برای نخستین بار سنگ تهداب انستیتوت زغفران در ولایت هرات گذاشته شد. وزیر زراعت، آبیاری و مالداری که در مراسم تهداب‌گذاری این انستیتوت اشتراک کرده بود، گفت که انستیتوت زعفران کشور به هزینه‌ی ۵۸.۸ میلیون افغانی تا پایان سال ۱۳۹۸ ساخته می‌شود.
وزیر زراعت گفت که: نقش این انستیتوت در ترویج و تحقیق، بازاریابی و معیاری‌سازی کامل پرورش، برداشت و پروسس زعفران و میکانیزم‌های بازاریابی و رشد، فوق‌العاده خواهد بود و ما را در تطبیق طرح پنج ساله‌ی انکشاف زعفران افغانستان، کمک می‌کند.
وزارت زراعت، آبیاری و مالداری کشور اعلام کرده است که میزان تولید زعفران در سال جاری در ولایت هرات به ۱۵ تن رسیده است. این آمار نشان‌دهنده‌ی افزایش صد در صدی در میزان تولید زعفران در هرات است. سال گذشته میزان تولید زعفران در هرات به هفت تُن رسیده بود. اکنون کشت زعفران حدود سی هزار جریب زمین را در بر می گیرد و این می تواند نشانه خوبی برای رشد اقتصادی افغانستان باشد.
افغانستان یک کشور زراعتی است و اقتصاد آن بیشتر مبتنی بر فعالیت های زراعتی است. با آن که بیشترین درامد ملی افغانستان ازطریق سکتور زراعت تأمین می شود، ولی نقش دولت در رشد سکتور زراعت مورد توجه نبوده است. از اینرو تاهنوز دهقانان افغانستان از روش های سنتی برای کشت و برداشت محصولات زراعتی استفاده می کنند.
خشکسالی، عدم امکانات مدرن زراعتی، در دسترس نبودن تخم های اصلاح شده، ناآگاهی دهقانان از روش های مؤثر و کارآمد درعرصه زراعت، از مهمترین چالش هایی است که رشد سکتور زراعت را با مانع روبرو کرده است.
امروز یکی از مشکلات بزرگ مردم افغانستان، مسأله‌ی بیکاری و نبود فرصت های شغلی است. بیکاری عامل اولیه فقر و فقر منشأ و منبع همه فسادها، جنایت ها و فجایع اجتماعی و سیاسی در کشور می باشد. اکنون زندگی بیش از هفتاد در صد مردم افغانستان به سکتور زراعت متکی است و بیش از چهل فیصد جوانان به کارهای کشاورزی اشتغال دارند. این آمار نشان دهنده اهمیت این سکتور در رشد اقتصادی، بهبود اشتغال زایی و کاهش آمار فقر و بیکاری می باشد. از اینرو ایجاب می کند که دولت افغانستان رشد سکتور زراعت را در اولویت برنامه های اقتصادی خود قرار داده و ضمن حرکت چرخ اقتصاد کشور به سوی خود کفایی و آوردن توازن در بیلانس واردات و صادرات کشور، چالش بیکاری در کشور را نیز حل کند.
یکی از نارسایی های سکتور زراعت در کشور عدم تنوع محصولات آن در سطح کشور است. به دلیل نا آگاهی دهقانان از تحولات جدید در فعالیت های زراعتی، محصولات زراعتی افغانستان به چند قلم محدود مانده است. این چند قلم هم به دلایل خشکسالی و تغییرات اقلیمی و پایین بودن قیمت آن در بازارها و نبود امکانات نگهداشت محصولات زراعتی، رو به سقوط بوده و یا با کاهش چشمگیر مواجه می باشد.
اگرچه در سال های اخیر در رشد و تنوع محصولات زراعتی چه از سوی دولت و چه از طرف سکتور خصوصی، کارهای خوبی صورت گرفته؛ اما این کارها با توجه به اهمیت سکتور زراعت و میزان نیازمندی های اقتصادی افغانستان، زیاد قابل توجه نمی باشد.
رواج و گسترش کشت زغفران، پسته، هنگ (راف)، پنبه و هزاران محصول پرسود دیگر می تواند راه نجاتی برای سکتور زراعت از خمودگی به حساب بیاید و افغانستان را به یکی از صادرکنندگان عمده محصولات زراعتی در جهان بدل کند.