گروه طالبان، بارها اعلام کرده است که در راستاي حفظ تاسيسات، نهادها، سازمان‌ها و دارايي‌هاي عمومي تلاش خواهد کرد. در پيام‌هايي که ملاعمر رهبر پيشين و ملا اختر منصور رهبر کنوني طالبان در مناسبت‌هاي گونه‌گون نشر مي‌کردند و نيز اعلاميه‌اي که از سوي اين‌گروه در نشست پگواش در قطر منتشر گرديد، حاوي اين نکته بود. اما اين سخن‌ها فقط در حد حرف باقي مانده است. اين‌گروه مردمان بي‌گناه و بي‌طرف را به ‌صورت گسترده هدف قرار داده و زن‌ها و کودک‌هاي بي‌شماري را بي‌سرپرست کرده است. مکتب‌ها، مرکزهاي صحي و جاده‌ها که با هزاران خون دل و زحمت‌هاي بي‌شمار ساخته شده و از جمله‌ي دارايي‌هاي عمومي به ‌شمار مي‌آيند را نيز هدف‌گيري مي‌کنند. در تازه‌ترين مورد، اين‌گروه پايه‌هاي برق وارداتي از کشورهاي هم‌جوار را هدف‌گيري کرده و تاهنوز سه‌پايه‌ي برق را تخريب کرده است. گرچند تاهنوز به‌ صورت رسمي تاييد نشده و احتمال مي‌رود که برخي از حلقه‌هاي ديگر نيز در اين ماجرا دخيل باشند، اما به‌ گمان اغلب طالبان در پشت اين ماجرايِ خطرناک و بحران‌زا قرار دارد.
از اثر تخريب پايه‌ي برق، بخش وسيعي از شهر کابل در تاريکي فرو رفته است. خانه‌هايي که توسط نور برق روشن بود، مردم از طريق رسانه‌هاي همگاني در جريان آخرين خبرها و واقعه‌هاي روز قرار مي‌گرفتند و از برخي امکانات و ابزارهاي رفاهي استفاده مي‌کردند، ديگر بي‌برق هستند. کارخانه‌ها، بنگاه‌هاي توليدي و فروشگاه‌هاي بزرگ و خُرد، يا متوقف هستند و يا مبلغ هنگفت را جهت تهيه‌ي «جنراتور» هزينه کرده اند.
در اين زمينه دو بحث قابل طرح است:
اول) هدف گروه‌طالبان
گروه‌طالبان مشتريان صد فيصد اين گفته است که: «هدف و سيله را توجيه مي‌کند». آن‌ها مردم را مي‌کشند، سربازان را به ‌قتل مي‌‌رسانند، جاده‌ها و مکتب‌ها را تخريب مي‌کنند، تا از اين‌طريق هم وحشت و ترس را در ميان جامعه گسترش دهند و هم حکومت را تحت فشار قرار دهند. زمان که مردم در وضعيت ترس و وحشت به ‌سر برند و وضعيت به‌ گونه‌ي باشد که هر آن احتمال خطر و از دست دادن زندگي باشد، ميزان نارضايتي از حکومت و هيئت حاکمه بيشتر از پيش مي‌شود. در اين‌صورت، افکار عمومي حکومت را تحت فشار قرارداده و خواستار تامين نظم و امنيت و به ‌صورت کلي آسايش عمومي هستند. حکومت تحت فشار مردم مجبور به باج و امتياز دادن و صرف نظر از برخي خواسته‌هاي مهم و بنيادين خود و پذيرش خواسته‌هاي مهم طرف خواهد شد. پايه‌هاي برق را به خاطر تخريب کرده و کابل نسبتا روشن را تاريک کرده اند، تا وضعيت را براي کابل نشين‌ها غير قابل تحمل و غير قابل پذيرش نمايند. گذشته از بحث نابرابري‌هاي اجتماعي و اقتصادي که در طول چهارده‌سال به ‌وجود آمده و عميق تر شده است، مردم کنوني کابل، مردم يک‌دهه پيش نيست. زندگي روزمره‌ي شان به برق وابسته است. بدون برق کار شان را از دست مي‌دهند، از وسيله‌ها، امکانات و ابزار رفاهي نمي‌توانند استفاده کنند، رسانه‌هاي همگاني که آن‌ها را در جريان آخرين تحولات داخلي و بيروني قرار مي‌داد خاموش و ساکت است و دست‌رسي به‌انترنت را دچار مشکل کرده است. اکنون به ‌همان پيمانه که انتقاد از گروه‌طالبان بلند رفته و به ‌ميزان نفرت و انزجار اجتماعي از اين‌گروه مي‌افزايد، دستگاه حکومت به ‌صورت عموم، نهادها و سازمان‌هاي دفاعي و امنيتي که مسوول نبرد و برخورد با دشمن هستند و بلندپايه‌گان حکومت به صورت خصوص مورد انتقاد هستند. اگر اين عالي جناب‌ها وقت دارند، يک سري به برنامه‌هاي خبري تلويزيون‌ها و نيز به صفحه‌هاي کاربران شبکه‌هاي اجتماعي بزنند و ببينند که مردم چه مي‌گويند؟. پرسش‌هاي که مطرح است اين است که: آيا حکومت با اين همه قدرت عظيم و دم و دستگاه، قادر به کنارزدن چند نفر مسلح از اطراف پايه‌ي برق نيست تا دوباره آن را ترميم کنند؟. گفته مي‌شد که منطقه‌اي دندغوري بغلان منطقه‌اي براي گروه‌طالبان بوده و اين امر، با تلاش‌هاي يکي از وزيران کابينه فراهم شده است، در آن زمان صداهاي زياد بلند شد و اين توافق‌نامه را تهديدي جدي براي امنيت کشور تلقي کردند، اما چرا بلندپايگان حکومت بدين امر مهم توجه نکردند؟
به هرحال، هدف گروه‌طالبان اين است که ميزان نارضايتي از حکومت را بلند برده و مذاکره‌کنندگان را از موضع ضعيف دريابند تا از اين‌رهگذر، قادر به قبولاندن خواسته‌هاي خود گردند.
