شوهر مریم در جنگ غزنی کشته می‌شود و بعد از آنکه برادرش سرپرستی او و یک فرزند دو ماهه‌اش را برعهده می‌گیرد، دو ماه بعد برادرش نیز کشته می‌شود.
مریم زنی جوان است که در عرض دو ماه، همسر و یگانه بردارش را در جنگ و حمله تروریستی از دست می‌دهد و همراه یگانه فرزندش تنها می‌ماند.
او می‌گوید که شوهرش به دلایلی تصمیم گرفت که به صنوف نیروهای امنیتی بپیوندد اما قبل از اینکه اولین معاشش به ما برسد، پیکر خونینش را به خانه‌امان آوردند.
مریم گفت که بعد از اینکه شوهر خود را از دست دادم و به دلیل اینکه کسی نداشتم، برادرم سرپرستی ما را برعهده گرفت و وعده داد که هرگز نخواهد گذشت فرزندم احساس کمبودی و بی ‎مهری پدر را کند. دو ماه بعد او هم کشته شد.
ظاهرا می‌خواست، اندوهی را که با خود حمل می‌کند نشان ندهد و بغضش را بخورد اما قاب چشمانش ظرفیت این همه درد و اندوه را تحمل نکرد، اشکش جاری شد.
حسین‌علی برادر مریم، ازدواج کرده بود و دو فرزند داشت و با مادر پیر و دو خواهرش یک جای زندگی می‌کرد. وقتی شوهر مریم کشته شد، مریم هم به جمع آنان اضافه شد. حسین‌علی به همه اعضای خانواده اطمینان داده بود که در کنارشان می‌ماند و حمایت‌شان می‌کند.
مریم می‌گوید که هر چند غم از دست دادن شوهرم سخت بود اما برادرم به عنوان یگانه مرد خانه، چون کوهی در برابر غم و اندوه‌ام بود.
روز پنجشنبه، (25 عقرب 1396)، یک حمله کننده انتحاری خود در یک محفل سیاسی در منطقه‌ خیرخانه کابل منفجر می‌کند که حسین‌علی تصویر بردار تلویزیون «راه‌فردا» زخمی و نیمه‌های شب جان می‌دهد.
این رویداد چون کوهی بر سر مریم و خانواده‌اش خراب می‌شود. مریم که در جوانی بیوه شده بود، یگانه برادرش که پشتیبان او و فرزندش است نیز کشته می‌شود.
مریم گفت که تصور اینکه دیگر مردی در خانه ما نیست بسیار سخت بود و سخت‌تر آن که هیچ نان آوری نداشتیم و مجبور بودیم که خودمان دست به کار شویم.
این خانم جوان اکنون سرپرست یک خانواده هفت نفری است و با مشقت‌های فراوان از یتیمان برادرش و دیگر اعضای خانواده سرپرستی می‌کنند.

خون شهدای ما پایمال نشود
مریم می‌گوید که اکنون گفتگوهای صلح در حال نتیجه دادن است، از مسئولان حکومتی می‌خواهیم که خون شهدای کشور را پایمال نکنند و مورد معامله قرار نگیرد.
او همچنین گفت که امیدوارم که هیاتی که برای گفتگوهای صلح انتخاب می‌شود، حقوق زنانی که سرپرست خانوار و نان‌آور هستند، مدنظر بگیرند.
توافقنامه صلح میان ایالات متحده امریکا و گروه طالبان روز شنبه (10 حوت) در دوحه پایتخت قطر امضا شد، بر مبنای این توافقنامه قرار است که حدود 5 هزار زندانی گروه طالبان تا (20 حوت) به منظور حسن نیت آزاد شوند.
محمد اشرف غنی، رئیس جمهور کشور یک روز پس از امضای توافقنامه صلح میان طالبان و امریکا گفت که دولت هیچ تعهدی برای رهایی زندانیان طالبان ندارد و این موضوع پیش‌شرطی برای آغاز گفتگوهای بین‌الافغانی صلح نیست.
آقای غنی همچنین افزود که آمریکا در قسمت تبادله زندانیان طالبان صلاحیت ندارد و هیچ کسی نمی‌تواند افغانستان را مجبور به این کار کند.
مریم نیز می‌گوید که حکومت باید به رشادت‌های سربازان کشور ارج بگذارد و تمامی کسانی که خون سربازان کشور را ریخته است، محاکمه کند.
حکومت تاکنون آمار دقیقی از میزان زندانیان گروه طالبان منتشر نکرده است اما آمار غیر رسمی نشان می‌دهد که بیش از ده هزار عضو گروه طالبان به جرم حملات تروریستی در زندان‌های کشور هستند.
پرداخت نشدن امتیازات شوهر مریم
شوهر مریم بعد از آنکه در جنگ غزنی جان خود را از دست می‌دهد، خانواده او بعد از گذشت سه سال نمی‌تواند امتیازات و معاشش را بگیرد.
مریم می‌گوید که تنها پیکر شوهرش را تحویل دادند و هیچ مدرک و سندی دیگر (حتی تذکره) او را به ما ندادند؛ به این دلیل نتوانستیم از امتیازات شوهرم استفاده کنیم.
او گفت که چند باری به مقام‌های پولیس مراجعه کردم اما نتوانستم پاسخی قانع کننده دریافت کنم. این خانم سرپرست خانواده می‌گوید که به دلیل ناامن بودن غزنی و مسیر آن، به آن ولایت نیز نرفتم.
وزارت امور داخله می‌گوید که بر اساس قانون، بازماندگان افسران، ساتنمنان و سربازانی که هنگام اجرای وظیفه یا عوامل ناشی از آن شهید و یا مفقود شده باشند، «حقوق تقاعد صددرصدی از آخرین معاش ماهوار شهید و یا مفقود با اجزا و ضمایم آن»، داده می‌شود.
توزیع زمین، سهمیه بورسیه تحصیلی، سهمیه حج، سهمیه تحصیل در موسسات تحصیلات عالی داخل کشور و پرداخت 200 هزار افغانی از دیگر امتیازاتی است که به خانواده‌ شهدا تعلق می‌گیرد.
مریم اما هیچ کدام از این امتیازات را دریافت نکرده است و اکنون با هفت عضو دیگر خانواده‌ در خانه‌ای کرایی در کابل زندگی می‌کند.
نزدیک به دو دهه جنگ داخلی باعث شده است که ده‌ها هزار زن چون مریم بیوه شوند. حکومت تاکنون آماری دقیق از میزان کشته‌های دو دهه اخیر منتشر نکرده است اما سال گذشته محمد اشرف غنی در مصاحبه با یک رسانه‌ خارجی گفته بود که طی 5 سال حکومت وحدت ملی، حدود 45 هزار منسوب امنیتی کشته شده‌اند.