اين روزها گل‌هاي ارغواني ترياک، صحرا و دمن‌هاي جنوب کشور را دلفريب‌تر از شرابه‌هاي قهوه ‎ي خودش گلگون کرده و پيچش‌هاي را در عرصه سياست ترياک ايجاد نموده است.  ترياک پديده‌ي افغانستاني است که سياست و تجارت منطقه‌اي و جهاني را تحت تاثير جدي خود قرار داده و بسياري از کشورها، نهادها، افراد و باندهاي مافيايي را بخود مشغول ساخته است. ترياک بخش عمده‌اي از جنگ چندين ساله‌اي را مديريت مي‌کند که اقتصاد و سياست بطور ملموس و عرياني در ماجراي شيدايي آن در هم تنيده شده است.
در پس منظرگل‌هاي ارغواني درياهاي خون و ويراني ‎هاي وحشت‌ناکي است که ميلون‌ها انسان را در سوگ و وحشت دوام‌دار قرار داده و هر روز گلوله ‎هاي رنگين و آتش‌زاء خويش را به سمت عاطفه‌هاي بشري نشانه‌گذاري نموده و گروه گروه انسان را در خون و ماتم و سوگ مي ‎نشاند. فراتر از گلوله‌باري‌هاي ارغواني که در صحنه‌هاي جنگ و تجارت اتفاق مي‌افتد، شرابه‌هاي تلخ او دسته دسته انسان‌هاي ديگري را در وادي ويرانگر و خزنده اعتياد فرو غلتانده و بي‌حيثيتي، بي‌خانماني و بي‌هويتي را به وي هديه مي‌دهد. در پس‌منظر اين گل‌هاي رنگين و زيبا، دنياي بسياري از شادابي، نشاط و سرزندگي انسان‌ها آرام و بي‌صدا پرپر گشته و قامت‌هاي رساي انسانيت درهم شکسته و فرو مي ‎ريزد. 
رويه ‎ي ديگري از پس‌منظر گل‌هاي ارغواني ترياک، پيچش ‎هاي سياسي است که وادي حاصل‌خيز کشور را درهم پيچانده است. بعد از ورود نيروهاي بين المللي در افغانستان و استقرار نيروهاي برتانيا در وادي هلمند و شعار جدّي مبارزه با زرع و قاچاق مواد تخديري از يک‌سو و بيشترشدن محصول و ارزش خالص اين پديده به ارزش ميلياردها دالر از سوي ديگر، اين درهم‌تنيدگي ‎ها را پيچيده‌تر کرده است. اراده حکومت افغانستان در قالب وزارت مبارزه با مواد مخدر، معينيت مبارزه با مواد مخدر در ساختار وزارت داخله  و ايجاد ديوان قضايي براي مبارزه جدي با مواد مخدر و صرف ميلياردها دالر نيز به پژمردگي گل و گياه ارغواني نينجاميد.
به نظر مي‌رسد که هنوز اراده قوي لازم و جدي براي مبارزه با اين پديده بوجود نيامده است. بيشتر از يک‌دهه، زمان کمي براي مبارزه با يک پديده طبيعي نيست. انتظار آن بود که در طول اين مدت، گياه ارغواني به سمت و سوي پژمردگي سوق و هدايت مي‏شد و يا حتي ميزان رشد و بالندگي آن متوقف مي‌گرديد، ولي رشد اين سبزه عفريتي هرسال بيشتر از سال پيش جلوه نموده و هنوز جنگ و تجارت باندها و قدرت‌هاي مافيايي را مديريت مي ‎کند. تاهنوز هيچ سياستي که براي محو اين پديده شوم منظور شده است عملياتي نشده و پاليسي ‎هاي ريخته شده هيچ تاثيري ازخود بجا نگذاشته است.
وضعيت اعتياد به گل‌هاي ارغواني بسيار تاسف‌بار و مايه شرم‌ساري کشور و مسئولين مملکتي است که اين پديده شوم نه در پستوهاي خانواده‌ها که چهره شهر و ديار اين کشور را مملو از عاطفه‌هاي سنگي نموده و دسته-دسته از شهروندان کشور در اين ماتم جان‌کاه مي ‎غلطند. اقدامات جدّي ضرورت است تا با اين پديده شوم مبارزه فراگير انساني، علمي و نظامي را سامان داده تا بيشتر ازاين، حيثيت و کرامت انسان افغانستاني مخدوش نگردد.
