همه چیز درهم ریخته همه چیز وارونه شده نه به خدا ایمان دارند نه به محمد، انتحار و نا امنی مثل خوره تا مغز استخوان مان را فراگرفته. انتحارگران هیولای عظیم و بی رحمی هستند که تمام  ما را می‌بلعند.
این موجودات سیاه و هراسناک کابوسی برای جامعه ما گردیده اند. انتحارگران ویرانگراست، جامعه ما را به تباهی نشانده اند و رویای کودکان و جوانان مارا به یاس مبدل کرده اند؛ جامعه را مسلول و زندگی را تلخ و ناگوار نموده اند. انتحار کننده و آدم کش برادران تنی اند. هر دوقربانیان انحراف اند و هر دو در عرصه مرگ همدست اند و هردو اسیر جانور خونخواری اند که نامش مرگ است.
جامعه در گیرودار ترس از آینده ای است که بر او مجهول است. شیطانِ قَتال، روح آدم را با دیدار ورطه عدم، وسوسه می‌کند. قانون انتحار گران می‌گوید همه کار مجاز است.
نا امنی این مرض مهلک به جامعه سرایت کرده است. روح‌ها همه مجروح اند. پایه ها لرزان اند. چشمه ها همه آلوده اند. مردم همه درتب سوزان و سرگردان اند، می‌نالند و دندان برهم می‌سایند. نزاع میان یاس و امید در جریان است.
کشتن برادران دینی با سر دادن ندای الحمدلله و شکرلله و سبحان الله ونماز شکر به جا آوردن درکدام آیین و دین پذیرفته شده است. خونین ترین چهره وحشت و دهشت از اینکه مسبب چنین وقایع هولناک شناخته می‌شود هرگز عمل خویش را غیر انسانی نمیداند و آنچه کرده است جهاد در راه خدا و یک عمل اسلامی و به نفع جامعه قلمداد می‌کند.
جنگ پدیده ای است که با خرد انسانی و با طبیعت او سازگار نیست. جنگ و تفنگ دوواژه کشنده و غیرانسانی هستند که پیوند و ریشه تاریخی دیرینه ای باهم دارند و به نوعی همزیستی مسالمت آمیز دارند جنگ و تفنگ بیش از آن‌که بر عقلانیت و حقیقت استوار باشد، بر وضعیت انسانی بنا گرديده که در کانون آن خشم و خشونت مي‌درخشد، و این درخشش سیاه جنون جز با فروغ دردناک خون هزاران قرباني بي‌گناه مهار نمي‌گردد
براین اساس، به نظر مي‌رسد كه ساحت زندگي مردم افغانستان هنوز عرصة خشونت است نه حقیقت. كه نشانه‌هاي آن در حوادثي مانند انتحارهاي كور، خشونت‌هاي سيستماتيك و... به چشم مي‌خورد، و این حوادث فاجعه‌بار همگي يك‌دست صداي جهالت و ظلمت را نعره مي‌زنند.
در کشور ما گروه‌های تروریستی مرتکب همه گونه جنایت شدند، مدرسه را آتش زدند، اموال مردم را غارت کردند به هموطنان سیک و اهل هنود و این جامعه کوچک و مهربان رحم نکردند و آدم کشتند تازه در ان زمان کسانی که مرتکب این جنایات می‌شدند کارهای خود را جنایت نمی‌شمردند خداوند می فرماید: کسی را که خدا کشتنش را حرام کرده نکشید. ولا تقتلوا النفس التی حرم الله(سوره اسرا آیه 33)
انتحارگران برعکس فرمایش خداوند کمر به قتل بی گناهان و مردم افغانستان بستند.
صيانت از كرامت ذاتي انسان، براساس آموزه‌هاي ديني و نظام حقوقي اسلام، تا زماني در حيطة مسئوليت امت اسلامي قرار دارد كه افراد طرف تعامل در صدد سوء استفاده از اين حق طبيعي انساني برنيايند و كرامت انساني ديگر افراد را زير پا نگذارند كه در غيراين صورت، مسلوب الكرامه محسوب شده و نه تنها از منزلت انساني برخوردار نبوده كه به عنوان يك فرد مجرم و قابل مواخذه تلقي مي‌گردند.
صيانت از كرامت انساني، چه در حوزه زندگي فردي انسان‌ها و چه در يك مقياس وسيع‌تراجتماعي و درسطح کل جهان، تنها به كرامت ذاتي خلاصه نمي‌گردد، بلكه اين حكم در مورد كرامت اكتسابي و ارزشي كه از ويژگي‌هاي نظام حقوقي و ارزشي ديني به شمار مي‌آيد، نيز جريان و سريان دارد؛ خداوند در سورة مبارکة اسراء، به طور خاص و با صراحت تمام از كرامت ذاتي انسان سخن مي‌گويد:
و لقدکرمنا بنی ادم و حملناهم فی البروالبحر (اسراء/ 70)،  و به راستي ما فرزندان آدم را گرامي داشتيم، و آنان را در خشكي و دريا سوار کردیم.
براساس دلالت صريح اين آيه، خداوند انسان را به صورت ذاتي و تكويني مورد تكريم قرار داده است. و كرامت اعطايي خداوند به انسان و فرزندان آدم بدون هيچ قيدي به رسميت شناخته شده است.
