با ظهور انقلاب صنعتی و تاسیس کارخانه‌های بزرگ، زندگی بشر وارد بخش جدیدی شد. این دوره سهولت‌هایی را برای بشر فراهم آورد که برخی از آن همراه با خطراتی است. پلاستیک یکی از این مواردی است که با انقلاب صنعتی وارد زندگی بشر شد.
اکنون کارشناسان محیط زیستی همواره به استفاده بی‌رویه محصولات پلاستیکی هشدار می‌دهند و می‌گویند که این محصولات خطرات جانی و محیط زیستی فراوانی دارد.
محمد یاسین ستیز کارشناس محیط زیست به روزنامه افغانستان‌ما گفت که استفاده از پلاستیک در هر سکتوری که باشد برای صحت انسان مضر است و آسیب می‌رساند و پیامدهای استفاده از پلاستیک که در آن غذای گرم انداخته شود، خطرناک‌تر و سرطان‌زا است.
آقای ستیز افزود که ظرف‌ها دارای درجه حرارت مشخص است اگر درجه حرارت بالا و یا پایین برود مواد داخلش سرطان ‎زا می‌‌شود؛ حتی بوتل‌های پلاستیکی آب اگر یخ بزند و یا اینکه زیر نور افتاب قرار بگیرد، نیز سرطان‌زا است.
به گفته او، استفاده از پلاستیک علاوه بر سرطان، باعث سکته مغزی، سکته قلبی، بند شدن رگ‌ها، افزایش دیابت و بروز علایم بلوغ زود هنگام در زنان می‌شود.
با وجود این همه خطرات اما در دواخانه‌ها، نانوایی‌ها، دکان‌ها و رستورانت‌ها همواره مواد پلاستیکی به صورت گسترده استفاده می‌شود و کسی به خطرات آن توجه نمی‌کند.
این کارشناس محیط زیست و هماهنگ کننده شبکه نظارت از محیط زیست می‌گوید که باید با آگاهی‌دهی به پلاستیک "نه" بگوییم و با تبلیغ مردم را از ضررهای آن آگاه بکنیم.
آقای ستیز گفت، به طور مثال اگر یک فرد روزی یک بار در هفته خرید کند هفت خریطه پلاستیکی می‌شود، به غیر از اینکه ضرر محیط زیستی و صحی دارد، بلکه ضرر مالی نیز به ما می‌زند. اگر شهروندان به جای خریطه‌های پلاستیکی از خریطه‌های تکه‌ای استفاده کنند با دو ضرر ذکر شده مقابله خواهند کرد.
علاوه بر خریطه‌های پلاستیکی، در اکثر رستورانت‌ها و محافل غذاها در ظرف‌های یکبار مصرف سرو می‌شود که به گفته این کارشناس محیط زیست، مضر است.
او افزود، در کمپاین‌های آگاهی دهی خود می‌توانیم به تولید کننده‌های پلاستیک در کشور، کیک و مواد غذایی، ظروف یکبار مصرف پلاستیکی و شرکت‌های تولید کننده خریطه‌های پلاستیکی بگوییم که مواد پلاستیکی برای محیط زیست و صحت مضر است و برای جلوگیری از تولید بیشتر برنامه‌ای بهتر طرح کنند.
پلاستیک جزء موادهایی است که بنأبر وضعیت توپوگرافی و هیدرولوژی منطقه از سیصد تا پنچ صد سال می‌تواند عمر داشته باشد و به آسانی تجزیه نمی‌شود.
اداره ملی حفاظت از محیط زیست می‌گوید که در قسمت استفاده، تولید و یا واردات مواد پلاستیکی قوانینی تهیه شده است اما کمتر به این موضوع توجه می‌شود.
وزارت مالیه نیز می‌گوید که واردات تمامی خریطه‌های پلاستیکی به خاطر جلوگیری از الودگی محیط زیست، ممنوع است و تاجران حق وارد کردن آن را ندارند.
اما سخنگوی این وزارت در ایمیلی به روزنامه افغانستان‌ما گفت که "در نه ماه گذشته سال مالی ۱۳۹۸ به ارزش ۲۷ میلیون افغانی ظروف پلاستیکی یکبار مصرف وارد شده است."
وزارت مالیه نوشته، "طی ده ماه نخست سال مالی ۱۳۹۸ به ارزش ۴۰۳ میلیون افغانی خریطه‌های پلاستیکی که به خاطر انتقال میوه از آن استفاده می‌شود، وارد شده است که به‌نام شیشه‌ای یاد می‌شود."
یاسین ستیز می‌گوید که در راستای مبارزه با پلاستیک و حفاظت از محیط  زیست باید کار بنیادی را آغاز کنیم، از همه مهمتر ما باید از واردات پلاستیک جلوگیری کنیم و برای آن بدیل پیدا کنیم، دولت باید فضای مناسب را ایجاد کند و از تاجران ملی و سکتورهای خصوصی بخواهد تا تولیدات خریطه‌های کاغذی و تکه‌ای را در کشور آغاز کند.
اتاق تجارت و صنایع اما می‌گوید که مواد پلاستیکی به دلیل ارزان بودن و موارد استفاده، کاربرد زیادی دارد و جلوگیری آن به آسانی ممکن نیست. اگر دولت جلوگیری کند، به صورت قاچاقی وارد می‌شود.
خانجان الکوزی معاون اتاق تجارت و صنایع گفت که اما دولت نسبت به این موضوع بی‌تفاوت نبوده و تدابیری برای آن سنجیده است.
آقای الکوزی افزود که برای جلوگیری یا کاهش واردات مواد پلاستیکی مالیات سنگین‌تری روی این مواد وضع شده و مواد پلاستیکی که ضرر دارد، تولید آن نیز کنترول می‌شود.
اما برخلاف ادعای معاون اتاق تجارت و صنایع، کارگاه‌های کوچک تولید خریطه‌های پلاستیکی در گوشه و کنار شهر کابل فعالیت می‌کنند و نهادهای مسئول توجهی به آن ندارند.
کارشناسان محیط زیستی می‌گویند که تا زمانی که شهروندان خود را مسئول ندانند، چند نهاد مدنی، اداره محیط زیست و شهرداری نمی‌تواند از جلوی آلودگی محیط زیست را بگیرد.
برخی از شهروندان اما بدون توجه به مسئولیت‌های شهروندی خود، همواره انگشت انتقاد را به سمت نهادهای دولتی می‌گیرند و از مسئولیت‌های خود شانه خالی می‌کند.