در شبکه های اجتماعی و رسانه ها همیشه از وجود ترافیک سنگین و راه بندی های چند ساعته در کابل شکایت می شود و مسئولین مدیریت ترافیک و یا مسئولین زیرساخت های ترانسپورتی، علت این مشکلات را بطور بسیار ساده ، ساختار قدیمی شهر برای تعداد کم از نفوس و ازدیاد جمعیت و وسایط نقلیه می داند و به همین راحتی مشکلات موجود در راه بندی‌های طولانی را به مسئولین شهر سازی سال‌های قبل از ده شصت نسبت داده و گاهی نیز از پلان انکشافی و عریض ساختن سرک‌ها خبر می‌دهد که نیاز به بودجه دارد و با نبودن بودجه رفع مسئولیت می‌شود و گاهی ادارات مختلف با نداشتن معلومات از مسئولیت‌های یک اداره، یک دیگر را متهم به کم کاری می‌کند. این روند حد اقل در 16 سال پسین ادامه داشته و با چنین رویه ای سال‌های طولانی را باید انتظار کشید تا مشکلات ترانسپورتی شهر کابل رفع گردد که بدون شک مردم کابل از این طریق میلیاردها افغانی خساره مالی و جانی خواهد دید.
اما وقتی مطالعه مخصتر از شهرهای قدیمی دیگر کشورها صورت بگیرد، دیده می‌شود که مشکلات تراکم ترافیکی و راه بندان در شهرهای که شبیه بخش‌های قدیمی شهر کابل می‌باشد، به حد اقل خود رسیده است. سوال اینجا است که شهر کابل با شهرهای قدیمی سایر کشورها چه تفاوت دارد؟ آیا جمعیت در آن کشورها افزایش پیدا نکرده است و یا وسایط نقلیه و سرک‌ها مدیریت شده است؟
در این مقاله بطور حتم بحث از بخش‌های غیر پلان به وجود نخواهد آمد و این مطلب واضح است که بخش‌های غیر پلانی شهر کابل ظرفیت سیال بودن حرکت وسایط را کاهش داده است ولی این نکته قابل ذکر است که بخش‌های غیر پلانی شهر باید در محدوده خودش مورد مطالعه قراربگیرد وتراکم ترافیکی و راه بندان در بخش‌های غیر پلانی ، ارتباط زیاد با بخش‌های پلانیزه شده شهر ندارد.
نکته دیگر که باید در آن توجه صورت گیرد، این است که عریض کردن سرک‌ها و کوچه‌های شهر‌های قدیمی کار بسیار دشوار و در بعضی موارد غیر ممکن است و در بعضی موارد مقرون به صرفه و مفید نیست ولی این امر بدین معنی نیست که راه حل برای کاهش تراکم ترافیکی وجود نداشته باشد.
به منظور درگ بهتر از وضعیت ترانسپورتی شهری کابل، باید مطالعه خود را در سه بخش تکمیل نموده و چالش‌ها را از راه برداشته و فرصت‌های اقتصادی بسیار خوبی برای مردم و حکومت بدست بیاید. بخش اول که باید به آن توجه  شود تاسیسات و یا زیر ساخت های ترانسپورتی می‌باشد و بخش دوم مدیریت ترافیک در روی سرک و بخش سوم رعایت قوانین نافذه در بخش امور ترافیکی است.
با این مقدمه به نکات وارد می شویم که در شهر کابل آن نکات و یا آن تآسیسات وجود ندارد و علت بسیار زیاد تراکم ترافیکی دقیقا خلاهای هستند که قابل رفع می‌باشد ولی بدلیل نبودن دیدگاه علمی به مدیریت شهر و ترافیک، از سال‌ها بدین سو که شاید علت عمده آن وجود جنگ‌ها و ناامیدی از آینده برای کارمندان بوده است، دلسوزی صورت نگرفته و هنوز تطبیق نشده است.در ادامه این مقاله نخست ما موضوع زیرساخت‌های ترانسپورتی را ذیلا در بحث می گیریم.
