در ماه‌‌های پسین حرکت‌های مردمی برای حمایت از صلح افزایش یافته است که اعتصاب صلح‌خواهی جوانان هلمند و زنان هرات به شکل یک حرکت فراگیر در سراسر افغانستان حمایت‌های مردمی را در پی داشت و پس از آن کاروان پیاده‌ی صلح هلمند پس از سفر یک ماهه به کابل پیام صلح آوردند و تعدادی از مهاجران افغانستان هم از پاکستان با شعار صلح از مرز تورخم گذشتند و به‌سوی کابل حرکت کردند. در روزهای آتش‌‌بس نیز باآنکه طالبان مسلحانه در شهرها حضور یافتند و از این حضور پس از آتش‌بس برای کشتار سربازان و فرماندهان نظامی کار گرفتند؛ اما باآنهم مردم با نگاه صمیمیت و برادری می‌دیدند و این تمایل به طالبان نه از روی مهر و هم‌اندیشگی بلکه از روی خفت و خواری و تقلای امنیت بود تا برای آنان این پیام را برسانند که شما از جنگ دست بردارید، ما شما را با همین چهره‌ی وحشیانه و تفنگ تان در شهر هم قبول داریم، فقط از جنگ و کشتار مردم بی‌گناه دست بردارید. اما فرماندهان طالبان با اطمینان کامل از قدرت و حقانیت خط نبرد شان در گفت‌وگو با خبرنگار بی‌‌بی‌سی در کابل ابراز کرد که تا خروج آمریکا از کشور به قتل و کشتار ادامه می‌دهیم و متضمن افراد ملکی هم بوده نمی‌توانیم. از آنان بعید نیست؛ چون درک این را ندارند که گروهی به فرماندهی پاکستان اگر بر کشور حاکم شود چه خواهد شد. با آنهم امیدواری‌هایی که نسبت به تحقق صلح در کشور وجود دارد و نه به‌زودی، بلکه با گذشت زمان صلح ممکن می‌نماید ازاین چند رهگذر خواهد بود.
۱. تعدادی از اعضای طالبان جز ملت افغانستان است: مردم از پرداخت تاوان و هزینهی این جنگ خسته شده اند. اگر بستر مناسب برای بقا در میان مردم موجود نباشد و بستری برای حضور شان در دولت فراهم باشد آنان صلح خواهند کرد. بزرگترین الگوی شان باید مصالحه میان رهبران جهادی کشور باشد. رهبرانی جهادی پس از اختلاف و جنگ، باهم دولت واحد ساختند و اکنون زیر چتر یک نظام زندگی میکنند. آنانی که شهروند افغانستان اند ولی امروز در سنگر طالبان علیه نظام جمهوری اسلامی افغانستان میجنگند، روزی بنابر تعلق شان به این خاک و آگاه شدن از پالیسیهای شوم جنگی که آنان جهادش نامیده اند - از جنگ دست خواهند کشید.
۲. کاهش هزینه‌ی مالی و افزایش هزینه‌‌ی انسانی جنگ برای طالبان: جنگ، هزینهی انسانی جبران ناپذیر دارد. هزینهی مالی که از طریق مواد مخدر و کمک خارجیها تامین میشود هم روزی کاهش یافته و کم‌کم قطع خواهد شد. با کاهش بودجهی نظامی طالبان قدرت تداوم جنگ را از دست خواهند داد که به‌صورت قطعی این حمایتها کاهش مییابد؛ زیرا کشورهای حامی طالبان هم تا ابد که قادر و حاضر به پرداخت چنین بودجه‌ی جنگ مستمر نیستند. از سویی هم اکنون اگر آنان بودجه‌ی خارجی دریافت می‌کنند بخش مهم آن از افغانستان به همان منابع می‌رسد؛ به‌طور مثال گزارش‌های دقیق و محرم که ما از ولایت غزنی داشتیم طالبان محلی از بابت استخراج معدن سنگ‌گچ در سال ۱۳۹۶ به ارزش ۲۳۳لک کلدار تنها مالیه از شرکت استخراج‌ کننده گرفته و به کویته‌ پاکستان انتقال داده است. یکی از مسولان این معدن نیز در یک گفت‌وگوی دیگر مدعی شد که شخص خودش بابت استخراج هر ماشین سنگ‌گچ ضمن پرداخت مالیه دولت، ۵۰۰۰ کلدار به طالبان می‌پردازد که این پول‌ها همه به کویته ارسال می‌گردد و طالبان افغانستان در خط نبرد با یک شعار واهی گرسنه می‌جنگند؛ این هزینه پای آنان را از سنگر بیرون خواهد کرد و به امتیازهای صلح رازی خواهد شد.
۳. با رشد آگاهی‌ عامه و تبلیغ، پایههای اجتماعی طالبان فروخواهد ریخت: جامعهی که امروز برای طالبان سرباز جنگی میفرستد به زودی به رشد فکری خواهند رسید. با گسترش جهانبینی مردم افغانستان به خصوص مناطق زیر دست طالبان، سربازان که برای یک جنگ پوچ و صددرصد منتج به ناکامی قربانی میشوند روزگاری آگاه خواهند شد و زندگی با آسایش و آرامش را ترجیح خواهند داد. اگرچند عسکر که در روستاهای کشور به زعم خودش برای خدا میجنگد، فقط از طریق تبلیغ عالمان دین ممکن است دست از جنگ بردارد. فتواهای صادر شده از مکاتب بزرگ اهل سنت و شیعه مبنی بر حرام بودن جنگ جاری در جهان اسلام و ناحق بودن فعالیت گروههای تروریستی که جنگ طالبان را نیز نفی میکند، جرقهی آگاهیبخش برای آنانی خواهد بود که ابزار دست بیگانگان شده اند. فتوای جدید عالمان دین افغانستان و خواست عربستان(پایگاه عقیدتی طالبان) از طالبان مبنی بر تمدید آتش‌بس و تمرکز بر روند صلح، خواهان درنگی است که طالبان باید جنگ پوچ شان را بازبینی کند.
۴. با تقویت نظام و قدرتنمایی ارتش؛ طالبان به صلح مجبور خواهند شد: تقویت نظام سیاسی و قوای مسلح کشور هم یک راهی برای ایجاد صلح و تامین امنیت است. گفتمان دیپلماتیک از آدرس یک نظام که در آن فساد نباشد تاثیرگذاری خاصی بر طرف مقابل خواهد داشت. وقتی نظام سیاسی افغانستان قدرت لازم را به دست آورد و توانایی گسترش پایههای اجتماعی را داشته باشد، آن‌گاه میتواند با توسعهی پایدار و خدمترسانی برای ملت، اقتدار خود را افزایش دهد و بستر طالبان و هر گروه تروریستی دیگر موجود در افغانستان را نابود نماید.
یکی از راههای عملی و کارا برای تحقق صلح؛ قدرت است. اینکه ما صلح را در جنگ بجوییم، یک تفاوت دیدگاهی میان تمام کارشناسان است که آیا صلح از کانال جنگ به دست خواهد آمد یا نه؟ اما با تقویت قوای مسلح کشور به گونهای که بتوان بر مورال طالبان غلبه کرد، ممکن مینماید که به پروسه صلح بپیوندند.