زن‌ها موجودات بی‌نظیری هستند. آنها قادرند هر مصیبتی را تاب بیاورند، چونکه اینقدر عقل توی کله‌شان هست که بدانند تنها کاری که باید در قبال اندوه و دشواری‌های زندگی انجام داد این است که دل به دریا بزنی و از میانه آن بگذری و از آن طرف سر به سلامت بیرون ببری. به نظرم دلیل اینکه زن‌ها قادرند این طور عمل کنند این است که آنها نه تنها برای درد جسمانی شأن و اعتباری قایل نیستند بلکه اصلاً آن را محل اعتنا هم به حساب نمی‌آورند، زن‌ها از اینکه از پا در بیایند اصلاً خجالت نمی‌کشند!
برگرفته از کتاب «حرامیان» ویلیام فاکنر

رنج‌کشیده‌تر از زنان در این جامعه بسیارند اما درد دیده‌تر زنان فقط خود زنان هستند. آنها کسانی هستند که همیشه با درد دم‌خور و همراه بوده‌اند. می‌گویند که ناف زن را با درد و رنج می‌برند و این مثل نشان از این دارد که زنان جایگاه ویژه‌ای در تحمل دردها دارد و باید داشته باشد.
زنان، انسان‌هايي‌اند كه بيشترين رنج را در اجتماع مي‌بينند و از نظر جسماني در زندگي خويش هميشه با درد و رنج همراه هستند. زنان دردهاي زيادي را تحمل مي‌كنند. اين دردها است كه ارزش زن را بالا مي‌برد و مسألة رنجي كه براي تولد يك فرزند مي‌كشد بهشت را زير پاي آنان قرار مي‌دهد. زنان از بدو تولد تا هنگام مرگ با درد زندگي مي‌كند و با آن بالغ مي‌شوند. گذشته از دردهايي كه هميشه از طرف جامعه به آن‌ها تحميل مي‌شود، دردهايي هم هستند كه با جسم زنان هميشه همراه است. دردهاي جسماني زنان در دوره‌هاي مختلف زندگي‌شان رنگ بدل مي‌كند و آنها در هر مرحله از زندگي به نحوي متفاوت همراهي مي‌كند.
زنان با درد زاده مي‌شوند. اين دردها با آنها رشد مي‌كند اما هيچگاه به آن‌ها توجه چنداني صورت نمي‌گيرد. به خاطر اينكه اين دردها هميشه در ذهن عموم مردم تابو شده است. حتي خود زنان نيز حاضر به بيان آن نيستند. چه بسيارند دختراني كه با دردهاي قاعدگي‌شان دمخور مي‌شوند، اشك مي‌ريزند و رنج مي‌كشند اما حاضر نمي‌شوند كلامي در مورد آن با كسي حتي مادرشان سخن بگويند. مشكلاتي كه شايد بتوان با كمي تجربه و درمان از رنج آن كاست. بسياري از اين مشكلات با مخفي‌كاري و ناآگاهي زندگي زنان را در دوره‌هاي بعدي زندگي تحت تأثير قرار مي‌دهد و باعث بروز مشكلاتي بزرگ‌تر و عديده براي آنها مي‌شود. بسياري از مادران نيز ناآگاهانه به دختران‌شان مي‌آموزند كه درد را بايد تحمل كرد و دَم برنياورد. در حالي كه بايد به آنها آموخت كه دردها راه‌هايي براي درمان نيز ممكن است داشته باشد و بايد آن راه‌ها را جستجو كرد.
در زمان قاعدگي بهداشت براي دختران بسيار مهم و حياتي است. امّا به خاطر اين كه اين مسأله براي بسياري از ما تابو است، سخن گفتن دربارة آن را شرم و حتي گناه دانسته و در مخفي‌كردن آن همّت مي‌كنند. درحالي كه اگر مادران به صورت درست بسياري از مسائل زنانه را بياموزند و به دختران‌شان آموزش دهند؛ بسياري از مشكلات آنها حل شده و آنها آگاهي بهتري نسبت به خود خواهند داشت و آگاهي داشتن نسبت به يك مسأله خود باعث مي‌شود تا بهتر بتوان در مورد حل مشكلات آن كوشش نمود.
اهميت رعايت بهداشت در زمان قاعدگي يكي از راه‌هاي جلوگيري از دچارشدن زنان به انواع بيماري‌ها و همچنان نازايي است. که نازایی خود در جامعۀ ما مصیبتی است بزرگ‌تر که باعث می‌شود زنانی که به این مشکل مواجه‌اند را در جامعه سرخورده و در خانواده مورد طعنه قرار دهد. بسيارند زناني كه به دليل عدم آگاهي نسبت به اين مسأله زندگي‌شان دچار اختلال شده و مشكلات فراواني در زندگي‌شان به وجود آمده است. بازهم لازم به ذكر است كه مادران مي‌توانند در اين مورد مشاور خوبي براي دختران نوجوان خود باشند و آنها را از عواقب رعايت‌نكردن بهداشت؛ آگاه سازند. آگاه‌ساختن دختران نسبت به بدن‌شان؛ باعث مي‌شود آنها ترس كمتري از مواردي مانند دردهاي قاعدگي و دردهاي زايمان و دردهاي زنانه ديگر داشته باشند.
