کنفرانس خبری که به روز سه شنبه دائر گردیده بود آقای جان بس، سفیر آمریکا در کابل گفت که کشور اش از روند برگزاری انتخابات و پیشبرد پروسه صلح حمایت می‌کند، وی در این نشست خبری افزود که مردم افغانستان نباید به این گمان باشند که تمرکز ما بالای پروسه صلح است و از انتخابات حمایت صورت نمی‌گیرد، او همچنان افزود که به رغم مذاکرات و گفتگوهای صلح، انتخابات نیز باید برگزار شود و دلیل تأخیر انتخابات را مشکلات تخنییکی خواند نه اینکه کدام مشکل و مسائل سیاسی در پشت صحنه انتخابات دخیل باشد؛ اما آقای بس در مورد چگونگی برگزاری انتخابات و طرح حکومت موقت که رسانه‌ها آن را به نشر می‌سپارد چیزی نگفت، در این مورد بیان داشت که موضوع صلح افغانستان و چگونگی ساختار سیاسی بستگی به افغان‌ها دارند و ما در این مورد مداخله نداریم، این در حالی است که ذبیح الله مجاهد سخنگوی طالبان نیز در توئیتی نوشته است که ما از حکومت موقت حرفی نزدیم؛ لذا گمانه‌ها بر این امر تقویت می‌یابد که جامعه جهانی به خواسته‌های بر حق مردم افغانستان توجه کرده اند و حکومت موقت که برگشت به عقب را برای مردم افغانستان تمثیل می‌کند در دستور کار آنان نیست.
در این نشست جان بس به صراحت بیان داشت که جنگ کنونی باید به گونه‌ی پایان بیابد که ارزش قربانی‌های بی شمار نیروهای بین المللی و نیروهای امنیتی افغان را داشته باشد و به دست آودهای هجده ساله افغانستان نیز صدمه وارد نگردد، در این کنفرانس، آقای بس، نکاتی را پیرامون آینده افغانستان مطرح نمود که مورد سئوال بسیاری از مردم افغانستان قرار دارد و متناسب با خواسته-های بیشتر مردم، جریان ابتدایی سئوال‌های لاینحل را بیان داشت؛ اما بعضا اظهارات ایشان دچار ابهام نیز بود؛ زیرا وی از پیشبرد هر دو روند انتخابات و پروسه صلح، سخن به میان آورد؛ در حالیکه تا هنوز با چنین صراحتی موضوعات صلح و انتخابات مطرح نشده بود؛ ولی اینکه چگونه این دو روند قابل تحقق است، جزئیات یبشتر ارائه نداد، به نظر می‌رسد که با حفظ نظام موجود و دست آوردهای هجده ساله، طالبان در قدرت سیاسی ادغام شوند و همانند سائر جریان‌های سیاسی وارد رقابت‌های انتخاباتی گردند که تحقق چنین امری، نیک و مورد قبول مردم افغانستان است؛ و با حمایت اکثریت افغان‌ها مواجه می‌گردد، وی در ادامه صحبت‌هایش بیان داشت که یک بخش مردم افغانستان حکومت را نماینده واقعی مردم می‌پندارند و بخش دیگر آن می-گویند که حکومت از تمام مردم نماینده‌گی نمیتواند؛ لذا باید نشست بین الافغانی دائر گردد که در آن، تمام گروه‌های سیاسی سهیم باشند؛ بنا بر این درست در همین نکته است که آقای بس و سیاسمتداران ایالات متحده، مقداری دچار سر درگمی اند، بنا بر این یاد آوری این نکته ضروری پنداشته می‌شود که در نشست مسکو میان چهره‌های سیاسی مخالف حکومت و طالبان، بعضی از آن‌ها به گونه‌ی با نماینده‌گان طالبان صمیمی بودند، گویا که سال‌های متمادی با هم رفاقت و دوستی دارند و در همین اواخر در ارتباط با پروسه صلح نیز حاکی از ارتباط تنگاتنگ آنان با نماینده‌گان طالبان بود، آقای کرزی که سر قافله سپاه اپوزیسیون در نشست مسکو بود و هم اکنون نیز بی مهابا عملکردهایش بر نقش محوری خودش تأکید دارد، گویای این حالت است که از تمام موارد پشت پرده توسط نماینده‌گان طالبان گزارش دریافت می‌کند و در هماهنگی و تبانی با آنان، این روند را سبوتاژ می‌کند.
