کاندیدان انتخابات ریاست جمهوری‌ و تکت‌ها و تیم‌های‌انتخاباتی ‌که وارد عرصۀ کارزار انتخابات گردیده است، از اقشار مختلف جامعه‌ می‌باشند. چنانچه در میانِ کاندیدان و حمایت کنندگانِ آنان، افرادی ‌دیده می‌شود که چهارسال پیش موضع گیری‌های‌سختی‌در برابر دولت و مردم افغانستان داشتند، ولی‌حکومت وحدت ملی‌موفق گردید که از طریق دیالوگ و گفتگو  مسائل و مشکلات را حل نموده و زمینه‌ را برای‌ حضور و ظهور گروه‌ها و اشخاص مختلف مهیا کند. این که افراد مختلف توانسته اند بدون هیچ مانعی، ‌داوطلب مقام ریاست جمهوری‌ شوند، خود بزرگترین دستآوردی‌است که طی‌سالیانِ اخیر افغانان بدان دست یافته اند؛ بنابراین می‌بایست مردم افغانستان در تمامی ‌مقاطع در کنار دولت بایستد، تا ارزش‌های‌به‌دست آمده به هَدر نرود.
با مشخص شدنِ کاندیدان و تکت‌های ‌انتخاباتی‌ شاید پس از سه الی‌ چهار ماه کم‌کم وارد فاز دوم، که همان رقابت‌ها و کمپاین‌ها میان کاندیدان و تیم‌های‌انتخاباتی‌باشد،می‌‌شویم. گذشته از این که نامزدان و حمایت‌ کنندگان آن‌ها به چه سبک و روش، تصمیم کمپاین و تبلیغات دارند، آنچه‌که از همه‌ مهم‌تر است، آداب رقابت و کمپاین است که می‌بایست از سوی‌هر یک از تیم‌ها و تکت‌ها در نظر گرفته شود. از این‌رو به نظر می‌رسد که در کارزارهای ‌انتخاباتی ‌هریک از تکت‌های‌انتخاباتی‌ نکات ذیل را می‌بایست مدِ نظر قرار دهد:
1. اولین چیزی‌ که باید از سوی‌ تمام اقشار جامعه در این برهه‌ی‌ زمانی‌ مورد توجه قرار گیرد، این‌است که فهم حقیقت از طریق دیالوگ و وجود جامعه مدنی‌شکل می‌گیرد و در ذهن جزیره‌ای‌ یک یا چند فرد نیست و بنابراین ضروری‌است که، یکدیگر را تحمل کرد، برای‌ یکدیگر جا بازنمود، تفاوت‌های ‌یکدیگر را به رسمیت شناخت و از خودخواهی‌های‌فکری‌پرهیز نمود. تمام کسانی‌که داوطلب مقام ریاست جمهوری‌آینده است، حالا کم یا زیاد در میان جامعه حمایت‌کننده و پشتیبان دارند. بنابراین طرف-دارانِ هر یکی‌از تکت‌های‌انتخاباتی‌ باید این موضوع را در نظر داشته باشند که نمی‌توان از طریق زور و قُلدوری‌ و خارج از نورم و قانون، ‌دیگران را به طرفداری‌ خود وادارند.
2. ستادهای‌ انتخاباتی ‌هریک از کاندیدان باید توجه باشند که تمام گفته‌ها و وعده‌های ‌آن‌ها بر اساس فاکت‌ها و حقایق استوار باشند و داوری‌ها و قضاوت‌ها نیز حقیقی ‌و واقعی ‌باشد، نه بر اساس تخیل و شنیده‌ها و شایعات؛ زیرا در گذشته تجربه‌ی‌نامیمونی‌در مورد کنش‌ها و واکنش‌های‌ستادهای‌انتخاباتی‌در برابر یکدیگر داشته‌ایم. بنابراین با توجه به مسائل و حواشی‌که درگذشته پیش آمده است، اینک سعی‌گردد که دوباره به دام چنین مسائل گرفتار نیایند و از تهمت و افترا به یکدیگر بپرهیزند.
