این نگرانی جدیست که پس از امضای توافقنامه صلح، مفاد آن ارزش کاغذی که در آن متن توافقنامه آمده است را نداشته باشد. به چند دلیل:
اول؛ طرف‌های صلح می‌دانند که بر آنچه می‌گویند کمتر صادق اند، در عمل انجام نمی‌شود و یا آنکه طرف‌ها بر انجام وعده‌های داده شده‌ قادر نیستند. خلیلزاد می‌داند که توافق با طالبان به‌معنای ختم جنگ در افغانستان نیست. هم به این دلیل که طالبان قطری از دسته‌های پراکنده‌ای گروه طالبان نمایندگی کرده نمی‌توانند و هم بخاطر این‌که حدود21 گروه مسلح تروریستی در کشور فعالیت دارندکه طالبان یک جزء آن است؛ واضح است که صلح با طالبان، صلح با تمام حلقه‌های تروریستی در کشور نیست. طالبان نیز به‌خوبی واقف اند که آنان توانایی این را ندارند تا گروهای تروریستی القاعده و داعش را از افغانستان بیرون رانند و یا این اجازه را از آنان سلب کنند که دیگر مراکز را امریکا در جهان مورد تهدید قرار ندهد. زمانی که دیده می‌شود محورهای که قرار است روی آن توافق شود، چنین سرسری و خیالپردازانه به پیش می‌رود، نمایش مسخره آمیزی را در مقابل دید همه از جریان صلح قرار می دهد.
دوم؛ خواسته یا ناخواسته ماجرای صلح خلیلزاد در پی نسخه‌ای صلح کیسینجر در ویتنام است. در آن زمان مثل حالا، امریکا متحد خود را در مذاکرات شرکت نداد. کیسینجر آن را «صلح همراه با غرور و افتخار» نامید اما دولت ویتنام جنوبی مساله را این گونه نمی‌دید. حالا بحث حضور حکومت افغانستان بعنوان طرف اصلی منازعه، حد اقل از سوی خلیلزاد بعنوان شخص میانجگر جدی گرفته نمی‌شود. برداشت های وجود دارد که تمام تلاش خلیلزاد بر این است تا برنامه صلح را بنام خود ختم کرده و در فرجام مدال صلح که کیسینجر از مذاکرات صلح ویتنام دریافت کرد، یک بار دیگر بنام خودش رقم زند.  آقای خلیلزاد در نشست پسین خود در ارگ با مقامات حکومتی و شماری سیاستمداران کشور، به جملات حاکمانه پرداخته است. خلیلزاد گفته:" این جا همراه من قوماندان عمومی نیروهای امریکایی است که می‌خواهد با شما مطلبی را شریک کند و حالا من بجای آن با شما شریک می‌سازم و آن اینکه امریکا دیگر می‌خواهد، کشته شدن سرباز امریکایی در افغانستان و جنگ را نقطه پایان دهد. شما باید به این امر واقف باشید، این نکته را می‌گذاریم که هدف اصلی امریکا از این کار چیست؛ دراین هم جای شک نیست که امریکا مذاکرات صلحی را که با طالبان آغاز کرده، آن را در یک مرحله قابل قبول خواهد رسانید، در چنین وضعیت برای افغان‌ها مناسب نیست که خارج از این امر روی دیگر  مسایل بیهوده وقت خود را مصرف کند."
با این بیان خلیلزاد می‌خواهد بگوید که چه بخواهید چه نخواهید ما صلح می‌کنیم و شما هم مجبور هستید آن را بپذیرید زیرا این کار خواسته امریکا است. این بیان به شدت توهین آمیز و خارج از فضای صلح آمیز است. خلیل‌زاد تعهد آمریکا را برای ایجاد روندی که قبلا به آن تعهد شده بود:«به رهبری افغانستان و متعلق به این کشور» رها کرده است. این مذاکرات تماماً بین او و طالبان پیش می‌رود.
جمعبندی این گفتار که ناشی از خط راه صلح آقای خلیلزاد است این می شود، که فرجام چنین صلح، صلحی کاغذیست و پیامد ختم جنگ را با خود ندارد؛ از سوی هم چنین تصمیمی به طور جدی در رفتار و گفتار آقای خلیلزاد دیده نمی شود.
سوم؛ مذاکرات جاری فاقد پشتوانه ای جهانی است. همه میدانند که ترامپ می‌خواهد پیش از انتخابات سال آینده میلادی از افغانستان خارج شود؛ برنامه جاری صلح بیشتر جنبه انتخاباتی دارد تا ضرورت ختم یک ماجرای طولانی و شرم آور. این هم واضح است که چنین تصمیم برای وی و آینده امریکا همراه با بهای سنگنین است.  بهای واقعی توافق صلح متوجه جایگاه جهانی آمریکا خواهد بود. سرانجام روزی باید  ترامپ و خلیلزاد به این سؤال اساسی پاسخ دهد که چگونه با یک گروه افراطی به دور از طرف‌های اصلی جنگ و مردم افغانستان اقدام به معامله کرد. چگونه روی یک توافق با همدیگر تعامل کرده امضا کردند، کشوری که سخن اول مبارزه با تروریزم را در جهان میزند.
از همه مهمتر پاسخ قناعت بخش برای کشورهای ناتو است. این کشورها پس از حملات ۱۱ سپتامبر، موضوع دفاع مشترک ناتو را مطرح کرده و به کمک آمریکا شتافتند، بیش از ۱۰۰۰ نیروی غیرامریکایی ناتو در افغانستان جان باختند اما خلیل‌زاد اروپایی‌ها را در مذاکرات با طالبان شریک نکرد. بنابراین مذاکرات جاری از حمایت همه جانبه کشورهای دخیل در جنگ برخور دار نیست.