افغانستان چندین سال است که بهار خونین را پشت سر گذاشته است. با پایان فصل سرما، گروه های شورشی از خواب زمستانی بیدار شده و پیکار های خود را علیه دولت و نیرو های بین المللی مستقر در افغانستان از سر می گیرد. با آغار بهار سال جاری، گروه های شورشی تلاش نمودند وضعیت امنیتی کشور را مختل نماید. بدین منظور آن ها حملات مختلف را سازماندهی نمودند که خوشبختانه با عملکرد خوب نیرو های امنیتی افغانستان اکثر حملات آن ها خنثی شد.در بهار سال جاری اما، نهاد های امنیتی افغانستان نیز حملات خود را بر گروه های شورشی تشدید نموده است.‏ بنا به گفته سخنگوی وزارت داخله، در هفته گذشته 53 عملیان نظامی در ولایات متخلف به ویژه مناطق نزدیک به خط دیورند را به خاطر پاکسازی مخالفان راه اندازی نموده است. عملکرد نیرو های امنیتی افغانستان قابل تقدیر است.

توانایی نیرو های امنیتی افغانستان اگر چه افزایش یافته است و اما نگرانی های در مورد تداوم و حفظ نیرو های امنیتی کشور وجود دارد. گروه بین المللی بحران در تازه ترین گزارش خود گفته است که با خروج نیرو های بین المللی از افغانستان و در صورت کاهش کمک های جامعه جهانی، حکومت افغانستان با چالش های بیشتری امنیتی مواجه خواهد شد و تلفات متحمل بیشتری را مواجه خواهد شد.‏ در صورتی که کمک ها به نیرو های امنیتی افغانستان ادامه نیابد، تداوم و حفظ این نیرو ها برای حکومت افغانستان مشکل خواهد بود.گروه بین المللی بحران به حکومت افغانستان پیشنهاد داده است که پیمان امنیتی با ایالات متحده آمریکا را امضا نماید. این نهاد بین المللی همچنین از حکومت پاکستان انتقاد نموده است و گفته است که حکومت پاکستان در مبارزه با تروریسم و دهشت افکنی کم کاری نموده است.

گزارش گروه بین المللی بحران را باید جدی بگیریم. زیرا ثبات حکومت کنونی نیازمند عملکرد خوب نیرو های امنیتی افغانستان است. در صورتی که نیرو های امنیتی افغانستان تضعیف گردد بدون شک، حملات گروه های شورشی بیشتر خواهد شد و حکومت مرکزی را با خطر سقوط مواجه خواهد ساخت. بنا باید تلاش شود تا نیرو های امنیتی افغانستان تقویت گردد. چگونه می توانیم نیرو های امنیتی را حفظ و تقویت کنیم.‏

همان طور که گروه بین المللی بحران به حکومت افغانستان امضا پیمان امنیتی با ایالات متحده آمریکا را پیشنهاد نموده است،‌ امضا آن می تواند تضمین برای حفظ نیرو های امنیتی افغانستان باشد. امضا پیمان امنیتی از آنجا تضمین کننده حفظ نیرو های امنیتی افغانستان است که ایالات متحده آمریکا و پیمانان شان ملزم خواهد شد تا نیرو های امنیتی افغانستان را کمک های مالی و تخنیکی نماید.تهدید جدی فراروی نیرو های امنیتی افغانستان مشکلات مالی است. در صورتی که حکومت افغانستان قادر به پرداخت معاشات نیرو های امنیتی افغانستان نباشد، نیرو های نهاد های امنیتی بدون شک، از کار دست خواهد کشید.

در کنار مشکلات مالی، تجهیز این نیرو های نیز حائز اهمیت می باشد. در صورتی که نیرو های امنیتی تجهیزات کافی برای مقابله با نیرو های شورشی را نداشته باشد و هر بار تلفات بدهد، بدون شک انگیزه مبارزه نیرو های امنیتی و ترس از جان شان باعث می شود که صفوف نیرو های امنیتی را ترک گوید. بنابراین به خاطر تامین معاشات نیرو های امنیتی کشور و تجهیز آن ها نیازمند آنیم با همکاری دراز مدت کشور های ابر قدرت داشته باشیم. به همین خاطر امضا پیمان امنیتی به لحاظ نظامی راهی است که باعث حفظ اردو و پلیس ملی افغانستان می شود و این مسئله عین منافع ملی افغانستان است.