مراد ازآيه، بيان نوع بشر است، صرف‌نظر از رنگ و نژاد و زبان وسمت و قوم و دین ومذهب،
در این آیه ذکرنشده که فقط قوم پشتون یا هزاره یا تاجیک یا ازبک و... تکریم شود بلکه آیه بطور مطلق ذکر شده یعنی تمام اقوام افغانستان شایسته و مستحق تکریم و احترام است بدون نگاه به زبان و رنگ و نژاد ومذهب و قوم ومنطقه و...
كرامت ذاتي انسان، در قوانين اساسي كشورهاي اسلامي و برخي ميثاق‌هاي مشترک اسلامي، گنجانده شده است. برای مثال، در اعلاميه حقوق بشر اسلامي قاهره، مصوب 15 اوت 1990م وزراي خارجه كشورهاي اسلامي، موادي را مقرر مي‌دارد که برگرفته از همين اصل است
ماده چهارم: هرانساني حرمت دارد و مي‌تواند از شهرت خود در زندگي يا پس از مرگ پاسداري نمايد و دولت و جامعه موظف است که از پيکر و مدفن او پاسداري کند
در ماده سوم، احترام به جنازه انسان را مطرح کرده که بدون در نظرداشت تعلقات ديني، از واژه انسان استفاده کرده است. هم‌چنين، در ماده يازدهم به حق آزادي انسان منهاي هرگونه قيد و شرط تاکيد نموده است
كرامت حقي است كه براي همة انسان‌ها تضمين شده است. همة افراد بشراعضاي يك خانواده‌اند و بندگي خدا و فرزند بودن همه براي آدم آنان را بايكديگر متحد ساخته است. و همه مردم در كرامت ذاتي، كه خداوند به همة آنان عطا فرموده است و نيزدر اصل تكليف و مسئوليت فطري با يكديگر مساويند، بدون تفكيك از جهت نژاد و زبان و اقليم و تابعيت يا اعتقاد ديني كه ازهوا و هوس‌ها و بدعت‌هاي بي اساس ناشي نشده باشد، مگر كسي كه اين كرامت را از روي اختيار و به سبب ارتكاب جنايت يا خيانت يا اشاعة فساد از خويشتن سلب نمايد.
مسجد خانه امن و حریم الهی است که همه باید این خانه و حریم الهی را پاس بدارد.
مساجد ویژه خداست- و هرکه وارد آن شود در امان است و ان المساجدلله-و من دخله کان امنا(سوره جن آیه18-سوره آل عمران آیه 97)
اما متاسفانه جنایت کاران حرمت و حریم الهی را شکسته و همه روزه یکی ازاهداف جنایت‌های آنها مسجد و نماز گزاران هستند مسجد محل عبادت خداوند و خانه خداست حرمت و شرافت دارد؛ اما کسانی که خودشان را مدعی دین داری می‌داند این خانه امن الهی را برای بندگان خدا نا امن کرده است.
خداوند می‌فرماید برای مغفرت و بخشش الهی و کارهای نیکو مسابقه دهید و ازهم پیشی گیرید. سابقوا الی مغفرت من ربکم(سوره حدیدآیه21) اما گروهی برای ادم کشی و ریختن خون مردم مسابقه گذاشتن. رمضان، مسجد و خون انسان بی گناه حرمت دارند خداوند می فرماید:
و من اظلم ممن منع مساجدالله ان یذکرفیها اسمه و سعی فی خرابها اولئک ماکان لهم ان یدخلوها الا خائفین لهم فی الدنیا خزی و لهم فی الاخره عذاب عظیم.
کیست ستمکارتر ازآنکه نگذارد نام خداوند در مساجد یاد شود و درویرانی آن بکوشد؟ شایسته نیست آنان، جز با ترس و وحشت وارد این مکان ها شوند. برای آنها در این دنیا ننگ و خواری و درآخرت عذابی بزرگ است. 114 سوره بقره
ازظاهر سياق بر مى‌آيد که منظور ازاين ستمکاران کفار مکه اند و جريان مربوط به قبل ازهجرت
است ، چون اين آيات دراوائل و رود رسول اکرم ( ص) به مدينه نازل شد.
واقعه اى که قبلا واقع شده بوده و قهرا با کفار قريش و رفتار ايشان با مسلمانان تطبيق ميشود، چون در روايات مهم آمده که کفار نمي گذاشتند مسلمانان در مسجدالحرام و درمسجدهاى ديگرى که پيرامون کعبه براى خود اتخاذ کرده بودند، نماز بخوانند.
حملات کورانتحاری در طول سالهای گذشته در مساجد الزهرا، امام زمان کابل، جوادیه هرات، غورو خوست...صورت گرفت، تروریست‌ها مصداق واقعی وعینی این آیه شریفه هستند که ازیاد و ذکر خدا جلو گیری و مساجد را ویران می کنند و زندگی آنها در دنیا و آخرت با خواری و ذلت و عیب و عار است. گروه‌های تروریستی برای قتل عام و کشتار مردم به هرحیله و ترفندی دست زدند گاهی به حملات فردی روی آوردند گاهی نمایش اتحاد تشکیل دادند برای کشتار مردم بیگناه و حمله‌های گروهی راه انداختند.راه ها وشهرها را نا امن ساختند. و چنین شد که افغانستان روزگاری خاستگاه دانش و مدنیت وتا کسب عنوان مادر مدنیت ام البلاد درجهان اسلام پیش تاخته بود، امروز به عنوان مهد خشونت و صدور تروریسم تلقی می شود.