منازعه خاموش اما مصروف کننده روی هزینه‌های جنگی، میان کشورهای عضو ناتو، کار را به آنجا رسانده که به روسیه این فرصت را داد تا حاصل 18 ساله این کشورها در افغانستان را مفت و مجانی از آن خود کند. تا دوسال پیش، مسکو در تلاش تنها نقش کوچک در قضایای صلح افغانستان از سوی امریکا بود اما اکنون این نقش، بدون حضور امریکا و ناتو به مرحله تعیین کننده خود رسیده است.
واقعیت این است که تمام سیاستگذاران کاخ سفید به شمول آقای ترامپ، اهمیت و ضرورت حضور نیروهای امریکایی در افغانستان را درک می‌کنند؛ تاکنون هیچ منتقد جدی در کاخ سفید یا دستگاه استخباراتی و تصمیم گیرنده در این کشور از تصمیم جورج بوش رئیس جمهور امریکا پس از حادثه 11 سپتمبر مبنی بر حضور نیروهای نظامی در افغانستان انتقاد نکرده اند. همه آنرا پسندیده و چه بسا که نهادهای تصمیم گیرنده این کشور، برای حضور مؤثرتر نظامیان در افغانستان  نیز تأکید کرده اند. حال ترامپ نیز این حضور را می‌پذیرد و می‌خواهد، اما حضور با هزینه کم. دغدغه ترامپ مصارف هنگفت جنگ افغانستان است. در این میان، بی تفاوتی کشورهای عضو ناتو در این خصوص برای وی آزاردهنده تر است.
ترامپ می داند که خروج بدون دست آورد از افغانستان برای انتخابات دور بعد برای وی سود آور نیست که زیان های نیز به همراه دارد؛ وی به‌خوبی واقف است که آنچه، می‌تواند به عنوان یک دست آورد مهم در انتخابات از آن استفاده کند، کم ساختن هزینه جنگ است. ترمپ، بارها اغراق آمیز گفته که سالانه 50 ملیارد دالر هزینه جنگ در افغانستان می‌باشد و این برای امریکا سنگین است. اما آقای ترمپ هرگز، به سودهای مادی و سیاسی که امریکا از این حضور در منطقه و جهان دارد، اشاره نمی کند. شاید سکوت کشورهای عضو ناتو نیز ناشی از همین امر باشد که امریکا در جنگ افغانستان در تلاش کسب امتیاز‌ها به صورت یک جانبه است. 
ترمپ، با اعلام خروج کامل و صلح شتابزده، در واقعیت امر می‌خواهد مجادله همیشگی درونی با کشورهای ناتو را در میدان بازی، در مقابل دید همه جهانیان روی تخته بازی آورد تا حساب همه صاف و روشن شود. بحث روی تقسیم هزینه جنگ میان کشورهای ناتو حد اقل از سال 2010 به این‌سو مطرح است. امریکا می‌خواهد تا اعضای ناتو، در هزینه‌های جنگی بیشتر با امریکا شریک شود. اما این خواست، همیشه در لایه‌های همراه با نزاکت‌های دپلماتیک دنبال شده است. اکنون ترامپ که در بی‌ملاحظه‌گی دیپلماتیک شهره است، خواسته داعیه خویش را علنی تر سازد. با این تفاوت که ترامپ اکنون می‌خواهد تا کشورهای منطقه نیز در این هزینه با امریکا شریک شود.
اقای ترامپ در جلسه کابینه به تاریخ 13/10/1397 به صراحت اعلام کرد که ما برای تأمین منافع کشورهای دیگر خون سربازان خود را در افغانستان میریزم. وی گفت" چرا اکنون کشورهایی مانند روسیه، هند و پاکستان در افغانستان حضور نظامی ندارند. چرا روسیه در افغانستان نیست؟ چرا هند آنجا نیست؟ چرا پاکستان آنجا نیست؟ ما چرا آنجا هستیم؟ از ۶۰۰۰ مایل دورتر." با این بیان وی به کشورهای منطقه نیز می‌خواهد تفهیم کند که جنگ با تروریزم مسئولیت تنها امریکا نیست. به بیان وی، می‌خواهد بگوید که، تروریزم بیشتر منافع کشورهای منطقه را متضرر می‌سازد تا امریکا.
واضح است که ترمپ به عنوان یک تاجر موفق، می‌کوشد هزینه‌های جنگ در افغانستان بر تمامی کشورهای ذینفع تقسیم شود. حد اقل از کشورهای منطقه انتظارش این است تا ترانزیت انتقال مواد جنگی را برای امریکا ببخشند.اما این خواسته‌ی وی اکنون با روش غیر اصولی با کشورهای عضو ناتو و کشورهای منطقه به پیش برده می‌شود. از آن طرف، کشورهای عضو ناتو نیز اهداف ترمپ را با سکوت و ملاحظه بیشتر دنبال می‌کند. تاکنون، ناتو، بخصوص آنانی‌که در افغانستان هنوز نیروی نظامی دارند، هیچ واکنشی نسبت به تصامیم ترمپ نشان نداده اند. کشورهای ناتو، این انتظار را از امریکا دارند تا فرجام پیکارها در افغانستان، در یک تصمیم مشترک گرفته شود. زیرا این جنگ را امریکا در افغانستان به تنهایی به پیش نبرده است که سر انجام به تنهایی تصمیم برای ختم آن بگیرد. اما هرچه باشد، در حال حاضر این منازعه میان کشورهای ناتو - امریکا، بهترین فرصت را برای روسیه فراهم کرده تا با پاس‌های در عمق بازی را به نفع خود خاتمه دهد.  
روسیه، بعنون تماشاچی صحنه در این مدت، حالا به خوبی نقطه اتصال و انفصال را شناخته و ماهرانه سیاست خویش را از سوی شماری کمونیست‌های سابق مقیم روسیه به پیش میبرد. اگر کاخ سفید و کشورهای ناتو درک کنند، نشست امروز مسکو، بازی در میان کشورهای عضو ناتو است که اکنون روسیه در تلاش زدن گول برتری در قضیه افغانستان است.