دولت افغانستان اکنون همانند مردم آسیب‌دیده‌ی این وطن مصروف امور روزمره شده و دولت‌های خارجی نیز در یک بازی سیاسی نقش دولت افغانستان را برای کنترول و مدیریت اوضاع فعلی کشور درحد یک ناظر تقلیل داده است. در شرایط فعلی که افغانستان همزمان با سه پروسه بزرگ ملی و فراگیر دست و پنجه نرم می‌کند، دولت‌های همکار درپی تعمیق نقش استراتیژیک شان در منطقه و بازی‌های سیاسی است. افغانستان، اکنون، مثل همیشه در نقش یک ناظر نشسته است. دولت افغانستان در سه پروسه بزرگ که عبارت از انتخابات، صلح و جنگ با تروریزم است، نیازمند استعانت دولت‌های خارجی می‌باشد. اما دولت‌های خارجی دراین وهله در پی تحصیل اهداف استراتیژیک خودشان استند.
فرجام صلح نامعلوم است و هزینه‌های جنگ روز به روز افزایش می‌یابد، انتخابات هم هر روز از سوی جناح‌هایی به چالش کشیده می‌شود. مدیریت چنین صحنه‌ای برای حکومت وحدت ملی سخت می‌نماید و ازهمه سنگین‌تر رسیدگی به مردم آسیب‌دیده از جنگ و خشک‌سالی است که فقر را در کشور چندبرابر کرده است. بسیاری‌ از موضوعات سخت و دشوار زندگی اکنون مردم را از تمایل به انتخابات و امید به آینده باز می‌دارد تا در پی حصول مایحتاج روزمره شان باشد. ازسویی‌هم تازمانی‌که در مسایل بزرگ ملی مثل انتخابات و صلح، مردم به عنوان پشتوانه‌ی حکومت عمل نکند موفقیت دولت نیز سخت و دشوار معلوم می‌شود.
بااین وجود، آنچه مسولیت کنونی حکومت می‌باشد تنها پیشبرد امور روزمره و وظایف داخلی نیست؛ بلکه بازیابی جایگاه افغانستان در صحنه بین‌المللی است. اکنون قدرت‌های هژمون به جای دولت و ملت افغانستان تصمیم می‌گیرند؛ برگزاری نشست‌‌های خارجی بدون هماهنگی و خارج از مدیریت دولت افغانستان مصداقی براین مدعا است. نشست مسکو، نشست قطر، سفر هیات‌های سیاسی و رسمی طالبان در کشورهای مختلف و گفت‌وگو با سران دولت‌ها برای صلح با حکومت افغانستان گویای براندازی ابهت حکومت از چشم دولت‌ها است. دولت‌های خارجی نیز این‌روزها بدون این‌که شورای عالی صلح ویا حکومت افغانستان در جریان قرار بگیرند، میزبان و طرف مذاکره‌ی طالبان می‌شود. شورای عالی صلح اکنون نقش تایید کننده‌ی نشست‌ها و سفرهای طالبان را بازی می‌کند، نه اینکه اداره‌ی با صلاحیت برای بازنشانی گروه‌های مسلح از جنگ از طریق پروسه صلح باشد.
در ظاهر امر، نشست مسکو براساس خواست دولت افغانستان لغو شده است. این یک توافق دوجانبه میان افغانستان و روسیه است تا با آمادگی بیش‌تر و به گونه مشترک روی این نشست کار کند. اما حقیقت امر این است که نفس تشکیل چنین نشست‌هایی بدون هماهنگی با دولت افغانستان که درآن حکومت افغانستان به‌عنوان مهمان نشست دعوت می‌شود، گویای نادیده‌گیری نقش حکومت وحدت ملی از مدیریت اوضاع است. این که گروه طالبان عضو نشست باشد ولی دولت افغانستان و ایالات متحده به‌عنوان دولت همکار و حامی افغانستان نیز از عین موقف و جایگاه برخوردار باشد، نشانه‌ای از تقلای روسیه برای به‌دست‌‌گیری کنترول اوضاع امنیتی و پروسه‌ی صلح افغانستان است. گفت‌وگوهای مستقیم آمریکا با طالبان نیز نشانه‌ای از بی‌توجهی به حاکمیت و رهبری افغانستان در پروسه صلح است. این نشان می‌دهد که دولت‌ها حکومت افغانستان را نادیده می‌گیرند و به حاکمیت ملت افغانستان بر پروسه‌های ملی شان باور ندارند.
حکومت وحدت ملی و شورای عالی صلح افغانستان همواره تاکید کرده که پروسه‌ صلح باید تحت نظر ملت و به رهبری حکومت افغانستان انجام شود. اما اکنون به نظر می‌رسد که شماری از دولت‌های همکار صلح افغانستان نه تسهیل کننده‌ی پروسه صلح، بلکه تعدادی نقش مداخله‌گری و چندی تلاش گردانندگی این روند را دارند. همین امر باعث شده است تا با تضاد منافع دولت‌ها دراین روند، کار به پیش نرود و صلح یک مفهوم موهوم برای ملت و یک روند پرچالش برای حکومت افغانستان شمرده شود.
تاکنون همواره برای ملت و دولت افغانستان هشدار داده می‌شد که بیش از بیست‌ودو گروه تروریستی در افغانستان فعالیت دارند و با ایدیولوژی‌های متفاوت در مناطق مختلف کشور می‌جنگند. اما حالا همه گروه‌های تروریستی در قالب و در مناطق تحت کنترول دو گروه تروریستی داعش و طالب خلاصه شده است. داعش که بیش‌تر به شکل یک پروژه‌ی تروریستی می‌جنگد، هیچ جایگاهی در افکار مردم و اندیشه‌های مذهبی ندارد، حتا با تفکر تندروان اسلامی نیز در تضاد است و یک پروژه‌ی تروریستی محض به شمار می‌رود. اما طالبان باآنکه در جنوب، غرب، شمال و شرق کشور بیش‌تر جنگ مافیایی دارد از سال گذشته بدینسو در حال رشد، سربازگیری و تجهیز نیروهای مسلح شان است. جنگ با یک چنین گروهی که در خارج از کشور به دنبال صلح می‌رود و در داخل افغانستان شهرها را به آتش‌ می‌کشد و مسولیت کشتار افراد ملکی را به دوش می‌گیرد، یک کار سخت و معامله گرانه است. از همین‌رو است که صلح با طالبان به ‌راحتی ممکن نیست و جنگ با آنان نیز هزینه‌بر شده است.
درحال حاضر شماری از سران حکومت و جریان‌های سیاسی دخیل در تصمیم‌های بزرگ کشور، درتلاش تثبیت جایگاه شان در انتخابات ریاست جمهوری سال آینده است، اما مسولیت وظیفوی و ملی شان حکم می‌کند تا برای بازیابی نقش دولت افغانستان در صحنه‌ی بین‌المللی و حل مشکل‌های ملت آسیب‌دیده از جنگ و خشک‌سالی متمرکز شوند. در سال جاری شماری زیادی از ملت افغانستان از جنگ‌ و ناامنی و خشک‌سالی دچار فقر و بی‌کاری شده اند که نیاز به کمک‌های عاجل دارند. صلح، جنگ، انتخابات و دیگر مسایل بزرگ ملی نباید مانع این شود که حکومت و سران سیاسی به مسایل مربوط به زندگی مردم کم‌تر توجه کند. زمان آن است تا با توجه به وضعیت بحرانی کشور تلاش شود که ملت از چشم دولت و دولت از چشم جهان نیافتد.