در آستانه‌ی فرارسیدن روزهای عید فطر قرار داریم. شهروندان پس از یک ماه روزه‌داری و عبادت اینک با شور و شوق تمام در حال رفتن به پیشواز عید فطر است. ازآنجاکه این عید به شکل بسیار گسترده و وسیع توسط شهروندان استقبال می‌شود و مردم همه به اشکال و انواع مختلف به سراغ آن می‌روند و در این روزها برنامه و فعالیت دارند، به همین دلیل ایجاب می‌نماید که در این روزها همه‌ی ما شهروندان بعضی از نکات را در رفتار و کردار ما، موردنظر داشته باشیم تا اینکه این ایام خوشی با خوبی هرچه بیشتر همراه باشد و مردم بیشتر از عید و برنامه‌های عیدی‌شان بهره‌مند گردد.
مسئله خیلی مهم در روزهای عید، توجه به نظم عمومی و همکاری با نیروی‌های امنیتی است. ازآنجاکه اوضاع امنیتی وخیم است، هرکدام از ما وظیفه‌داریم که در این روزهای پرازدحام و شلوغ عید، اوج همکاری را با نیروهای امنیتی کشور داشته باشیم. همکاری گام‌به‌گام با نیروهای امنیتی و پولیس در روزهای عید، در امنیت و آرامش شهروندان نقش بسیار مهم و حیاتی دارد. برای اینکه دشمن فرصت‌طلب خوشی‌های روزهای عید مردم را برهم نزند، برای اینکه از بروز رویدادهای خطرناک امنیتی جلوگیری شود، لازم است که در روزهای عید هر شهروند، نقش پولیس را بازی کند و در راه امنیت و آرامش شهروندان از هیچ‌گونه همکاری و هماهنگی با پولیس و نیروهای امنیتی دریغ ننمایند. هماهنگی و اطلاع‌رسانی به‌موقع شهروندان از موارد تهدیدآمیز، مشکوک و خطرناک به پولیس، از بروز رویدادهای امنیتی جلوگیری می‌نماید. بنابراین همه‌ی ما وظیفه‌داریم که در این قسمت با نیروهای امنیتی همکار باشیم.
رسالت بسیار بزرگ دیگر ما در روزهای عید، تلاش در جهت حفظ محیط‌زیست و پاک نگه‌داشتن مکان‌های عمومی است. ازآنجاکه در روزهای عید در پارک‌ها، باغ‌ها و مکان‌های تفریحی شلوغ است، جمعیتی زیاد از شهروندان به این مکان‌های عمومی می‌روند؛ لازم و ضرور است که شهروندان در پاک نگه‌داشتن و حفظ محیط‌زیست این مکان‌ها توجه کنند. پارک‌ها و مکان‌های عمومی مربوط به همه‌ی مردم است، آلوده کردن و برهم زدن محیط پاک آن، در حقیقت بی‌توجهی به حقوق تمام مردم است؛ بنابراین ما آخرین سعی ما را نماییم تا از انداختن پلاستیک، پسمانده‌های غذا، بوتل های نوشیدنی باب و هر چیزی دیگری در صحن پارک‌ها، باغ‌ها، سرک  و همه مکان‌های عمومی دیگر خودداری نماییم. با آلوده کردن این محیط‌ها، ما در حقیقت بخش از زندگی خود ما را آلوده می‌کنیم؛ چون ما عضو همین اجتماع هستیم و خواه‌ناخواه این مکان‌های عمومی بخشی از زندگی و محیط ما را نیز تشکیل می‌دهد.
نکته‌ی دیگری که بسیار مهم به نظر می‌رسد این است که در روزهای عید، بینوایان را از یاد نبریم و در حد توان ما با آنان همکاری و یاری‌رسانیم. بخشی بزرگی از شهروندان فقیرند و با شرایط سختی اقتصادی روبرو است. این دسته از شهروندان قادر نیستند مثل شهروندان دیگر در روزهای عید سفره‌ی عیدی پهن کنند، لباس نو بپوشند و به تفریح و گردش بپردازند. اخلاق انسانی ما ایجاب می‌کند که در روزهای عید دست این شهروندان فقیر را بگیریم. مهم نیست که به آنان چقدر کمک می‌توانیم، مهم این است که از کمک و همکاری با آنان چشم‌پوشی نکنیم. با خریدن یک تحفه عیدی، با کمک نقدی، با خریدن غذا، لباس، بردن به تفریح و گردش، با صحبت کردن و همدردی و هر کاری دیگری می‌توانیم بینوایان را یاری نماییم. اگر در روزهای عید حتی با همدردی و همدلی کنار شهروندان فقیر ایستاد شویم و لبخند و خوشی را برای شان هدیه کنیم، رسالت انسانی ما را ادا کرده‌ایم. حتی می‌توانیم با خریدن یک اسباب‌بازی، گودی پران با دادن چند افغانی نقد این مسوولیت انسانی ما را ادا نماییم. بینوایان نیاز شدید به همدردی و همدلی دارد، ولو با اندک‌ترین چیز. آنان چشم‌به‌راه یاری و همکاری شما هست، پس مهربانی نموده، یاری‌شان کنید.
