راب مک‌لارن، مربی جاشوا به او گفت: "اگر الان او را بزنی، کنترل مسابقه را به دست می‌گیری." ناک‌اوت سوم و چهارم در راند هفتم رخ داد. هر باری که جاشوا روی طناب‌ها می‌افتاد، عکاسان کنار رینگ دوربین‌هایشان را بالا می‌بردند و گاهی فاصله آن‌ها با جاشوا حدود یک متر بود.
ادی هرن، کارگزار جاشوا به بی‌بی‌سی گفت: "راستش را بخواهید، بی‌حس شده بودم. مسابقات بوکس زیادی را دیده‌ام و همین طور مصدومیت‌های بی‌شمار، تراژدی‌ها و بالا و پایین‌های حرفه‌ای. حضور طولانی شما را نسبت به وقایع درماتیک بی‌تفاوت می‌کند اما این اتفاق به نوعی باورنکردنی بود." جاشوا شکست خورد، در حالی که روی یک پا کنار رینگ ایستاده بود. یک حوله روی سرش افتاده بود و فردی کانینگام، مربی با سابقه او، صورتش را با دقت معاینه می‌کرد. مرد ناامید و چاقی که بسیاری با لبخند‌های تمسخرآمیز از قبل بازنده می‌نامیدندش، برنده شده بود. فردی که لبقش "ویران‌گر" بود، چون در بچگی همه چیز را داغان می‌کرد. مطبوعات غافلگیر شده بودند. برای اولین بار پس از سال‌ها هر واکنشی که نشان می‌داد، ارزشمند شده بود. جاشوا از آن شب به عنوان "یک لغزش" نام برد، در حالی که بعضی از اعضای تیمش که نزدیک او نشسته بودند، سرشان را بین دست‌ها گرفته بودند و شماری دیگر به صندلی تکیه داده و سقف را نگاه می‌کردند.
رابرت مک‌کرکن، مربی جاشوا می‌گوید: "شب سختی بود؛ سخت‌ترین شبی که ممکن بود پیش بیاید." مرد تپل، آدونیس (از اسطوره‌های یونان باستان) را شکست داده بود. این داستانی برای کسانی الهام‌بخش شد که حتی یک مسابقه بوکس هم ندیده بودند. اولین حضور جاشوا در آمریکا ناکامی محض بود. روئیز هنوز هم مثل هفته پس از بزرگ‌ترین مبارزه زندگی‌اش، لبخند می‌زند. زمانی که در کالیفرنیا (محل اقامتش) با رولزرویس روباز‌ این طرف و آن طرف می‌رفت.
با روئیز مثل یک قهرمان رفتار نشد. او مثل یک قهرمان هم نبود. اما حالا (و تا وقتی که کمربندهایش را از دست ندهد) او یک قهرمان است.
او بهترین شب زندگی‌اش را تجربه کرد؛ شبی که جهان ورزش هرگز فراموش نخواهد کرد.جاشوا- روئیز: پشت صحنه ۲۴ ساعتی که بوکس را غافلگیر کرد.