جنگ در افغانستان تاکنون هزینه‌های زیادی بر مردم افغانستان تحمیل کرده است؛ از این رو پایان جنگ و برقرار صلح و ثبات در کشور  دولت افغانستان همواره پالیسی گفتگو با مخالفان مسلح را تعقیب کرده است و در این راستا تاکنون نشست‌های زیادی با مخالفان با میانجگیری کشورهای دخیل در قضایای افغانستان در برخی از کشورهای منطقه و کابل برگزار گردیده است؛ اما  متآسفانه به خاطر عدم صداقت طالبان وحامیان سیاسی آن‌ها، مذاکرات صلح تاکنون نتیجه ملموسی در پی نداشته است. حال که گفتگوهای صلح به صورت جدی تر مطرح شده است و برخی از کشورها در قضیه افغانستان وارد گفتگوی مستقیم با طالبان گردیده است، امید می‌رود این تلاش‌ها به سرانجام برسد. مردم و دولت افغانستان از هرگونه حرکت که منتج به صلح وثبات درکشور شود استقبال می‌کند و این صلاحیت اخلاقی را دارد که برای صلح بها بپردازد اما به چه قیمتی؟ این پرسش است که در این روزها ذهن هر افغان را در گیر ساخته است. امروزپیش ازهفده سال از سقوط گروه طالبان و شکل گیری نظام سیاسی جدید می‌گذرد و در آفغانستان تغییرات بسیار عمیق و دگرگونی‌های وسیع در تمام بخش‌ها و افکار نسل جدید به وجود امده است و نمی‌توان این ارزش‌ها را در مذاکرات صلح نادیده گرفت، همه کسانی که به ارزش‌های انسانی و دموکراتیک و دستاوردهای بزرگ چند ساله اخیر باورمند هستند، مخالف هرگونه روندی هستند که این ارزش‌ها و دستاوردها را بر باد فنا دهد و در نتیجه مردم افغانستان یک بار دیگر به نقطه صفر برگردند. از طرف دیگر عدم حضور دولت افغانستان درمذاکرات صلح و سرپیچی طالبان از پذیرش جایگاه دولت افغانستان که مشروعیت خویش را از راه ارای مردم به دست آورده است، دور نمایی به نتیجه رسیدن مذاکرات صلح را در ابهام قرار می‌دهد؛ زیرا تازمان که طالبان اراده لازم برای بر قراری صلح نداشته باشد و با دولت افغانستان به عنوان طرف اصلی گفتگوها واردمذاکره نشود و حملاتی خشونت بار را علیه اماکن عمومی‌و مردم بی گناه سازماندهی نمایند، پروسه صلح به مثابه اصول ثبات‌ و امنیت در کشور به سرانجام نخواهدرسید و دیگر دولت افغانستان و شورای عالی صح به عنوان نهادی مسئولیت مستقیم پیش برد مذاکرات صلح به عهده دارد دیگر دلیل قتاعت بخش برای تداوم مذاکره و گفتگو با گروه‌های مسلح وجود ندارد و دولت افغانستان در چنین شرایط می‌بایست پروسه صلح با طالبان را مورد باز اندیشی قرار دهد؛ زیرا نشست‌های صلح برای طالیان و حامیان سیاسی آن‌ها یکنوع تاکتیک برای خرید زمان و فرصت در جهت تجدید قوا ونیروهای بیشتر است
بنابراین برای رسیدن به صلح قابل قبول و دایمی ‌می‌طلبد که روند مذاکرات صلح مورد بازنگری و پروسه صلح تحت مالکیت افغان‌ها قرار گیرد. به رسمیت نشناختن دولت افغانستان در مذاکرات صلح از سوی طالبان در وافع انکار بنیاد 17 سال دست آورد ملت افغانستان دربخشهای دمکراسی، اموزش، ازادی بیان و حقوق بشر قلمدادمی‌شود. بنا براین صلح با طالبان ودیگر گروه‌های مسلح مخالف دولت را می بایست با پیش شرط‌های همراه سازد، دست برداشتن از جنگ و خشونت، پذیرش قانون اساسی و ارزش‌ها و مواد مندرج در قانون اساسی افغانستان می‌بایست به عنوان یکی از پییش شرط‌ها در مذاکرات صلح مطرح شود و طبیعی است مردمان که در این 17 سال هزینه‌های سنگینی برای نهادینه سازی ارزش‌های انسانی پرداخته است نخواهد پذیرفت که این ارزشها درمذاکرات صلح معامله شود، درست است که صلح یک نیاز است؛ اما نه به قیمت عقب گرد به گذشته.