1- تآسیسات ویا زیر ساخت‌های ترانسپورت:
درک و شناختن زیرساخت‌های ترانسپورتی برای مردم یک امر ناشناخته نیست ولی شاید موارد متعدد آن را کمتر متوجه باشد، بنابراین به منظور جلوگیری از ابطال وقت به موارد آن اشاره می کنیم.
الف: سرک‌ها.
با نگاه مختصر به سرک های کابل متوجه این موضوع می شویم که اکثر سرک‌های کابل به اندازه کافی عریض می باشد و فقط مناطق کمی مثل وزیر اکبرخان و چند محل دیگر سرک‌ها به عرض عبور سه یا دو واسطه در عرض هم در یک زمان ساخته شده است. نبابراین شکایت ما از کم عرض بودن سرک‌ها در بسیار از نقاط پلانی شهر کابل درست به نظر نمی‌رسد و مسئولین سابق اداره ترافیک و شاروالی در دیزاین شهر خیلی بی تخصص و کم تجربه هم نبوده. حالا هر شهروند کابلی که دور قصر ریاست جمهوری را متراکم می‌بیند، حتمی از کم عرض بودن سرک شکایت می‌کند، اما متوجه وضعیت فعلی شهر کابل شاید نباشد که روزگاری از چهار راهی آبشار، وسایط نقلیه حق داشت که از پیش روی قصر سلام خانه عبور کرده و از چهار راه مسعود خارج شود ولی این مسیر حالا به دلیل امنیتی مسدود است.
جاده‌ها و سرک‌های قدیمی شهر کابل با بخش قدیمی شهر واشنگتن سی دی پای تخت ایالات متحده آمریکا چندان فرق ندارد ولی آن شهر از رو به رشد جمعیت و وسایط نقلیه غافل نبوده و زیرساخت‌های بدیل را در مروز زمان احداث کرده است.
ب: پل‌ها و زیر گذرها
حد اقل در 15 سال اخیر فقط در کوته سنگی یک پول هوایی ساخته شده است که این پول باوجود که مسیر عبور وسایط به چپ را ندارد ولی با آنهم از راه بندی در میرویس میدان کاسته است. تنها زیر گذر پیاده رو در سر زیرزمینی پیش روی وزارت اطلاعات و فرهنگ وجود دارد که متاسفانه از آن بسیار کم استفاده می‌شود. از طرف دیگر در کل شهر کابل چند پل هوای پیاده رو و غیر استندرد از طرف شرکت‌های خصوصی به منظور اعلانات ساخته شده است که تقریبا توسط عابرین استفاده نمی‌شود.
بنابراین یکی از دلایل عمده راه بندی و تراکم ترافیکی عدم و جود پل‌های هوایی و زیر گذرها برای وسایط نقلیه و عابرین پیاده می‌باشد. اگر در طول سال‌های گذشته فقط یک پل در یک چهار راه ساخته می‌شد، بدون شک تأثر زیادی به رفع تراکم ترافیکی می‌کرد. امروزه در کشورهای جهان روی مسیر حرکت بایسکل و موتر سکلیت کار شده است و مسیرهای خاص برای آنها دیزاین می گردد.
ج- عدم پارکین برای وسایط نقلیه
وجود پارکین در نقطه‌های مزدحم شهر، باعث می‌شود که وسایط در کنار سرک‌ها و در داخل کوچه توقف نکند و رانندگان از پارکین‌ها برای استاد کردن واسطه نقلیه خود استفاده کند. در بسیار نقاط شهر دیده می‌شود که وسایط نقلیه در کنار سرک‌ها متوقف شده است و مسیر را به نحوی تنگ نموده که فقط یک واسطه قدرت عبور را دارد. بدون شک وقتی مسیر ظرفیت عبور دو واسطه از دو طرف سرک را نداشته باشد، تراکم ترافیکی افزایش پیدا می کند.