دردید و بازدیدهای عیدی ما، طیف فراموش‌شدگان جامعه را از یاد نبریم. آن‌های که کمتر به چشم می‌آید و در این روزها در موقعیت‌های نامناسب قرارگرفته است. بازدید از شفاخانه‌ها و مریضان که در روزهای عید جز فضای دردآلود شفاخانه دست شان به جایی نمی‌رسند، بازدید با زندانیان ، بازدید با یتیمان یتیم‌خانه‌ها، کودکان بی‌سرپرست و مردمان بی‌دست‌وپا اوج انسانیت ما را نشان می‌دهد و لذت ماندگار و فراموش‌نشدنی به همراه دارد. این گروه‌های اجتماعی فراموش‌شده و ازیادرفته، با دیدوبازدیدهای روزهای عید ما، انرژی روانی می‌گیرد و روحیه‌شان تقویت می‌یابد. به دیدار رهبر، وکیل، وزیر، رییس و افراد بانفوذ اجتماعی تعداد زیاد از مردم می‌روند، اما سراغ این اقشار فراموش‌شده را کمتر کسی می‌گیرد؛ بنابراین دیدوبازدید ما از این طیف‌های ازیادرفته‌ای اجتماعی بسیار انسانی و ارزشمند است.
متأسفانه باید گفت که رسم و رواج‌های بسیار نادرست و ناروای عیدی در بین جامعه شکل‌گرفته و در حال گسترش است؛ ما باید کوشش کنیم که از گسترش و نهادینه شدن این رسم و رواج‌ها جلوگیری نماییم. مصارف بی‌حدوحصر، اسراف و افراط در خریداری خوراک و پوشاک عیدی به شدت در حال همه‌گیر شدن است. در جامعه‌ی که سی فیصد شهروندانش زیرخط فقر زندگی می‌کند و درآمد شان کمتر از مصارف شان است، این رسم و رواج‌های پرمصرف، بسیار ناروا و خلاف اخلاق انسانی است. چطور وجدان ما قبول می‌کند که ما دسترخوان هزار رنگ عیدی پهن کنیم و خریداری میوه‌ی خشک و تر عیدی ما و لباس‌های عیدی ما دالرکی باشد؛ اما همسایه‌ی در به دیوار و پهلوی دست ما نان خوردنش را نداشته باشد؟ هرکدام ما به عنوان شهروند مسوول، رسالت داریم که از گسترش و رواج این رسم و رواج‌های پرهزینه و کمرشکن جلوگیری کنیم. فردی که تمام ماه رمضان خون دل خورده و از صبح تا شام جان‌کنی کرده، چند هزار افغانی به دست آورده، تمام زحمت یک‌ماهه‌اش، در سه روز عید بر باد می‌رود، کجایی این رسم و رواج درست و انسانی است؟ رواج‌های واهی و بسیار بدی در جامعه رو به گسترش است که اصلاً متناسب و هم‌طراز سطح زندگی شهروندان نیست. مثال بسیار ساده و عینی‌اش، همین خریداری گزاف پسران نامزد دار است. آنان بنا بر رسم ناروای اجتماعی مکلف و مجبورند که در روزهای عید لباس، طلا و میوه‌های خشک و تر بسیار زیادی برای بردن به خانه‌ی نامزدشان آماده کنند. خریدن پنج سیر گوشت ماهی، خریدن چند سیر جلبی، خریدن طلا و جمع‌کردن بیست سی تا زن برای بردن این اجناس به خانه‌ی دختر و هزار مزخرف بازی دیگر. همه‌ی این‌ها نوع بی بندو باری در رسم معمول زندگی اجتماعی است. نباید در این نوع رسم و رواج‌های زشت سهیم شویم و در گسترش و نهادینه شدن آن نقش داشته باشیم. رسالت ما مبارزه با این رسم و رواج‌های مزخرف و نوع زندگی افسون زده است.
به امید روزهای بسیار خوب و خوش عید برای شهروندان عزیز هستیم. عبادات تان قبول و عیدتان خجسته باد!