دنیای ناشنوایان، دنیایی است که با سکوت مطلق همراه است، سکوتی که قادر نیستی درد دل‌ها و یا خواسته‌هایت را عنوان کنی؛ دنیایی که در آن صدا و صوت نباشد، مملو از تنهایی است.
رشاد احمد جوان 28 ساله‌ای است که از نعمت شنوایی محروم است. او ناشنوا به دنیا آمده است و سه دهه از عمرش را در سکوت گذرانده است. فقر و تنگدستی نیز به خانواده او اجازه نداده است که وسیله‌ای را برای شنودش مهیا کند.
رشاد احمد کنار دیواری نشسته بود و انتظار وسیله‌ای را می‌کشید که دنیای او را عوض کند. کنارش رفتم، سلام و علیکی کردم و نشستم اما پاسخی نداد. حس کردم که از بودنم در کنارش راضی نیست اما لحظه‌ای بعد از سایه‌ام فهمید که کسی کنارش نشسته است، به سمتم نگاه کرد اما چیزی نگفت و دوباره صورتش را برگرداند.
این سکوت بدون شخص دیگری، قابل شکستن نبود؛ دنیای رشاد احمد، دنیای خاموشی بود و از هیاهوی اطرافش فارغ. او تنها با می‌توانست بعضی از مفهوم‌ها را به اعضای خانواده‌اش منتقل کند.
نوید احمد برادر کوچک رشاد، وسیله‌ای شد تا دنیای برادرش را برای من باز کند. از او پرسیدم دنیای ناشنوایی چطور دنیایی‌ست؟ ظاهرا تفهیم این پرسش برای رشاد سخت بود چون او هیچ وقت به مکتب ناشنوایان نرفته بود و افهام و تفهیم او در حد مکالمات روزمره بود.
اما به هر نحوی نوید، مفهوم را به رشاد رساند. رشاد بدون آنکه گپی بزند، از جایش برخاست و دو گوش مرا محکم گرفت تا صدایی را نشنوم. بعد از مدتی رها کرد و گفت: دنیای ما این گونه است. پر از سکوت؛ دنیایی که در آن جنب و جوش فراوانی است اما هیچ صدایی نیست.
رشاد گفت: در این دنیا، ناشنوا غریبه است؛ نه او کسی را درک می‌تواند و نه کسی او را. وقتی صدایی نباشد، چشم‌ها همه در برابر تو بسته‌اند.
او همچنان علایم گنگی را با دستانش نشان می‌داد و برادرش چیزی‌هایی می ‎گفت. من فقط از حالت ظاهری صورتش می ‎فهمیدم که دلی پر از این دنیا دارد.
رشاد در قسمتی دیگر از سخنانش گفت که ما نیازی به ترحم و دلسوزی کسی نداریم، فقط از جامعه می‌خواهیم که حقوق‌مان را رعایت کند و به ما نگاهی غیر از خود نداشته باشند.
وزارت کار و امور اجتماعی پیش از این اعلام کرده بود که باید ۳ درصد معلولان در یک اداره شامل شوند و به آنان کار داده شود. این وزارت گفته بود ما تلاش می‌کنیم که این مورد را به صورت جدی مد نظر قرار دهیم و هر اداره‌ای که در این مورد کارشکنی کند و درصدی را رعایت نکند تحت بازخواست قرار دهیم.
علی‌حسین جوانی دیگری است که در سن 20 سالگی بر اثر حادثه‌ای شنوایی خود را از دست داد و بعد از آن در حالتی از سکوت قرار گرفت. علی‌حسین می‌گوید، به یکباره از دنیایی پرهیاهو به دنیایی خاموش منتقل شدم. دنیایی که سراسر درد و رنج برایم بود. او برای اینکه ارتباطش با دنیای بیرون قطع نشود، به مکتب ناشنوایان رفت و علایم ارتباطی اشنا شد اما به دلیل نبود شرایط از رفتن به دانشگاه بازماند.
علی‌حسین گفت که حکومت هیچ توجهی به این قشر از جامعه نمی‌کند و او نتوانسته است در این مدت برخلاف جستجوهای فراوانش، برای خود کاری فراهم کند.
او افزود، گرچه ناشنوایی نوعی معلولیت است اما یك فرد ناشنوا دیگر توانایی‌ها، قوه بدنی و هوش انسان‌های معمولی را دارد و نباید این توانمندی‌ها تحت تاثیر قرار گیرد اما متاسفانه هم اكنون این چنین است.
علی‌حسین تاکید کرد که حکومت باید تمامی زمینه‌های آموزشی را که برای سایر افراد جامعه مهیا می‌کند برای معلولان/ ناشنوایان نیز فراهم کند.
گفتنی است که حکومت فقط در ولایت‌های هرات، بلخ و کابل مراکز آموزشی برای ناشنوایان مهیا کرده و اکنون کمتر از یک هزار تن در این مراکز مشغول آموزش هستند.
در کنار حکومت، بنیاد خیریه بیات و موسسه امریکایی استارک نیز به ناشنوایان خدمات ارایه می‌کنند و سالانه بیش از یک هزار آله شنوایی/ سمعک را توزیع می‌کند.
احسان الله بیات، رئیس موسسه خیربه بنیاد بیات روز شنبه 20 میزان هنگام توزیع این آله‌های شنوایی گفت که هدف ما خدمت به هموطنان ماست تا بتوانیم افرادی که به مشکل ناشنوایی دچار هستند از از نعمت شنوایی بهرمند شوند. در این مراسم قرار بود به یک هزار تن آله شنوایی داده شود.
موسسه استارک بعد از اینکه افراد ناشنوا توسط بنیاد خیریه بیات معرفی شدند، آنان را معاینه می‌کنند و بعد از اینکه پی بردن نیاز به سمعک دارند، به آنان سمعک/ آله شنوایی داده می‌شود.
آقای بیات در این مراسم گفت که افرادی که در دوره‌های پیش، آله‌های شنوایی دریافت کرده‌اند، توانسته‌اند بعد از مدتی صحبت کردن‌ خود را بهبود بخشند.
دختری حدود 20 ساله که سال گذشته آله شنوایی دریافت کرده بود، اکنون می‌تواند به خوبی صحبت کند. او به خبرنگاران گفت که پنج یا شش ساله بودم که شنوایی خود را از دست دادم. بعد از آن زندگی برایم خیلی سخت شد. کسی مرا نمی‌فهمید و تنها شده بودم.
او گفت که زمانی که آله شنوایی را دریافت کردم، دوباره با صداها آشنا شدم و اکنون می‌توانم در جامعه حضور بیابم و با مردم در ارتباط باشم و کارهای مختلفی را انجام دهم.
بنیاد خیریه بیات، از سال ۲۰۱۴ میلادی برنامۀ توزیع آله‌های شنوایی را برای ناشنوایان آغاز کرده است و تاکنون این آله‌ها را به بیش از 15 هزار ناشنوا توزیع کرده است.
هر چند آمار دقیقی از تعداد ناشنوایان در کشور وجود ندارد اما گفته می‌شود که هم اکنون بیش از ۵۰ هزار فرد ناشنوا و فاقد توانایی گفتاری و شنوایی در کشور زندگی می‌کنند.