در حالیکه که رئیس جمهور غنی بارها اعلان کرده است که خواهان تحقق صلح بین الافغانی است و از آن حمایت می‌کند؛ لذا همکاران بین المللی و در رأس آن ایالات متحده، این امر را در نظر داشته باشند که اپوزیسیون حکومت، اشخاص بازمانده از قدرت هستند و در یک نظام دموکراتیک طبیعی است که نقش اپوزیسیون برجسته سازی برنامه‌های خود است و از این طریق خواهان تصرف قدرت سیاسی هستند؛ بنا بر این یاد آوری این نکته نیز لازمی و ضروری پنداشته می‌شود که تقلیل دادن حکومت به عنوان یک گروه، نقض صریح حاکمیت مردم سالاری است و به همین دلیل، حکومت افغانستان بر محوریت اپوزیسیون و طالبان به صورت طفیلی در میز مذاکره حاضر نمی‌گردد، تحقق مذاکرات بین الافغانی در زمانی مقدور است که نقش محوری دولت، به عنوان یک نهاد معتبر ملی و بین المللی در آن بر جسته باشد، اپوزیسیون، متشکل از سیاسمتدارانی است که هر کدام آنان در دهه‌ی گذشته در رأس قدرت سیاسی بودند و اکنون که نتوانسته اند قدرت سیاسی را به دست بگیرند با حربه‌های مختلف تلاش دارند تا یکبار دیگر نقش خود را در قدرت تعیین کنند، طی اظهارات اخیر عمران خان صدر اعظم پاکستان مبنی بر ایجاد حکومت موقت، شاهد بودیم که تیم انتخاباتی حنیف اتمر در مزار شریف نیز در همزمانی با عمران خان، ندای حکومت موقت سر دادند، این بدین معنی است که اشخاص بازمانده از قدرت آخرین حربه‌های خود را جهت کسب قدرت حتی در هماهنگی با پاکستان نیز سر می‌دهند؛ اما همانطور که ذکر شد، هرکدام اشخاص فوق الذکر، امتحان خود در حکومت داری را سپری کردند و چهره‌های نام آشنا و سرشناس در انظار مردم افغانستان اند، به همین دلیل حکومت که یک نهاد مردمی است و بر خواسته از انتخاب مردم، دارای وجهه ملی و بین المللی نیز می‌باشد، چگونه می‌توان نقش آن را به عنوان یک گروه تقلیل داد، مذاکرات بین الافغانی همانطور که مورد حمایت ایالات متحده می‌باشد، از حمایت مردم نیز برخور دار است؛ اما به شرطی که مطرح سازی و قدرت ربایی بازمانده‌گان قدرت، در آن برجسته نباشد؛ آنچه که تا کنون از قرینه‌ها آشکار است نگرانی مورد یاد شده را تأیید می‌کند، آقای کرزی طی چندین سال است که آهنگ برگزاری لویه جرگه و مذاکرات بین الافغانی را سر داده است و در جهت حمایت از فرمایش‌های خودش، تلاش در راستای متقاعد کردن کشورهای منطقه را مبنی بر حمایت از برنامه‌هایش نیز دریغ نکرده است؛ اما رقصیدن به ساز ایشان، در دستور کار مردم نیست و مردمی که طی چندین دهه قربانی سیاست‌های منفعت جویانه بوده اند، حامی و پشتیبان دولت خود اند نه کسانی که اشک تمساح می‌ریزند.
ایالات متحده آمریکا با درک از اهمیت موضوع باید حساسیت مسئله را در نظر بگیرد که مشکل دولت و مردم، صلح بین الافغانی نیست بلکه از آن استقبال می‌کنند، مشکل از آنجا آغاز می‌گردد که دولت در گفتمان صلح نباید به عنوان یک گروه تقلیل یابد؛ زیرا در این صورت، گروه طالبان در میز مذاکرات دست بالاتری خواهند داشت و مطالبه‌های پیش پرداخت شان، دست آوردهای مشترک هجده ساله را قربانی خواهد کرد، با در نظرداشت محتوای گفتار اقای بس در کنفرانس خبری، دیدگاه ایالات متحده در قبال صلح، تفاوت‌های چندان زیادی با خواسته‌های مردم افغانستان ندارد، موضوع ضعف اقتصادی مردم، بیکاری و فقر حاکم برکشور، نیز در پیام ایشان برجسته بود که آن را ناشی از تمرکز اقتصادی بالای ابزار جنگی عنوان کرده بود، واقعیت نیز همین است که جنگ خسارات عدیده‌ی بر مردم افغانستان تحمیل نموده، پول و امکاناتی که در راستای تأمین اسلحه و باز سازی پروژه‌های عام المنفعه ناشی از جنگ‌ها به مصرف می‌رسد اگر در موارد انکشافی در بستر صلح و همپذیری به مصرف برسد بخش عمده‌ی از نیازمندی‌های جامعه رفع گردیده و بسیاری از مردم از کام هیولای فقر نجات می‌یابند، همه می‌دانیم که سیل عظیم مهاجرت به سائر کشورها ناشی از فقر، بیکاری و نا امنی است، که هنوز هم این پدیده نا میمون، از خانواده‌های افغان رخت بر نبسته است؛ لذا صلح باید طوری باشد که بازگشت به عقب‌گرد را تحمیل نکند، اگر در موضوع تغییرات بنیادی اقتصاد و ثبات دست آورد ملموس نداشته باشد دهه‌های سیاه حاکمیت طالبانی را نیز بر مردم تحمیل نکند؛ اما در کل، سخنان آقای بس در مورد آینده افغانستان مبنی بر حمایت از دست آوردهای مشترک هجده ساله و بر گزاری انتخابات ریاست جمهوری امید وار کننده بود و طبعا مردم افغانستان آن را با دیده‌ی قدر نگریسته و جهت دست یابی به حاکمیت مقتدر افغانی، صلح و انتخابات را با محوریت دولت حمایت خواهند کرد.