به نظر مي‌رسد که تغيير ذهنيت ‎ها يکي از مهم‌ترين راهکارها است که مي‌تواند به باز شدن گره اين مشکل مساعدت نمايد. ضروت است که طراحان و پاليسي ‎سازان مبارزه با مواد مخدر، اين پديده شوم را باديد انساني نگاه نموده و از منظر سياست و تجارت نبينند. اپيدمي اعتياد پديده‌اي است که پيش از هرچيز ديگر حيثيت و کرامت انسان‌ها را لجن‌آلود نموده و گروه گروه، بچه ها، زن‌ها و خانواده‌ها را در غم و انده جان‌کاه و دوام‌دار انساني قرار مي‌دهد. مادر که هر روز فرزند خويش را در بيغوله‌هاي پراز کثافت و آلودگي مي‌بيند، فرزندي که پدر را در وضعيت آشفته اعتياد رويت مي ‎کنند و خانمي که شوهرش را در لجن‌زراهاي ملامت ملاقات مي‌کنند و خانواده‌هاي که درکنار آتشدان ‎هاي دود ترياک، چشم در چشم هم مي ‎دوزند، کرامت و عزت انساني شان پيش از سوختن ترياک به خاکستر تبديل گرديده و غبار شرمندگي سريع ‎تر از دود ترياک به حلقوم آنان ريخته مي‌شود. برهمين اساس ذهنيت ها بايد به اين سمت جهت‌گذاري شود و از چنين زاويه‌اي مي‌توان اميد وار بود که سردم‌داران تجارت و سياست ارغواني، نگاهشان را به سمت انساني‌سازي مبارزه با مواد تخديري ترياک متمرکز نمايد.
توسعه‌ي کشت بديل، يکي ديگر از راه‌کارهاي است که بتوان دهقانان را قناعت داد تا از کشت مواد مخدر دست بردارند. ترويج کشت زعفران که تا کنون در دستورکار دولت قرار داشته است، مؤثريت زياد نداشته و نتوانسته ساحات زيادي را تحت پوشش قرار دهد؛ ايجاب مي‌کند که دولت بودجه‌ و امکانات بيشتري را در اين زمينه تخصيص دهد. تجربه تايلند ثابت مي‌سازد که محصولات پروسس شده و نساجي، استعداد رقابت در مقابل کوکنار را دارا مي‌باشد؛ به همين‌دليل، افغانستان شديداً احتياج به سرمايه‌گذاري در اين بخش و راه‌يابي به بازارهاي جهاني را دارد. ايجاد سيستم قرضه‌دهي براي زمين‌داران و دهقانان و هم‌چنان ايجاد نظام سيلوها براي کنترل و پايين‌نگه‌داشتن قيمت گندم، نيز مي‌تواند مؤثر واقع شود.
حاکميت قانون و آوردن اصلاحات جدي و اصولي در نيروهاي امنيتي براي مبارزه با مواد مخدر، نيز يک امر بديهي و ضروري مي‌باشد؛ زيرا توزيع و قاچاق مواد مخدر بدون هم‌کاري از درون نهادهاي امنيتي، نمي‌تواند موفقانه انجام شود. شواهد نشان مي‌دهد که توزيع و فروش مواد مخدر در مراکز تجمع معتادان در شهر کابل، به سادگي و سهولت صورت مي‌گيرد. بدون شک اين مساله نمي‌تواند از چشم نيروهاي کشفي و امنيتي پنهان بماند.
آگاهي‌دهي براي مردم از عواقب صحي، پيامدهاي منفي اخلاقي و اضرار اجتماعيِ  مواد مخدر، راه‌کار مؤثر ديگري است که بايد به صورت جدي تعقيب شود. در اين زمينه لازم است که علماي دين، ملاامامان مساجد، رسانه‌ها و مردم به همکاري خواسته شده و بسيج ملي جهت کاهش و محو مواد مخدر راه اندازي گردد.
همکاري جدي همسايگان افغانستان که راه‌هاي ترانزيت براي قاچاق و انتقال مواد مخدر افغانستان به کشورهاي جهان است و نيز ساير کشورها که از کشت و توليد مواد مخدر افغانستان متاثر مي‌شوند، يکي از ضرورت‌هاي اساسي در امر مبارزه با کشت، توليد و قاچاق مواد مخدر در افغانستان است. بنابراين، نياز است تا حکومت تلاش نموده، با قناعت‌دادن همکاران بين‌المللي، مبارزه‌ي مشترک جهاني را براي کاهش کشت و توليد موادر مخدر در افغانستان شکل دهد.