3. تمام کاندیدان و حمایت کنندگان آنان باید بفهمند که وارد عرصه Public (عرصه عمومی) شده‌ است و در عرصه Public ، نمی‌‌توانید هر کاری ‌که بخواهید انجام دهید و هر سخنی ‌که بخواهید بگویید و هر قضاوتی‌را که میل دل‌تان باشد بنمایید. حضور در عرصه عمومی ‌مستلزم رعایت اصول و اداب اجتماعی‌است و رعایت اصول و اداب اجتماعی،‌ پایه‌های‌مردمی‌کاندیدان را محکم‌تر نموده و حد اقل پس اتمام این‌دوره، کاندیدان چه ببازد و چه ببرد، نامِ نیک از آنان باقی‌خواهد ماند. 
4. باید در نظر داشت که به‌دست آوردن ارای‌مردم، قبل از آن که از طریق تخریب، تحقیر و توهین دیگران میسر شود، به همکاری، هماهنگی، اعتماد و حمایت از یکدیگر محتاج است؛ زیرا اصول و قوانین جامعه مدنی ‌و مدرن ایجاب می‌نماید تا کاندیدان با بررسی‌همه جانبه و قضاوت‌های‌عادلانه نتیجه‌گیری‌نمایند که برای‌فردای‌افغانستان حضور کدام تکت انتخاباتی‌کاراتر و مؤثرتر است. آنانی‌که حقیقتا عاشق وطن و پیشرفت افغانستان است، قبل از این که در مورد جایگاه و منافع شخصی‌خود بیاندیشد، در راه پیشرفت و ترقی‌کشور گام بر می‌دارند. بنابراین برای‌آنان بُردن یا باختن تفاوت ندارند، بلکه آینده افغانستان، تنها هدف و مقصد آنها می‌باشند.
5. برای‌آنکه احترام متقابل بر قرار گردد، می‌بایست هریک از تکت‌های ‌انتخاباتی ‌به کمپاین و تبلیغاتِ خود بپردازد و برنامه-های‌کاری‌خود را سامان دهد و پوپولیسم و عوام‌فریبی‌را تعطیل کند، پایگاه تبلیغات خود را در نزد رسانه‌ها و خبرنگاران بنا نماید. در کمپاین‌ها و تبلیغات از راه اندازی‌صحنه‌های‌حمله و دفاع بپرهیزد و سعی‌کند که از طریق تبیین و تبلیغ برنامه‌ها و پلان-های‌خویش به دنبال آراء و اعتماد مردم بر آید.
6. از همه‌ مهم‌تر می‌بایست آداب نقد را در صدرِ کارهای‌خویش قرار داده و نقد فکر و رفتار را، از نقد شخص تفکیک نماید. در این‌راه نه تنها کاندیدان و حمایت کننده‌های ‌آنان؛ بلکه برای‌تمام جامعه ضروری‌است که می‌بایست حرف منطقی‌را پذیرفت و یکدیگر را تخریب و تحریف و زخمی‌نکرد و تلقی ‌این که هر کدام، مرکز ثقل جهان است را کنار گذاشت. نقد و انتقاد از ستون-های ‌پر قدرتِ پیشرفت در جامعه محسوب می‌شود، بنابراین در نقد دیگران باید محتاطانه عمل کرده و از راه‌اندازی ‌بلوا و غوغا خود داری‌نمود.
 7. سرانجام بر کاندیدان و کمپاین‌گران آنان لازم است که قول‌ها و وعده‌هایی ‌بدهند که حتی‌المقدور عملی‌ باشد. تمام قول‌ها و وعده-ها می‌بایست با توجه به شرایط و وضعیت افغانستان داده شود و از ایده‌آل گرایی‌ ‌خود داری‌شود؛ زیرا در دوره‌های‌گذشته قول‌ها و وعده‌هایی  از سوی‌کاندیدان مطرح می‌گردید که تحت هیچ‌شرایطی‌امکان عملی‌شدن آن‌ها وجود نداشت و این موضوع مردم را نسبت به کاندیدان بی اعتماد می ساخت و صداقت و درستکاری آنها را زیر سؤال می برد.