چهارمین دور مذاکرات صلح بین‌ نمایندگان گروه طالبان به سرپرستی شیر محمد عباس استانکزی و هیأت یازده نفری دولت امریکا به ریاست زلمی‌خلیلزاد  نماینده ویژه وزارت خارجه این کشور برای صلح افغانستان در دوحه قطر برگزار شد و هنوز هیچ‌گونه خبری در پیوند به نتایج این مذاکرات منتشر نشده است.
روند مذاکرات صلح بین نمایندگان گروه طالبان و هیأت امریکایی فراز و فرود بسیار داشته است، در یک مورد گروه طالبان هشدار داد که اگر نگاه صادقانه دولت امریکا با این روند همراه نبوده و بحث زمان بندی خروج سربازان امریکایی به عنوان یکی از موضوعات مورد بحث، روی میز گفتگو گذاشته نشود، مذاکرات صلح را به تعویق می‌اندازند.
اما آنچه دراین فرایند برجسته به نظر می‌رسد غیبت دولت افغانستان در مذاکرات صلح است و تاکنون در هیچ یک از چهار دور مذاکرات که انجام شد، دیدار و گفتگویی بین نمایندگان دولت افغانستان و هیأت طالبان صورت نگرفته است، این غیبت اما می‌تواند با پیامد های شکننده به همراه باشد.
1.             دولت افغانستان تنها مرجع است که از مردم و شهروندان کشور در هرامری به خصوص مذاکرات صلح  نمایندگی می‌کند و اگر قرار باشد نسبت به این پروسه تصمیمی اتخاذ گردد، هیچ راه دیگری جز حضور دولت در مذاکرات صلح نیست. اگر چه گروه طالبان بارها تأکید کرده اند که در مذاکرات صلح فقط با دولت امریکا طرف اند و تنها با نمایندگان آن کشور بر سر میز گفتگوهای صلح نشسته اند؛ اما در فرجام این حکومت افغانستان است که می‌تواند نتایج مذاکرات صلح را بپذیرد یا نه. اگر قرار باشد مذاکرات صلح به سرانجام مطلوب برسد، نخستین اولویت این است که حضور دولت افغانستان در فرایند مذاکرات صلح تأمین شود.
2.             با توجه به مورد اول، غیبت دولت افغانستان در مذاکرات صلح در حقیقت غیبت مردم افغانستان در این پروسه است. در نزدیک به بیست سال گذشته، رنج و دردی که توسط گروه‌های تروریستی به خصوص گروه طالبان به مردم افغانستان تحمیل شد، هرگز فراموش شدنی نیست و حال اگر قرار است این گروه به گذشتۀ سیاه خود پشت کرده و وارد روندهای دموکراتیک شوند، توجه به مطالبات مردم نخستین گامی است که باید برداشته شود واین فقط دولت افغانستان است که می‌تواند از مطالبات مردم در پروسه صلح حمایت کرده و نگذارد که ارزش های بدست آمده در نزدیک به بیست گذاشته وجه المصالحه مذاکرات صلح با گروه طالبان باشد. درست است که نظم نوین سیاسی و همچنین دولت در افغانستان، به کمک همکاران بین المللی افغانستان ازجمله ایالات محتده امریکا به قوام رسیده است؛ اما مردم افغانستان در نزدیک به دو دهۀ گذشته بسیار قربانی داده اند و حالا حق دارند که بدانند ازچه جایگاهی در مذاکرات صلح برخور دارند.
3.             گروه طالبان با مخالفت حضور دولت در مذاکرات صلح، به روش و سنت کهنۀ مجاهدین در زمان حاکمیت داکتر نجیب روی آورده و گمان می‌کنند که با نادیده گرفتن نقش دولت در پروسۀ صلح به آنچه که می‌خواهند می‌رسند؛ واقعیت اما چیزی دیگری است و آن اینکه اگر میزان نفرت مردم از گروه طالبان به دلیل خشونت های خونین در بیست سال گذشته و برداشت های به شدت افراط گرایانه این‌گروه از سیاست و دیانت، بسیار بیشتر از محبوبیت مجاهدین در زمان اشغال شوری نباشد، کمرت نیست. مجاهدین اگر نقش حکومت نجیب را در مذاکرات صلح نادیده می گرفتند به دلیل حمایت گستردۀ مردم و چهرۀ مخدوش دولت نجیب در عرصۀ بین المللی بود. در حال حاضر اما میزان نفرت مردم از گروه های تروریستی به خصوص گروه طالبان بیشتر از تنفر و انزجاری است که نسبت به دولت نجیب در آن زمان بود.
نتیجه این که غیبت دولت افغانستان در مذاکرات صلح نه تنها نمی‌تواند به عنوان یک برگ برنده در مذاکرات صلح به کار گرفته شود، بلکه این غیبت با وجود عطش امریکا برای به نتیجه رسیدن مذاکرات و احتمالا خروج سربازان آن کشور از افغانستان، سرانجام روند مذاکرات صلح را به بن بست مواجه خواهد کرد. با تمام کاستی‌های که در دولت افغانستان وجود دارد، مردم اما به خوبی می‌دانند که یک نظام سیاسی ولو پر از عیب و نقص به مراتب بهتر از یک رژیم افراطی و خشونت پیشه‌ای است که می‌خواهد با زور سر نیزه بر سرنوشت مسلط شود.