كابل يكي از كثيف‌ترين شهرها است. اين شهر با سرك‌ها و پياده‌رو‌هاي پر از آشغال و زباله‌هایی که در چند قدمي سطل‌هاي زباله، ريخته شده است. اين شهر از جمله پايتخت‌هاي كثيف به شمار مي‌رود. در خيابان‌ و كوچه‌هاي كابل كه قدم بزنيد محال است كه تجمع زيادي از زباله‌ها را در يك گوشه از آن و يا در جاي‌جاي آن مشاهد نكنيد. اگر بادي هم در اين شهر وزيدن بگيرد، مي‌توان انبوهي از كاغذ، پلاستيك و... را ديد كه در هوا معلق مي‌شوند و در سطح شهر پراكنده مي‌شوند. وقتي وارد بعضي از سوپرماركت‌ها و مغازه‌ها شويد اصلاً فراموش مي‌كنيد كه در افغانستان هستيد و در شهري به نام كابل، اما كافي است كه از آن مكان لوكس خارج شويد و به اطراف خود نگاه كنيد، كاملا به يادتان خواهد آمد كه در كجا هستيد و شايد آهي هم از سر افسوس بكشيد. اين مغازه‌داران محترم اگر به اندازة نصف مقداري كه به زيبايي مغازة خود توجه كرده است به اطراف آن نيز توجه مي‌كرد شايد چنين نمي‌شد. تضادي كه مي‌شود اين روزها در همة امور در افغانستان ديد. این شهروندان که در واقع هیچ توجهی به محیط اطراف خود ندارند در همه جا از همین قاعدۀ بی‌خیالی سود می‌برند.
فصل گرما، برای ما فصل تفریحات و رفتن به بیرون شهر است تا ساعاتی را دور از دغدغه‌های زندگی به دامان طبیعت پناه ببریم. هر کدام از ما در طول سال حداقل یکبار به تفریحگاه‌های بیرون شهر رفته‌ایم. قرغه، پغمان و سالنگ و... محیط‌هایی است که به آن پناه برده می‌شود اما اگر دقت کرده باشید و چشمان تیزبین و انتقادگری داشته باشید حتما زباله‌ها را در گوشه و کنار طبیعت دیده‌اید که محصول به جامانده از کسانی است که ساعاتی را از این محیط‌ها لذت برده‌اند. تا‌به‌حال به این موضوع فکر کرده‌اند که بودن این زباله‌ها در طبیعت چه عواقبی خواهد داشت؟ آیا آنها به این فکر کرده‌اند که رها این زباله‌ها در طبیعت چه عواقبی را در پی خواهد داشت؟ شما فرض کنید که این زباله‌ها در طبیعت به همین روند ادامه پیدا کند آیا بعد از چند سال قرغه، پغمان و... خواهیم داشت؟ تعهد ما نسبت به نسل‌های بعدی چه خواهد شد؟
ما مقصریم اما متأسفانه هيچ‌كس تقصير را به گردن نمي‌گيرد. اين كار ما عواقب زيادي خواهد داشت. يكي از اين عواقب اين است كه این محیط‌ها روز‌به‌روز آلوده‌تر خواهد شد. عارضة ديگر‌ي كه اين نحوة برخورد ما با محيط خواهد داشت، آموزش غلط به كودكان است كه آنها با اين عمل والدين خود و بي‌توجهي آنها به محيط؛ آنها نيز بي‌پروا به زندگي جمعي و محيط زيست‌شان مي‌شوند و به آن توجه نمي‌كنند و اين باعث مي‌شود كه زندگي همچنان برای محیط بدتر و بدتر شود. بسيارند كساني كه هر روز شكايت‌هاي فراواني از آلودگی محیط دارند اما كم‌تر كسي را مي‌شود ديد كه سعي در پاكيزه‌نگهداشتن محيط داشته باشند. اين تناقض در ابعاد مختلف زندگي شهروندان، به شدت مشاهده مي‌شود.
