به زودی بناست که رئیس جمهور محترم داکتر محمداشرف غنی و معاون رئیس جمهور استاد دانش به همراه مسئولان ادارات مسلکی، اقتصادی و سایر ادارات به ولایات دایکندی و بامیان سفر نمایند.
هرچند حوادث ناگوار امنیتی و حملات کور و ددمنشانه اخیر گروه تروریستی طالبان به ارزگان خاص، فراه، جاغوری و چالش‌های پرشمار امنیتی در طول سال‌های متمادی در گوشه گوشۀ کشور توجه، انرژی و وقت بیشتر رهبران حکومت وحدت ملی را به خود اختصاص داده و می‌دهند، اما رهبران حکومت وحدت ملی ـ با وجود همۀ این چالش‌ها و ناامنی‌ها ـ از توجه به بخش‌های زیربنایی و پروژه‌های اقتصادی و برنامه ریزی برای آینده کشور غافل نبوده و نیستند بلکه در حد امکانات موجود بنیان یک افغانستان خود کفا را از طریق اقتصاد برد ـ برد پیریزی نموده اند، هرچند ممکن است نتیجه به صورت روز مره و آنی برای مردم احساس نشود؛ زیرا اقتضای طبیعت پروژه‌های کلان و زیربنایی زمان‌بر بودن و دیربازده بودن آن‌هاست اما در سال‌های آینده برایند مثبت چنین برنامه‌ها و پلان‌های مؤثر روشن خواهد شد.
داکتر محمداشرف غنی و تیم وی در زمان کمپین انتخابات ریاست جمهوری، به مردم مناطق مرکزی (هزاره‌جات) وعده داده بودند که «مناطق مرکزی را از زندان طبیعی نجات می‌دهیم». اکنون در این نوشته کوتاه درصدد پاسخ به این پرسش هستیم که چند درصد این وعده جنبه عملی به خود گرفته است؟ آیا امکان تحقق این وعده چند سال زمان دیگر را دربر خواهد گرفت؟.
هرچند در سایر بخش‌ها در مدت چهار سالی که از عمر حکومت وحدت ملی سپری شده است، کارهای خوبی انجام شده است که اگر این موارد لیست شده و با مردم نجیب افغانستان صادقانه شریک شوند، باتوجه به مقیاس زمانی (چهار سال) و کارهای انجام شده قابل توجه خواهند بود.
اما آن‌چه از همه برای مردم هزاره‌جات بخصوص ولایات بامیان، دایکندی و غور از اهمیت برخوردار است، راههای ارتباطی و شاهراههای مواصلاتی این ولایات با ولایات همجوار است تا بتوانند از انحصار خشن طبیعت بیرون شده و مراودات تجاری و داد ستد خود را با سایر نقاط کشور افزایش دهند. یقیناً ارتباطات آسان و مطمئن با مراکز و بنادر تجاری مثل کابل، هرات، قندهار و شمال برای این مردم از اهمیت بس فوق العاده برخوردار است.
بر بنیاد این نیازمندی‌ها در چهار سال گذشته حکومت وحدت ملی نسبت به پروژه‌های زیر بنایی این مناطق توجه نسبتاً مناسب نموده‌اند که با به ثمر نشست آن‌ها تحول بزرگی در بخش ارتباطات و دسترسی آسان این مناطق به سایر مراکز مهم تجاری و ترانزیتی از جمله بنادر تجاری مثل بندر حیرتان در شمال، بندر اسلام قلعه در غرب و بندر اسپیندبولدک در جنوب و بندر تورخم در شرق فراهم خواهد شد.
اینک به صورت بسیار گذرا به برخی از پروژه‌های زیربنایی که کار عملی آن‌ها در بخش‌هایی از این مناطق آغاز شده و جریان دارد و در صورت تکمیل شدن آن‌ها می‌توانند انحصار طبیعی زندان مناطق مرکزی را برای همیشه بشکنند و از سوی دیگر آغاز تطبیق عملی آن‌ها نشان دهنده تعهد حکومت وحدت ملی به مردم نیز می‌باشد، اشاره می‌شود:
1. سرک شمال و جنوب (کریدور شمال ـ جنوب):
شاهراه شمال ـ جنوب که می‌تواند با عبور از ولایات بلخ، سمنگان، بامیان، دایکندی، ارزگان و قندهار، بندر حیرتان در مرز ازبکستان را به بندر سپین بولدک در مرز جنوبی قندهار با پاکستان و سپس به بندر گوادر در ایالت بلوچستان پاکستان وصل نماید؛ یکی از پروژه‌های بسیار مهم و حیاتی برای مناطق مرکزی و ولایات واقع و نزدیک این مسیر می‌باشد. بخش اول این شاهراه که از بندر حیرتان ـ مزارشریف تا دره‌صوف سمنگان در حکومت پیشین ساخته شده است اما ساخت بخش دوم این پروژه به طول 178 کیلومتر از ولسوالی یکاولنگ بامیان تا ولسوالی دره‌صوف در تابستان 1396 با حضور رئیس جمهور و معاون رئیس جمهور طی مراسم باشکوه در ولایت بامیان از سمت یکاولنگ به طرف دره‌صوف آغاز گردید و کار آن در حال حاضر به صورت نرمال جریان دارد. از سوی دیگر مطالعات تخنیکی و اقتصادی 550 کیلومتر از این کریدور از یکاولنگ بامیان تا قندهار توسط وزارت فواید عامه در حال انجام است.