دوم) خاموشي بلندپايگان حکومتي
همان‌گونه که پيشتر مطرح گرديد، باشندگان کابل بدون برق دچار بحران جدي مي‌شوند. سال گذشته زمان که از اثر برف‌کوچ، پايه‌هاي برق تخريب شد و مردم زمستان را بدون برق کافي گذراندند، پس از آن اعلام شد که خساره‌هاي هنگفت مالي به شرکت برشنا مسوول برق و سرمايه‌گذاران و بنگاه‌هاي اقتصادي وارد شده است. بنابراين، انتظار مي‌رفت که حکومت به ويژه جناب غني و جناب عبدالله اين‌بار تخريب پايه‌هاي برق را جدي گرفته و به سرعت وارد عمل شوند و اقدام نمايند. متاسفانه هردو جناب و همه‌ي جناب‌هاي قدرت‌مند، در اين مورد خاموش هستند. لازم بود جناب رييس جمهور با جديت و دقت اين مسئله را با ديگر مقام‌هاي حکومتي دنبال مي‌کردند و نيز جناب عبدالله رييس اجرايي. ولي طوري که ديده مي‌شود و خدا کند که نگارنده‌ي عاجز و قاصر اشتباه نکند، همه در اين مورد خاموش بوده و حکايت‌گر اين است که مسئله‌ي به اين مهمي را جدي تلقي نکرده اند.
اين مسئله و ده‌ها مسايل ديگر در حال اتفاق مي‌افتد که حکومت به نشست‌هاي چهارجانبه‌اي افغانستان، پاکستان، چين و آمريکا خوش‌بين است و به همين علت نشست پگواش را در قطر رد کرد و نه گفت. اگر خدا کند که نيت‌هاي سياسي نظامي‌هاي پاکستاني در برابر کشور تغيير کرده و اين‌بار صادقانه در راستاي صلح و گفت‌و‌گوهاي سياسي تلاش کنند و آمريکايي‌ها و چيني‌ها نظارت سياسي جدي داشته باشند و گروه‌طالبان برسر ميز گفت‌و‌گو حاضر شود، مطمئنا از اين مسايل به عنوان يک نقطه‌اي قوت استفاده خواهد کرد. آن‌ها به خوبي مي‌دانند که تخريب پايه‌هاي شبکه‌هاي مخابراتي، پايه‌هاي برق و ده‌ها مورد ديگر، نظم به وجود آمده را بهم زده و هرج و مرج و بي‌ثباتي را خلق مي‌کند و اين حکومت را از طرف افکار عمومي تحت فشار قرار خواهد داد.
به هرصورت، گروه‌طالبان با هدف‌گيري و تخريب تاسيسات و دارايي‌هاي عمومي و کشتن مردم بي‌گناه در صدد افزايش ميزان نارضايتي مردم از حکومت است. آن‌ها مي‌خواهند از اين طريق حکومت را تحت فشار قرارداده و از موضع و موقف قوي‌تر و جدي‌تر در مذاکرات سياسي سخن زنند. بنابراين، خاموشي و جدي نگرفتن اين مسئله از سوي حکومت به هيچ‌وجه پذيرفتني نيست و بايستي هرچه زودتر برنامه‌ي پاک‌سازي دشمن از مسيرهاي که پايه‌هاي برق مي‌گذرد، آغاز نمايد. در غير آن، دولت‌هاي منطقه‌اي به توانايي کشور جهت تامين امنيت پروژه‌ي بزرگ اقتصادي تاپي و ديگر پروژه‌ها ترديد خواهد کرد.