افغانستان یکی از کشورهای محاط  به خشکه است. چنانچه واضح است  که عدم دسترسی به بحرهای آزاد یکی از عوامل عقب افتادگی کشورها از لحاظ تجارت و داد وستد می‌باشد.
عدم دسترسی به آب‌های آزاد،  ترانسپورت و حمل و نقل زمان‌گیر همیشه سبب می‌شود که صادارات کشورهای محاط به خشکه  اززاویه دید رقابت‌های تجارتی گاهی دچار سکتگی ‌شود. ترانزیت کالاهای صادارتی کشورهای محاط به خشکه همیشه هزینه هنگفتی در پی دارد و متاسفانه این مساله همیشه یکی از معضل های این کشورها به ویژه  افغانستان بوده است.
اما خوش‌بختانه افغانستان از موقعیت خوبی جغرافیایی برخوردار است که در صورت توجه به آن می‌تواند کشورهای آسیایی میانه و منطقه را باهم وصل کند.
همان گونه که در کتاب ( نگاهی به دستآوردهای سه ساله حکومت وحدت ملی) اشاره شده است که افغانستان امروزی در حال تبدیل شدن به قطب ترانزیتی منطقه است و با رهایی از وابستگی به یک دهلیز خاص، دارای مجاری متعدد تجاری و ترانزیتی مانند بندرجابهار، دهلیزهای هوایی، راه لاجورد و اتصال به خطوط آهن کشورهای منطقه و جهان است، تلاش‌های رهبری حکومت افغانستان برای توسعه راه های ترانزیتی کشور به شدت آن جریان دارد.
افغانستان از سال 2009 به این طرف برای توسعه راه‌آهن و همچنان برای گسترش و توسعه‌ی مسیرهایی که به بحر و در نهایت به مارکیت جهانی منتهی می‌شوند، را در صدر برنامه های توسعه‌یی اش قرار داده است.
در چند سال اخیر بخصوص در دوره حکومت وحدت ملی این مساله روشن شد که روابط افغانستان با کشورهای جنوب آسیا و آسیای میانه بر سر زبان ها است و برای وصل این کشورها کارها جریان دارد.
سال‌ها باج‌گیری پاکستان از مرزهای تجارتی اش ( تورخم، سپین بولدک و غلام خان) با افغانستان سبب شد که رییس‌جمهور غنی  به‌منظور این‌که بتواند افغانستان را به  نقطه‌ی اتصال با کشور‌های همسایه  مبدل کند، برای نخستین بار دورنمای توسعه‌ی راه‌آهن و دهلیزهای هوایی را به صورت بسیار واضح آن  تعریف کرده است.
در چهار سال اخیر یکی از شعارهای رییس جمهور غنی همواره این بوده است که افغانستان  باید تبدیل به چهار راه مهم تجارتی میان کشورهای جنوب آسیا و آسیای مرکزی گردد که در این راستا تلاش‌های زیاد نیز صورت گرفته است.
افغانستان در سه سال گذشته توانسته که زمینه بازگشایی دهلیزهای هوایی متعدد با کشورهای مختلف را فراهم بسازد و میزان تجارت خود را با کشورهای مختلف افزایش بدهد. برای نخستین بار تاریخ 5 ماه میزان 1397 دهلیزهوایی میان هند و افغانستان افتتاح شد.
اکنون  کار روی بازگشایی دهلیزهای هوایی با کشورهای اروپایی، قزاقستان، آذربایجان، اندونزیا، امارات متحده عربی و عربستان سعودی جریان دارد و قرار است افغانستان با این کشورها به زودی  وصل شود.
در ادامه تلاش های رهبری حکومت وحدت ملی برای توسعه راه های ترانزیتی  افغانستان دو سال پیش2017 نشست(ریکای هفت)  برگزار شد موافقت نامه راه لاجورد که در گذشته به ابتکار حکومت  افغانستان مطرح شده بود میان پنج کشور افغانستان، ترکمنستان، گرجستان، ترکیه و آذربایجان به امضا رسید.
رهبری حکومت همواره کوشیده که  سیاست افغانستان را از میدان تقابل به نقطه وصل و تعامل میان کشورهای جهان به خصوص منطقه از طریق گره خوردن منافع مشترک اقتصادی، مبدل کند.
از دید تجارتی اگر ببینیم متوجه خواهیم شد که با ایجاد راه های ترانزیتی مصارف بار گیری کاهش یافته، محموله‌ی تجاری از نگاه زمانی نسبت به قبل چهار برابر زمان کمتر را در بر می‌گیرد و در نتیجه سبب کاهش قیمت گردیده و از این رهگذر تجارت و مفاد ناشی از تجارت بهبود پیدا می‌کند.
چندی پیش وزارت تجارت و صنعت نیز اعلام کرد که با استفاده از دهلیزهای هوایی با هند، تریکه و عربستان، صادارت کشور در سال 2017 32 درصد افزایش یافته است.
براساس اطلاعات این وزارت، پس از فعال شدن دهلیزهای هوایی، میزان صادارت افغانستان در سال 2017 در مقایسه به سال 2016 بیش از 160میلیون دالر افزایش را نشان می دهد.
از آنجایی که افغانستان از یک کشور صرفا وارداتی به یک کشور صادارتی مبدل شود، نیاز است که برنامه های حکومت وحدت ملی از سوی عموم مردم حمایت شود و برای تطبیق شدن و عملی شدن این پروژه‌ها، در هماهنگی با نهادهای ذیربط کار شود.