روسیه به بهانه صدمین سالگرد روابط دیپلماتیک با افغانستان شماری از رهبران و سیاست‌مداران کشور و هیاتی از گروه طالبان را در مسکو گردهم آورد.
این نشست روز سه‌شنبه هفتم جوزا به بهانه یک قرن روابط دیپلماتیک در مسکو برگزار شد اما تمامی برنامه‌ها حول گفتگوهای صلح چرخید و گروه طالبان قدرت‌نمایی کرد.
در روز نخست گفتگوها در مورد صلح، آتش‌بس و نشست بین‌الافغانی انجام شد اما گروه طالبان تنها بر خواسته‌هایش مبنی بر خروج نیروهای خارجی تاکید کرد و پیشنهادهای طرف مقابل را نپذیرفتند.
در دومین روز این نشست که پشت درهای بسته برگزار شد، سهیل شاهین سخنگوی گروه طالبان در توییترش نوشت که محمد کریم خلیلی رئیس شورای عالی صلح و لطیف بهاند سفیر افغانستان در مسکو، در نشست بین‌الافغانی حضور نخواهند داشت.
این نوع سخنان و سکوت سایر اعضای شرکت کننده در نشست مسکو، به نوعی قدرت مانور گروه طالبان را بالا می‌برد و در گفتگوهای احتمالی صلح در جایگاه بالاتری قرار خواهند گرفت.
کارشناسان نیز برگزاری این چنین نشست‌ها را نوعی مشروعیت بخشی به طالبان می‌دانند و می‌گویند که نباید هیچ گفتگویی بدون مشارکت نمایندگان دولت انجام شود.
محمد عارف حیدری، کارشناس مسایل سیاسی و رئیس شبکه سراسری رشد افغانستان، به روزنامه افغانستان‌ما گفت که سیاسیون ما باید آگاهانه گام بردارند و اقدامی نکنند که باعث تضعیف شیرازه نظام شود.
آقای حیدری افزود که رهبران و سیاسیونی که در چنین نشست‌هایی بدون مشورت با حکومت شرکت می‌کنند، تنها پیامش مشروعیت بخشی به گروه طالبان است.
او با اشاره به اجازه ورود ندادن به محمد کریم خلیلی در دومین روز نشست، تصریح کرد، این عمل نشان‌دهنده آن است که گروه طالبان با اقتدار در نشست‌ها شرکت می‌کند و حتی گاهی اقتدار رهبران و سیاسیون ما را به سخره می‌گیرد.
محمد کریم خلیلی رئیس شورای عالی صلح، روز سه‌شنبه در سخنرانی خود  از حضور ملابرادر در مسکو ابراز خوشحالی کرد و گفت: "خوشحالم که جناب ایشان بعد از مدت‌ها رنج و فشار در این نشست اشتراک کردند".
او این نشست گفت که فکر "تسلیم شدن" را دو جانب حکومت و گروه طالبان نکند. آقای خلیلی افزود صلح زمانی تحقق پیدا می‌کند که مذاکرات بین‌الافغانی به منظور صلح واقعی باشد نه صرف جلسه به خاطر جلسه.
محمد علی اخلاقی، نماینده مردم در مجلس می‌گوید: عدم حضور نمایندگان حکومت افغانستان در نشست‌های مرتبط به صلح سبب می‌شود که طالبان بیشترین نفع را از این نشست‌ها کسب کنند.
ظاهرآ در قبال این اقدام گروه طالبان، سایر اعضای اشتراک کننده به موضوع واکنشی نشان نداده‌اند و هیاتی را به منظور گفتگوهای بین‌الافغانی تشکیل داده‌اند.
یکی از افراد شرکت کننده در نشست مسکو گفت که قرار است روز چهارشنبه ۵ نفر از هیأت طالبان و ۵ نفر از طرف مقابل با هم مذاکره و نتیجه را با طرفین شریک کنند. ملابرادر و حامد کرزی، رئیس جمهوری پیشین در میان این گروه ده نفری حضور ندارند.
او به بی‌بی‌سی گفته که رهبران و چهره‌های سیاسی کشور خواستار آتش بس ۱۵ روزه شده‌اند، ولی تاکنون مشخص نیست که طالبان با آن موافقت خواهند کرد و یا خیر.
حضور ملا برادر مذاکره کننده ارشد گروه طالبان و رئیس دفتر سیاسی این گروه در قطر محور توجه نشست دو روزه مسکو است. او کمتر در رسانه‌ها ظاهر شده بود. ملا برادر ریاست هیات ١٤ نفری طالبان را در نشست مسکو برعهده دارد و اولین سفر بین‌المللی او در این مقام است.
گفتنی است که این دومین دیدار چهره‌های سیاسی افغانستان و طالبان در مسکو است. دیدار قبلی موسوم به گفتگوهای بین‌الافغانی در ١٦ دلو سال گذشته در همین شهر برگزار شده بود.
حامد کرزی رئیس جمهور پیشین، محمد کریم خلیلی، رئیس شورای عالی صلح و شماری از چهره‌های برجسته سیاسی کشور از جمله حنیف اتمر، مشاور پیشین امنیت ملی و نامزد ریاست جمهوری، محمد محقق، فوزیه کوفی، ضرار احمد مقبل، حضرت عمر زاخیلوال، عطامحمد نور، رنگین دادفر اسپنتا، زلمی رسول و تاجور کاکر در این نشست حضور دارند.
محمد محقق در سخنانی ابراز امیدواری کرده که در این نشست طالبان و سیاسیون افغانستان، زبان همدیگر را بفهمند. او تأکید کرده که "هیچ کس در افغانستان بالا دستی خارجی‌ها را نمی‌خواهد."
اولین نشست مسکو بین شماری از سیاست مداران افغانستان و نمایندگان طالبان در روزهای 16 و 17 دلو سال گذشته خورشیدی برگزار شد. در آن نشست نیز اشتراک کنندگان در قطعنامه پایانی خود بر خروج کامل نیروهای خارجی از کشور، تأکید کردند.
تاکنون دو نشست در مسکو و شش نشست بین نمایندگان ایالات متحده و هیات طالبان در قطر برگزار شده است. اما این نشست‌ها برآیندی ملموسی در قسمت صلح و یا کاهش جنگ در کشور نداشته است.
شورشیان گروه طالبان همزمان با برگزاری ششمین دور مذاکرات، به دفتر کونتر پارت در کابل حمله کردند که در نتیجه این حمله ۹ نفر کشته و ۲۰ نفر زخمی شدند.
این گفتگوها هر چند ممکن است که کمی دو طرف جنگ را با هم نزدیک کند اما اگر از زاویه قدرت و همسو با منافع ملی نباشد؛ بهره برداری سیاسی آن را طالبان می‌کند و در گفتگوهای صلح برای ملت و دولت افغانستان خط مشی تعیین خواهد کرد.