گفت و گوهای صلح پس از چهارمین دور نشست میان زلمی خلیل‌زاد نماینده ویژه وزارت خارجه امریکا با طالبان در قطر، اکنون در مرحله‌ای حساسی خود رسیده است. مرحله‌ای که طالبان توافق کرده با القاعده دوری کند، داعش را از افغانستان دور نگهدارد و هیچ خطری برای امنیت منطقه و جهان نباشد.
از طرف دیگر ظاهرا ایالات متحده امریکا قول داده تا 18 ماه دیگر بخش از نیروهای خود را از افغانستان خارج کند. هرچند آقای خلیل‌زاد توافق صلح با طالبان را با این جزئیات تأیید نکرده ولی گفته‌است که تاکنون هیچ توافقی با طالبان صورت نگرفته و گفت‌وگوها پس از یک وقفۀ کوتاه دوباره از سرگرفته خواهند شد. او اضافه کرده که مواردی برای گفت‌وگو باقی مانده‌اند؛ تا زمانی‌که روی تمامی موارد توافق صورت نگیرد، هیچ توافقی انجام نمی‌شود. این توافقات باید گفت‌وگوهای بین‌الافغانی و آتش‌بس همه‌جانبه را دربر داشته باشند.
در این طرف قضیه صلح اما، رئیس جمهور غنی به نمایندگی از مردم افغانستان در یک پیام تلویزیونی گفت که ما صلحی می‌خواهیم که در آن اشتباهات داکتر نجیب الله و داود خان تکرار نشود. رئیس جمهور در این پیام تلویزیونی خود، از تهدیدات و نگرانی هایی نیز صحبت کرد.
رئیس جمهور  وحدت ملی، حاکمیت ملی، تمامیت ارضی، دولت مرکزی قوی و کارا و حقوق اساسی اتباع کشور را ارزش‌های تعریف کرد که به هیچ وجه در مذاکرات صلح قابل معامله نخواهند بود.
در عین زمان استاد دانش معاون رئیس جمهور در مراسم معرفی آقای مولوی منیب سرپرست وزیر جدید حج و اوقاف؛ گفت و گوهای صلح را ابهام آمیز و نگران کننده خواند.
استاد دانش نیز حفاظت از منافع ملی، وحدت ملی، حقوق اساسی شهروندی، آزادی های سیاسی، آزادی بیان و نظام مبتنی بر انتخابات را از الزامات صلح پایدار عنوان کرد.
با اینکه جزئیات اصلی از گفت و گوهای صلح نماینده امریکا با طالبان در دسترس نیست ولی طبق گفته‌های اقای خلیل‌زاد صلحی به توافق نخواهد رسید مگر اینکه بسته صلح به طور کامل به توافق برسد، آتش بس اجرایی گردد و بستر یک گفت و گوی بین الافغانی فراهم گردد.
در این میان اما آنچه مایه نگرانی مردم افغانستان، احزاب سیاسی، نهادهای حقوق بشری، جامعه مدنی و محافل رسانه‌ای در کشور است، بحث حکومت موقت است. هرچند در این مورد تا کنون آقای خلیل‌زاد به عنوان مرجع اصلی این گفت و گوها چیزی نگفته ولی نگرانی‌های وجود دارند که لابی‌گران طالبان بتوانند، بحث حکومت موقت را به یک محور اساسی گفت و گو های صلح مبدل سازند.
خوش بختانه در این خصوص دیدگاه مردم افغانستان به طور عام و دیدگاه رهبری نظام سیاسی کشور به طور ویژه، روشن و شفاف است و در واقع مردم و حکومت افغانستان در یک صف واحد قرار دارند. از این رو بحث حکومت موقت از هم اکنون منتفی است و بهتر است طرفین صلح این واقعیت را بپذیرند و مبتنی بر خواست مردم افغانستان رفتار نمایند.
در غیر صورت صلحی در کار نیست، دیگر مردم و نظام سیاسی کشور می‌توانند راه خود را باز نماید و اجازه ندهد کشور به دهه هفتاد سقوط کند. یا اگر صلحی به ثمر بنشیند؛ صلحی باشد که مردم افغانستان آن را در نظر دارند.
در هفده سال گذشته افغانستان به دست آوردهایی، دست یافته که به هیچ وجه قابل معامله نیست، مردم و حکومت کشور با تمام قد پای این دست‌آوردها ایستاد اند.
حالا اگر فشار ایالات متحده امریکا و لابی‌گران طالبان را یک فرض بگیریم که بخواهد صلح غیر مورد نظر مردم افغانستان را بر  مردم افغانستان تحمیل کنند؛ کلیت بنام دولت افغانستان با قاطعیت تمام علیه آن خواهند ایستاد.
همانطوریکه مردم افغانستان در هفده سال گذشته، به این نظام مالیه داده، عسکر داده، حمایت کرده، در مواردی که لازم شده خیزش‌های مردمی شکل داده و از تمامی روندهای دموکراتیک به تمام توان با نمایش‌های میلیونی به قیمت جان‌های شان حمایت کرده، بعد از این نیز چنین خواهند کرد.
مردم افغانستان طالبان را از همه بهتر می‌شناسند، طعم حکومت امارتی را چشیده اند و می‌دانند که حکومت موقت به شراکت طالبان یعنی از دست دادن تمام دست‌آورهای هفده ساله و از دست دادن آینده که اکنون برای شان ترسیم شده است.
روی این مبنا؛ مدعیان صلح هرچه می‌خواهند روند صلح را پیچیده بسازند، آینده به غیر از صلح تحمیلی را برای مردم سیاه نمایش دهند و نویدی تنها امنیتی که معلوم نیست تأمین خواهد شد یا نه؟ را در برابر تمام آروزهای مردم در کفه معامله بگذارند؛ مردم افغانستان اما به چنین صلحی گردن نخواهند گذاشت.
مردم افغانستان صلح می‌خواهند که دستآوردهای سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی شان حفظ گردد، نه اینکه همه آنچه را دارند در قماری بگذارند که ختم‌اش باخت سیاهی را انتظار می کشد.