2. سرک گردن دیوال (کریدور شرق ـ غرب):
سرک گردن دیوال ـ فیروزکوه که بیش از نیم قرن از طرح اولیه آن می‌گذرد، ولایات کابل، میدان وردک، بامیان، دایکندی، غور و هرات و هم چنین شرق و غرب کشور را با کم‌ترین فاصله به هم متصل می‌سازد. طول این مسیر 705 کیلومتر است که بیش از 400 کیلومتر نسبت به مسیر شاهراه حلقوی کابل، غزنی، قندهار، هلمند و هرات نزدیک‌تر است و می‌تواند بنیاد تحلیل اقتصادی آن را از جهت کاهش هزینه حمل و نقل، استهلاک وسایط ترانسپورتی و کاهش قابل توجه از لحاظ زمانی در مراودات تجاری تشکیل دهد. در دوره پساطالبان و سرازیر شدن کمک‌های خارجی توجهی چندان جدی به این سرک مهم ارتباطی و ترانزیتی نشد بلکه در طول 13 سال حکومت آقای کرزی تنها 40 کیلومتر سرک در بخش حصه اول بهسود در سال 1390 با شرکت کوریا افغانستان قرارداد شده بود. طبق شرایط پیش‌بینی شده در قرارداد بنا بود که این پروژه تا ماه قوس 1394 به پایان برسد اما بنا به مشکلات که برای شرکت سازنده به وجود آمد تاکنون تنها 70 درصد کار آن انجام شده است. بخش دیگر این پروژه در زمان حکومت وحدت ملی به طول 60 کیلومتر در تاریخ 19 اسد 1395 با شرکت ساختمانی وینکوامتیاز قرارداد شد و تطبیق آن از ولسوالی حصه دوم بهسود به سمت ولسوالی پنجاب بامیان در همان سال آغاز شد و در حال حاضر کار آن به صورت نرمال جریان دارد. طبق گزارش شرکت سازنده و وزارت فواید عامه، اگر برخی مشکلات محیطی و اجتماعی موجود در مسیر این پروژه برطرف گردد، در زمان پیش‌بینی شده این پروژه تکمیل خواهد شد. بخش سوم این پروژه در سال‌های بعد مورد توجه حکومت قرار دارد که امیدواریم پرسیجر آن به زودی تکمیل گردد.
از طرف هرات نیز به طرف ولایت غور بخش اول غربی این پروژه تا ولسوالی چشت شریف به طول 60 کیلومتر در دو لات 30 کیلومتری جهت طی مراحل و پرسیجر تدارکاتی به اداره تدارکات ملی ارسال شده و به زودی کار لات اول آن آغاز خواهد شد.
3. سرک ترانس ـ هندوکش (دوشی ـ بامیان):
یکی از سرک‌های که می‌تواند به عنوان مسیر بدیل شاهراه سالنگ جهت ارتباط ولایات شمالی با مرکز و جنوب کشور مورد استفاده واقع شود و به عنوان مسیر ترانزیتی میان آسیای جنوبی و آسیای میانه نقش بارز ایفا نماید، سرک دوشی ـ بامیان است. کار ساخت این سرک به طول 152 کیلومتر پس از امضای قرارداد ساخت آن، در 17 میزان 1396، آغاز گردید و در حال حاضر کار ساخت آن توسط یک شرکت چینایی به صورت نرمال جریان دارد.
با ساخت و تکمیل سرک ترانس ـ هندوکش، مناطق مرکزی و به خصوص بامیان به عنوان مسیر ترانزیتی شمال به جنوب، شمال به مرکز، شمال به شرق کشور تبدیل خواهد شود که می‌تواند نقش برجسته در تحول اقتصادی، اجتماعی و سیاسی این ولایت و ولایات هم‌جوار بازی نماید. 
4. سرک نیلی ـ قوناغ:
ولایت دایکندی یک ولایت نو تأسیس و در عین حال یکی از ولایات محروم کشور می‌باشد که از زمان تأسیس تا آغاز حکومت وحدت ملی حتی یک متر سرک قیر در این ولایت وجود نداشت. در حال حاضر سرک نیلی ـ کوتل قوناغ ـ ورس الی ولسوالی پنجاب ولایت بامیان که در مجموع 170 کیلومتر طول دارد، در چند بخش کار ساخت سرک اسفالت آن جریان دارد. باید یادآور شد که تکمیل این سرک نیاز به عزم جدی و تعقیب دوامدار آن و برطرف کردن چالش‌های فراروی این پروژه در سال‌های آینده دارد و یقیناً خواست بر حق مردم محروم و اهل دانش و فرهنگ دایکندی از رئیس جمهور محترم و معاون ایشان تکمیل این سرک می‌باشد و امیدوار هستند که در دور بعدی حکومت شان این پروژه حیاتی را به فرجام برسانند.
