صلح آرزوی همه‌ی مردم افغانستان است. هیچ‌کس از صلح نفرت ندارد. در مقابل، همه‌ی هموطنان ما از جنگ و ناامنی به ستوه آمدند و خسته‌اند و مشتاق صلح و امنیت و صمیمیت می‌باشند. وقتی جمعی از مردمان هلمند، این شهروندان و هم‌وطنان که همواره قربانی جنگ و نفرت و خشونت و افراطیت بوده است، صدا برمی‌آورند و با شجاعت و فداکاری خواهان صلح و آتش‌بس می‌‌شوند، چرا نباید با آن‌ها همصدا و همگام شد و این فرصت استقبال و تقدیر و تجلیل از آن‌ها را از دست داد؟
صلح‌جویان هلمندی ما در راه رسیدن به امنیت و صلح و ثبات اجتماعی، دشواری‌ها و سختی‌های فراوان را سپری کردند: مدتی در هلمند دست به اعتصاب غذایی زدند و حالا به تعداد هفت تن از این عزیزان با راه‌پیمایی و پیاده‌گردی این مسیر طولانی و دشوار را از هلمند تا قندهار و غزنی و کابل با عزم جزم و اراده‌ی راسخ برای استقرار صلح و اعلان آتش‌بس طی می‌کنند. کاروان صلح‌جویان هلمند به قصد و هدف صلح و آرامش، با همت و صداقت و تلاش ستودنی دادخواهی می‌کنند، هیچ راهی مناسب‌تر و خوب‌تر از استقبال و حمایت از دادخواهی صلح‌جویانه‌ی این عزیزان نداریم. بر ماست که در صلح‌خواهی با آنان همراه شد و از آن‌ها و از خواست‌شان حمایت کرد. این نوع از صلح‌خواهی و فداکاری بی‌سابقه بوده و با استفاده و کمک از صلح‌خواهی که در همه‌ی مردم افغانستان به گونه‌های مختلف وجود دارد، به این آرزوی دیرینه مردم افغانستان نزدیک شویم و همه را برای صلح‌خواهی و امنیت‌طلبی یکجا و هم‌صدا سازیم. فرصت پیش‌آمده به ما این امکان را فراهم کرده است که هم‌صدا و هم‌گام، صدای انزجار خود را از جنگ و نفرت و خشونت اعلام کرده و همگان به‌سوی صلح و ثبات بشتابیم. ما اگر برای صلح‌خواهی تصمیم و اراده قاطع پیشه کنیم، دست‌یابی به این مهم هدفی چندان دشوار نیست. تصمیم‌گیرندگان سرنوشت و آینده، خود ما هستیم؛ جوامع بیرونی و بین‌المللی به‌اندازه‌ی مردم خود ما در این راستا موثر و مفید واقع شده نمی‌توانند. حداقل با استفاده از فرصت‌های پیش‌آمده، به صورت نسبی باید به صلح نزدیک شویم. اگر نااُمید بمانیم، هرگز روی صلح را نمی‌بینیم. باید عزم را جزم کرد و با پیمودن دشواری‌ها و موانع‌ها به صلح و ثبات و امنیت نزدیک شویم و این رویای مردم افغانستان را تحقق بخشیم.
عقده‌ها و ناراحتی‌های تاریخی خود از جنگ و قربانی‌شدن عزیزان خود را برای دست‌یابی به صلح و آرامی، فراموش کنیم. با ناراحتی و مقابله، آتش ناامنی سوزان‌تر می‌شود. باید صبر و تحمل و مدارا پیشه کرده و با پذیرش همدیگر به صدای واحد درون‌مان که جز صلح‌خواهی و امنیت‌طلبی نیست، گوش سپاریم. باید بدون ‌هیچ انتظاری شخصی و با صمیمیت و بردباری از صلح و امنیت استقبال کرده و به صدای صلح‌خواهان و پیشگامان لبیک بگوییم. ما اگر اراده و باور داشته باشیم، تحقق رویای برقراری صلح امکان‌پذیر می‌شود. ما از گزینه‌های انتقام‌جویی و عصبیت قومی به جایی نرسیدیم. بیایید، همه از هر جای که هستیم، از این حرکت‌های صلح‌خواهانه که از گوشه‌های این کشور به اشکال مختلف سر بر می‌زنند، حمایت کرده و به آن‌ها بپیوندیم.
وقتی این عزیزان برای تامین صلح و اعلام آتش‌بس از سوی گروه‌های درگیر (حکومت، نیروهای خارجی و طالبان)، صدها کیلومتر را پیاده و با پاهای پرآبله می‌آیند، برماست که حداقل چند کیلومتر به استقبال آن‌ها پیاده برویم و آن‌ها را با خود به شهر خود بیاوریم و از آن‌ها و از خواست‌هاشان پذیرایی خوب کنیم. ما باید با این عزیزان صدای صلح‌خواهی خود را به گوش همه برسانیم که از جنگ و ناامنی خسته‌ایم و صلح و امنیت می‌خواهیم. ما هم‌صدا با این‌ها باید صدا برآوریم که راه نجات ما صلح و امنیت است، در نبود صلح و امنیت هر روز به اشکال مختلف از بین می‌رویم، «ما نمی‌خواهیم بمیریم، صلح می‌خواهیم.»
بر هیچ‌کس اجازه ندهیم که از این هم‌صدایی استفاده ابزاری و شخصی و سیاسی کنند. دوره و زمان بدی شده است. بازار فریب و نیرنگ و دسیسه رونق بسیار دارد. سعی کنیم دستان استفاده‌جویان را از این حرکت‌ها و خواست‌های ملی و فراگیر کوتاه کرده و خواست و صدای جمعی مردم افغانستان را با سهم برابر و رفتار مسوولانه مطرح کنیم. نظرها و حرکت‌های مخالف را در نظر داشته و هوشیارانه و سنجیده و محاسبه‌شده تعامل کنیم. بیم‌ها و تردیدها را به اطمینان و اُمیدواری بدل کرده و این صدای غالب مردم خود را به طوری که شایسته است، بلند کنیم و در راستای محقق‌شدن آن بکوشیم.
صلح‌خواهی و مخالفت و انزجار از جنگ و نفرت و خشونت می‌تواند از هلمند و با زبان پشتو هم بلند شود و چه بسا مفیدتر و موثرتر واقع شود. تا هنوز استقبالی که از این حرکت در قندهار و زابل و غزنی شده است، اُمیدوارکننده است. در شروع این‌ها 7 نفر بودند. حالا تعداد دیگر هم با اینان پیوستند و فعلا شمارشان به 25 نفر رسیده‌اند.
از بی‌ثباتی و جنگ و ناآرامی هیچ کس و هیچ نهادی سود نمی‌برند، جز گروه‌های منفعت‌جوی خارجی و تمامیت‌خواه و متعصب داخلی که در مواردی با محاسبات اشتباه، به ناآرامی و ناامنی شدت می‌بخشند. جز چند گروه کوچک، جنگ و ناامنی به سود هیچ کس و گروهی در کشور ما نیست. حالا و با وضعیت و فرصت پیش‌آمده، ضرور و فوری‌تر از تمام مسایل، استقرار و برقراری صلح و صمیمیت و برابری و برادری است. ما به‌عنوان شهروندان مسوول، هر یک مان در این راستا و تبلیغ و ترویج این خواست‌های صلح‌خواهانه، کار کنیم که آرامش و امنیت ممکن شود.