این شده است که طالبان بیش از گذشته روی توانایی‌های خود، حامیان منطقه‌ای خود و روی ظرفیت‌های نظامی خود حساب باز کنند.
روی این اصل است که نه در میز صلح رفتار مناسب دارند و نه به ختم یا توقف موقتی جنگ، دست‌کم در جریان گفت‌وگوها باور دارند. واقعیت امر این است که طالبان نه نیروی نظامی باکفایت در اختیار دارند و نه چندان جایگاهی حق به جانبی در منطقه و جهان. آنچه موجب جسارت بیش از اندازه طالبان شده است، رفتارهای مماشات‌گونه حکومت افغانستان و ایالات متحده امریکا می‌باشد.
در حالیکه نیروهای امنیتی افغانستان هم به لحاظ کمیت و هم به لحاظ ظرفیت در جایگاهی چندین مرتبه بالاتر از طالبان قرار دارند و در صورت مدیریت موثر و مفید به راحتی از عهده یک مشت نظامیان بی پاپوش طالب بر میایند، برعکس این طالبان‌اند که هم در گفت‌وگوهای صلح هم در میدان جنگ برای خود فرصت سازی می‌کنند.
ما در چند ماه آینده انتخابات ریاست جمهوری را پیش داریم. این انتخابات در واقع سند ضمانت مشروعیت نظام و برگ برنده برای معادلات بعدی سیاسی و نظامی است. چه صلح و چه جنگ، ما به انتخابات نیازمندیم و تحت هر شرایطی باید انتخابات برگزار گردد.
روی مبنا، حکومت بجای اینکه منتظر پیامد گفت‌وگوهای صلح می‌ماند، و از این طریق فرصت داده می‌شود برای سامان‌دهی مجدد طالبان، فرصت داده می‌شود برای برنامه ریزی عملیات‌های دهشت افگنانه و فرصت داده می‌شود برای تبلیغات جنگ و دهشت، در کنار آجندای صلح، جنگ را نیز باید ادامه دهد. ادامه جنگ نیز طوری باشد که دیگر طالبان فرصت برنامه‌ریزی تهاجمی را نداشته باشند و صرف به فکر دفاع باشند.
پاکسازی طالبان نیز با نیروی قهری، با جدیت انجام شود، برنامه ریزی‌های نظامی ریزتر گردند و فرصت تهاجم مثل چند ماه پیش از طالبان به طور کامل گرفته شود.
منابع تصمیم گیر کشور باید بدانند که اگر صلح ره بجایی نبرد، برنامه جنگ نباید عقب بماند و در آن‌صورت امنیت افغانستان باید از طریق جنگ واستعمال نیروی قهری نظامی تامین گردد.
در چنین وضعی هم برنامه‌های صلح نتیجه خواهند داد و ما نیز خواهیم توانست به سوی برگزاری یک انتخابات جمهوری با امنیت بیشتر برویم.
کوتاه اینکه مماشات برای رسیدن به صلح توسط دولت افغانستان و امریکا تا کنون کارساز نبوده و بعد از این نیز توقعی چندانی نمی‌رود. در این صورت ادامه جنگ و صلح است که به صلح کمک می‌کند. بنابر این پاسخ پروپاگندای الفتح باید قاطع و با سختی‌ای تمام به طالبان داده شود، تا آنان و حامیان منطقه‌ای شان به درک درستی از صلح و جنگ برسند و متوجه این نکته شوند که دیگر میدان برد طالبان در صحنه جنگ برای همیشه در افغانستان متنفی شده است.