در عین حال، سیاست های حکومت افغانستان نیز باید در قبال گروه های شورشی بازنگری شود. حکومت افغانستان در بیش از یک دهه گذشته سیاست های مختلف را در قبال گروه های شورشی روی دست گرفته است. در اوائل شکل گیری حکومت کنونی، حکومت برخورد خصمانه و سیاست خصمانه در قبال گروه های شورشی را روی دست گرفتند اما این سیاست ادامه نیافت و در ادامه حکومت افغانستان در صدد آن بر آمدند تا با گروه های شورشی مصالحه نماید. مصالحه با گروه های شورشی و فرستادن نیرو های امنیتی افغانستان در میادین جنگ یک نوع تناقض را در سیاست حکومت افغانستان در قبال گروه های شورشی نشان می دهد. این سیاست متناقض باعث شده است که نیرو های امنیتی افغانستان به لحاظ سیاسی کمتر حمایت شود. در حقیقت سیاست پارادوکسیکال حکومت منجر به کاهش حمایت سیاسی از نیرو های امنیتی افغانستان شده است. ادامه این سیاست می تواند منجر به از بین بردن حس وفاداری و وطن دوستی نیرو های امنیتی افغانستان شود که در نتیجه آن این نیرو های انگیزه ای مبارزه با شورشیان را از دست بدهد.

در بیش از دو سال، حکومت افغانستان بدون بازنگری و بدون توجه به دستاورد های خود، سیاست مصالحه با گروه طالبان را در پیش گرفتند. حکومت افغانستان در حالی به ادامه این سیاست ادامه دادند که گروه های شورشی از جمله گروه طالبان پاسخ خشونت آمیز به سیاست حکومت افغانستان دادند. بنابراین در سیاستگذاری در قبال گروه های شورشی دو نکته حائز اهمیت است. اول؛ حکومت باید سیاست دوگانه را کنار بگذارد تا نیرو های امنیتی افغانستان انگیزه بیشتر برای مبارزه پیدا کند. دوم؛‌حکومت نیازمند بازنگری به سیاست های خود است. سیاست به منظور دستیابی به هدف خاصی تدوین می گردد. در صورتی که سیاست ما دستاوردی در قبال نداشته باشد، لازم است که ما آن سیاست را کنار بگذاریم و یا اینکه در سیاست خود بازنگری کنیم و تغییرات مورد نیاز را در آن بیاوریم.این مهم هم از مصرف هزینه جلوگیری می کند و هم چشم اندازی برای آینده ترسیم می کند.

در کنار بازنگری جدی به سیاست های داخلی، نیازمند بازنگری به سیاست های خارجی خود نیز هستیم. در سال های اخیر، گروه های شورشی از کشور های همسایه ما وارد کشور شده و در برابر نیرو های امنیتی افغانستان می جنگند. از نظر نگارنده، این مسئله رابطه مستقیم با سیاست خارجی ما دارد. سیاست خارجی ما باید بر اساس اصول مشخص صورت گیرد. رفتار های دوگانه و یا تغییر رفتار با کشور های همسایه و منطقه می تواند باعث تنش بیشتر میان دو کشور در نهایت باعث افزایش ناامنی در کشور گردد. به طور مثال؛ ما در سال های اخیر، سیاست های چند پهلو و رفتار های متفاوت با حکومت پاکستان داشته ایم. یک زمان حکومت پاکستان را برادر خوانده ایم و زمان دیگر دشمن. این گونه رفتار ها باعث می شود که حکومت پاکستان به خاطر منافع ملی خود گروه های شورشی در افغانستان را کمک نماید. بنابراین سیاست خارجی ما نیز پیوند با مسئله امنیت، تقویت نیرو های امنیتی و ... دارد.

در پایان این نوشتار باید یک بار دیگر متذکر شوم که امضا پیمان امنیتی با ایالات متحده آمریکا، بازنگری به سیاست ها در قبال گروه های شورشی و تدوین سیاست خارجی بر اساس اصول می تواند منجر به کاهش تنش ها و ناامنی در کشور گردد که در نتیجه آن نیرو های امنیتی افغانستان بدون پرداخت هزینه در برابر گروه های شورشی مبارزه نماید و پیروز گردد.‏