زنان در طول عمر خويش بارها اين دردها را تجربه مي‌كنند و در واقع با آنها زندگي مي‌كنند امّا كمتر پيش مي‌آيد كه از آنها به راحتي صحبت كنند و براي رفع و يا كاهش آن راه حل مناسبي بسنجند. اين تابوهاي جامعه است كه از زن انساني مي‌سازد كه تحمل را اولين مسؤليت خود مي‌پندارد و به آن معتقد مي‌شود. بسياري از زنان تحمل درد را با صبوري اشتباه مي‌گيرند و به اين باورند كه زن براي اين آفريده شده است كه شرم را نگهدارد و به دردها بي‌توجه باشد. چه بسا بسياري از اين دردها با بي‌توجهي و شرم كاذب به دردسري دايمي تبديل مي‌شود و سرنوشت زناني را كه با اين دردها به درستي برخورد نمي‌كنند؛ تغيير مي‌دهد.
مادر كلان‌ها و مادرها هنوز هم به اين باورند كه زنان زادة درد هستند و بايد با آن زندگي كنند و مي‌پندارند كه راهي جز اين ندارند. اين افكار از طريق آنها به نسل‌هاي بعدي منتقل مي‌شود و علي رغم آگاهي از خيلي از مسائل علمي و پزشكي دربارة نحوة برخورد با اين مشكلات بازهم سعي در پنهان كردن آن دارند. دردهاي قاعدگي، درد زايمان و دردهاي زنانه ديگر هيچ كدام پنهان نيستند. اين دردها وجود دارند و چه بهتر است كه با آنها كمي واقع‌بينانه‌تر برخورد كنيم. از چيزهايي كه مختص زنان است شرم نداشته باشيم و بسيار معقولانه و هوشيارانه با آن روبه‌رو شويم. تا نسل‌هاي بعدي نيز اين مسائل را جدي بگيرند و پي به ارزش وجود خود و حل مشكلات خويش و آگاهي بيشتر و بيشتر از خود باشند.
شکستن این تابوها فقط و فقط توسط خود زنان ممکن است و آنها هستند که می‌توانند به خودشان، دختران‌شان و نسل آینده و آتی‌شان کمک و یاری برسانند تا اینها که زنان را همزاد درد می‌پندارند را آگاه سازند که زنان نه زادۀ درد بلکه زادۀ مهربانی و عطوفت هستند. نیاز به این است تا به خانواده‌ها و زنان آگاهی داده شود تا از دردهایی که سال‌هاست بدون هیچ دلیلی تحمل‌شان کرده‌اند تا حدی رهایی یابند یا حداقل به دنبال راهی برای کمتر‌شدن این دردها باشند.
وقتی زنی فرزندی به دنیا می‌آورد کمتر تصور می‌کند که درد زایمان ممکن است خطری برای خودش یا طفلش باشد. او این درد را کاملاً طبیعی می‌داند و اگر نیازی نباشد بسیاری از زنان حاضر نیستند در این دوران به داکتر مراجعه کنند. شرم برای زن حکم چادری را دارد که به او حیا و عفت می‌دهد در حالیکه این طور نیست و در بسیاری از موارد شرم باعث به وجود آمدن مشکلات جدی برای آنان می‌شود. زمانی که یک زن از ابراز دردش ابا می‌ورزد، از رنجی می‌کشد سخنی نمی‌گوید. در اینجا است که به راحتی می‌تواند جسم زن را خطری تهدید کند.
رایج‌ترین نمونه‌اش می‌توان به سرطان پستان اشاره کرد که در زنان بسیار رایج است. بسیاری از زنان این درد را جدی نمی‌گیرند و به خاطر شرم حاضر نمی‌شوند به داکتر مراجعه کنند. به‌خصوص اگر داکتر زنی در دست‌رس نباشد که این کار بسیار بسیار دشوارتر خواهد شد. اما در مواقعی هم که داکتر زن در دست‌رس است یا مراجعه نمی‌کنند یا دیرتر از زمان مراجعه می‌کنند. دلیل‌ آن هم یا ناآگاهی نسبت به آن درد است یا وجود ابزاری بازدارنده به نام شرم و حیا که باعث می‌شود جان زنان به خطر جدی مواجه شوند.
کمک‌کردن به زنان و دختران برای آگاهی در مورد بدن و دردهای زنانه کمک می‌کند تا جامعه‌ای سالم‌تر و بهتر داشته باشیم.