طالبان به آمریکا هشدار داد که اگر در گفت‌وگوهای صلح از تاکتیک فشار استفاده کند، این مذاکرات را به تعویق ‌می‌اندازد. طالبان آمریکا را متهم کرده که گفت‌وگوهای صلح را صادقانه پیش نمی‌برد و در صدد جست‌وجوی منافع خودش ‌می‌باشد. در اعلامیه طالبان آمده است که خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان محور اصلی ‌گفت‌وگوهای صلح بود ولی آمریکایی‌ها می‌خواهد موضوعات تازه‌ای را مطرح کند و با سوءاستفاده از نام صلح، اهداف استعماری و نظا‌می‌خود را از راه سیاسی دنبال کند. طالبان آمریکا را متهم کرده که به برخی کشورها فشار آورده که به گروه‌های طالبان بیشتر سخت بگیرند.
اصل سخن طالبان این است که محور اصلی بحث ‌گفت‌وگوهای صلح باید مسئله خروج نیروهای خارجی از افغانستان باشد وگرنه طالبان ‌گفت‌وگوی صلح را متوقف می‌کند. از همان ابتدایی ‌گفت‌وگوهای صلح با طالبان، چگونگی خروج نیروهای خارجی از افغانستان، خارج شدن لیست رهبران طالبان از فهرست سیاه سازمان ملل، رهایی زندانیان طالبان و به رسمیت شناختن دفتر طالبان در قطر مباحث محوری ‌گفت‌وگوهای صلح بودند. دولت افغانستان حتا برای رهایی شماری از زندانیان طالبان و زمینه سازی برای آتش‌بس موقت و خارج شدن نام شماری از رهبران طالبان از لیست سیاه، برای زمینه‌سازی ‌گفت‌وگوی مستقیم طالبان با دولت افغانستان اعلام آمادگی کرده بود. ولی طالبان عدم ‌گفت‌وگوی مستقیم با دولت افغانستان را به عنوان یک سنگ کلان در پیشروی ‌گفت‌وگوهای صلح قرار داد که تاکنون پیشرفت پروسه صلح را به تعویق انداخته است. اما اکنون طالبان یک سنگ کلان دیگر را در مسیر ‌گفت‌وگوهای صلح با آمریکا قرار داده است. طالبان برآنست که در ‌گفت‌وگوهای صلح اول خروج نیروهای خارجی از افغانستان قطعی شود و بعد طالبان برای پیشبرد باقی روند صلح اقدام خواهد کرد. این سخن طالبان به مثابه یک مانع کلان برای پیشرفت ‌گفت‌وگوهای صلح است. دلیلش هم اینست که با خروج نیروهای خارجی از افغانستان دیگر کدام اهرم فشار باقی نمی‌ماند که گروه طالبان را به قبول کردن ‌گفت‌وگوهای صلح وادار کند و یا کشورهای همسایه را برای همکاری به روند صلح و عدم حمایت از طالبان فرابخواند. علاوه برآن آمریکا از لحاظ قانونی و عرف دیپلماتیک نمی‌تواند همه چیز را در میز ‌گفت‌وگوهای صلح به حراج بگذارد. علاوه برآن آمریکا با افغانستان موافقت‌نامه امنیتی استراتژیک امضا کرده و حکومت افغانستان باید درباره لغو این موافقت‌نامه و یا ادامه آن تصمیم بگیرد، درباره فهرست سیاه نیز باید مقامات رسمی ‌افغانستان باید درخواست حذف رهبران طالبان را بدهند و رهایی زندانیان گروه طالبان و به رسمیت شناختن دفتر قطر نیز منوط به تصمیم آنان است. از دیگر جانب دونالد ترامپ بدون جلب نهادهای نظا‌می ‌و سیاسی آمریکا  نمی‌تواند به راحتی تصمیم آخر را برای خروج نیروهای خارجی از افغانستان بگیرد. کشورهای عضو ناتو سیاست‌های خاص خودش را در منطقه دارد. حتا چین و روسیه حاضر نیستند که آمریکا و نیروهای خارجی طوری از افغانستان خارج شوند که خلاء قدرت امنیتی در افغانستان حاکم شود. باهمه این‌ها، اگر طالبان به این هشدار جدیدش باقی بماند، آمریکا راهی جز ادامه فشار مضاعف برطالبان را ندارد. ‌گفت‌وگوهای یک نواخت و طولانی مدت صلح، آمریکا را چندین سال است که معطل و سرگردان نگه داشته است. ‌گفت‌وگوهای صلح اگر قرار باشد یک نواخت و بی تأثیر پیش برود بهتر است که شکسته شود. کم کم این واقعیت و تجربه برای دولت افغانستان وطالبان ومردم افغانستان محرز ‌می‌شود که طالبان تا از طریق فشار نظا‌می‌و سیاسی به صلح وادار نشود، با درخواست و التماس صلح را نخواهد پذیرفت. اصلا ماهیت گروه‌های دهشت افکن و بنیادگرایی مانند طالبان و داعش طوری است که با روند‌های صلح آمیز و دموکراتیک هیچ‌گونه همخوانی و تطابق ندارند. گروه‌هایی که به جز کشتن نمی‌اندیشند و به جز نابودی از هیچ آبادانی لذت نمی‌برند، اگر در کشورهای غیر از افغانستان باشد، هیچ چاره‌ای جز حذف و مهار آنان، تجویز نمی‌شود.