5. برق رسانی به مناطق مرکزی:
یکی از خواسته‌های مردم مناطق مرکزی از حکومت وحدت ملی این است که در زمینه برق رسانی و به خصوص برق صنعتی برای بامیان و مناطق مرکزی توجه جدی نماید. بامیان و ولایات هم جوار ظرفیت تولید برق به اندازه 500 کیلوولت را از طریق معادن بزرگ زغال سنگ آشپشته و دره صوف دارند که می‌توانند یک منبع مطمئن تأمین انرژی برای کشور در طی سال‌های متمادی باشند. از سوی دیگر وابستگی دایمی به انرژی برق وارداتی به هیچ وجه به صلاح و منافع دراز مدت ملی افغانستان نیست. در کوتاه مدت حکومت وحدت ملی برای تأمین برق بامیان قرارداد ساخت لین انتقال برق دوشی ـ بامیان را در سه بخش ساخت  لین انتقال برق 220 کیلوولت، ساخت سب‌آستشین 220 کیلوولت بامیان و شبکه توزیع برق شهر بامیان با سه شرکت سازنده در سال 1397 امضا کرده است که کار عملی آن در ساحه با سفر رئیس جمهور و هیئت همراه به بامیان آغاز خواهد شد اما در دراز مدت باید روی منابع تولید برق داخلی بیشتر تأکید شود تا برق وارداتی.
بنابراین هر چند رئیس جمهور محترم و تیم وی نسبت به وعدۀ «شکست حصر مناطق مرکزی» اقدامات و کارهای بسیار خوبی انجام داده‌اند اما مردم منتظر به پایان و فرجام رساندن پروژههای زیر بنایی فوق می‌باشند تا شاهد محقق شدن شکست قعطی چنین حصر و زندان طبیعی باشند و امیدوار هستند که در پنج سال آینده این وعده رئیس جمهور به طور کامل تحقق یابد.
توقع مردم مناطق مرکزی از رهبری حکومت وحدت ملی:
مردم مناطق مرکزی بخصوص دایکندی و بامیان از رئیس جمهور و هیئت بلند پایه همراه ایشان چند خواست مشخص و قابل توجه در این سفر دارند:
یک. نسبت به تأمین امنیت مناطق مرکزی و هزاره جات از ارزگان خاص، جاغوری تا لعل و سرجنگل توجه خاص نموده و برای تأمین امنیت این ساحات یک لوا از اردوی ملی را در این مناطق سوق داده و تعبیه نمایند.
دو. نسبت به حوادث امنیتی ارزگان و جاغوری با قاطعیت برخورده نموده و گروه متجاوز طالبان را به شدت سرکوب نمایند و به آوارگان ارزگان خاص به طور عاجل رسیدگی نمایند.
سه. نسبت به تعدیل واحدهای اداری از جمله ایجاد دو ولایت در هزاره‌جات و ایجاد چندین ولسوالی با هدف ارائه خدمات رسانی بهتر برای شهروندان این مناطق اقدام نمایند.
چهار. باتوجه به محرومیت تاریخی مناطق مرکزی باید در اختصاص پروژه‌های انکشافی در بخش سرک‌ها، ساختمان مکاتب، آب‌رسانی، تأمین برق مصرفی، شفاخانه‌ها و کلینک‌ها در بودجه ملی سال 1398 و سال‌های بعد توجه ویژه مبذول دارند.
پنج. ایجاد پارک صنعتی و زون خاص اقتصادی در بامیان و صدور هدایات لازم جهت مطالعات اقتصادی، تخنیکی و امکان سنجی عملی آن.
شش. یقینا شکست حصر طبیعی و زندان جغرافیایی این مناطق بدون توجه ویژه و خاص رئیس جمهور نسبت به تطبیق پروژه‌های در حال کار و سرعت بخشیدن بر پرسیجر مطالعات امکان سنجی، تخنیکی، اقتصادی و تدارکاتی ادامه پروژه‌های زیربنایی فوق محقق نخواهد شد. از این رو مردم توقع و انتظار دارند که در این سفر رئیس جمهور محترم نسبت به موارد شش‌گانه یادآوری شده پاسخ مثبت، روشن و قطعی به مردم بدهد. 
در فرجام باید یادآور شد که مردم مناطق مرکزی هم چنان‌که در طی 17 سال گذشته حامی حکومت و نظام بوده و در کنار حکومت از روند دموکراسی و تحکیم فرهنگ مدنیت و تأمین امنیت حمایت کرده‌اند در آینده نیز حمایت خواهند کرد و به کسانی که در صدد بر هم زدن امنیت این مناطق هستند اجازه نخواهند داد تا امنیت این مناطق را با چالش روبرو سازند و در فرایند انتخابات ریاست جمهوری در سال 1398 مثل گذشته با شور و شعور شرکت خواهند کرد.
در جدول زیر لیست برخی از پروژه‌های ولایت دایکندی که تا تابستان 1397 در کمیسیون تدارکات ملی منظور شده است، ارائه می‌گردد.