آموزش نقش اساسی دارد در اینکه شهروندان یاد بگیرند چه در محیط زندگی خود و چه در دامن طبیعت وظیفۀ خود بداند که از این محیط‌ها به خوبی مراقبت کند و از انداختن زباله در آنجاها جلوگیری نمایند.
پاك‌نگهداشتن فضاي خانه به تنهايي نمي‌تواند ضمانت‌كنندة سلامت ما باشد. براي حفظ سلامتي خود و خانواده، يكي از نكات مهم و حياتي، تميز نگهداشتن محیط زیست است. در اين دايرة مسئوليت همة شهروندان، تك‌تك كساني كه از این محیط‌های تفریحی استفاده می‌کنند، سهيم هستند. براي اينكه اين امر محقق شود نياز به فرهنگ‌سازي است. وقتي كه يك امر در جامعه عموميت پيدا كرد تعداد زيادي از مردم از آن پيروي مي‌كنند.
همان‌طور كه همه مي‌دانند اين روزها هزينه‌هاي درمان در افغانستان بسيار بالا است. اين هزينه‌ها بخش عمده‌اي از مصارف يك خانواده را در بر مي‌گيرد. سازمان بهداشت جهاني مي‌گويد كه تميزي محيط‌زيست يكي از اموري است كه باعث از بين رفتن فقر در جامعه مي‌شود. زيرا وقتي كه محيط‌زيست پاكيزه باشد، افراد جامعه كمتر مريض مي‌شوند و هزينة كمتري را براي درمان به مصرف مي‌رسانند و اين باعث مي‌شود كه آن هزينه را كه براي درمان مصرف مي‌كردند را براي ديگر امور به كار برند و يا پس‌انداز كنند. به اين ترتيب در واقع ما با پاك‌نگهداشتن محيط زيست خود به اقتصاد خود و جامعه نيز كمك مي‌كنيم. در واقع پاكيزگي محيط زيست به عهدة فردفرد جامعه است و در كنار شهرداري و دولت، هر كدام از شهروندان وظيفه دارد كه هم خودش شهر را پاك نگهدارد و هم اين مسئوليت را به دوش دارد كه نسل آينده را نيز تربيت كند.
وقتی که ما خود را ملزم بدانیم تا محیط زندگی خود را در شهرها تمیزنگهداریم قطعاً خواهیم آموخت که در محیط بیرون شهری و در طبیعت نیز این کار را انجام دهیم. وقتی که هر شهروند خود را مسئول و موظف نداند هیچ کاری از پیش نخواهد رفت و در این صورت نسل آینده نیز بار این مسئولیت را به عهده نخواهند گرفت زیرا می‌آموزند که این کار مسئولیت آنها نیست.
از آنجايي كه رفتار و عمل بيشتر از سخن بر كودكان تأثير دارد، اگر والدين با رفتارشان به كودكان بياموزند كه محیط زیست را چون خانة خود بدانند؛ تأثير بيشتري بر كودكان خواهد داشت. اين كار علاوه بر اينكه اقدامي است در جهت بهترشدن محیط زیست، مي‌تواند تأثير زيادي بر بهداشت و سلامتي افراد جامعه داشته باشد.
باید این را در نظر داشت که در صورت بی‌توجهی به این امر مهم که نگهداری از محیط زیست و طبیعت باشد؛ ما را به سمتی سوق خواهد داد که در آینده‌ای نه‌چندان دور، از همین تفریحات که در کابل محدود نیز است؛ محروم خواهیم شد.
بودن در دامن طبیعت زمانی زیبا و دل‌نشین است که انبوهی از زباله‌ها منظره‌های زیبای طبیعت را کریه و زشت نکرده باشد. اگر به این امر رسیدگی نشود و مردم این فرهنگ را در خود رشد ندهند که طبیعت را پاک نگهدارند؛ خیلی زود شاهد انبوهی از زباله‌های رهاشده در دامن طبیعت خواهیم بود که بوی تعفن را در آن گسترش خواهد داد و رفتن در چنین جایی قطعاً ما را به یاد کوچه‌های کابل خواهد انداخت. کوچه‌هایی که خودمان مقصر اصلی کثیفی آن هستیم.