وقتی راجر فدرر در اوپن استرالیای سال گذشته ، پنج سال پس از به دست آوردن آخرین گرنداسلم قهرمان شد، به نظر می‌رسید هدیه‌ای از گذشته برایش رسیده است. این جام یادآور دورانی بود که انگار برای همیشه تمام شده بود.راجر مردی ۳۵ ساله بود که برای ۶ ماه به دلیل جراحی زانو و مصدومیت کمرش از مسابقات دور بود. او به عنوان بخت ۱۷ قهرمانی قدم به مسابقات گذاشت و با عملکردش همه را مبهوت کرد: تکه‌ای که گویا از گذشته‌ پرافتخارش دزیده شده بود. همه ما احمق بودیم. او در ۱۲ ماه گذشته توانسته در ۳ گرنداسلم قهرمان شود. در ۳۶ سالگی، او مسابقات امسال اوپن استرالیا را به عنوان مدعی قهرمانی شروع کرد و در حالی جام را بالای سر برد که تنها ۲ ست (هر دو ست در فینال) به حریفان واگذار کرد
این دیگر نوستالژی نیست، این زمان حال است. این یک حکمرانی جدید است نه پژواکی از یک گذشته پر افتخار؛ بازیکن برتر مسابقات که سه قهرمانی کلاسیک خلق کرد.
فدرر برای آمادگی در راه فینال اوپن استرالیا مقابل مارین چیلیچ در ملبورن، فیلم گری اولدمن در مورد زندگی چرچیل را دید. این تنها خطای محاسباتی او در دو هفته اخیر بود. «تاریک‌ترین لحظات»؟ این چیزی فراتر از دومین دوران طلایی او است و هیچ دلیلی هم وجود ندارد که بتوان آن را کوتاه دانست.
در طول ۶ سال، از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶، فدرر فقط یک گرنداسلم برد. یک سال قبل از آن فدرر فقط بازیکنی نبود که دوران اوجش گذشته بلکه به چشم تنیس‌بازی به او نگاه می‌شد که دوران پسا اوج را نیز تمام کرده است.
زانوی فدرر در حالی که بچه‌هایش را به حمام برده بود، مصدوم شد. در ویمبلدون در حالی که برای برگرداندن فورهند میلوش رائونیچ تلاش می‌کرد با صورت به زمین خورد؛ مقابل بازیکنی که نصف او هم مهارت نداشت اما ۹ سال جوان‌تر و در نتیجه سریع‌تر بود. او سرانجام راضی شد از راکتی با صفحه بزرگ‌تر استفاده کند، مثل مرد میان سالی که در نهایت زیر بار استفاده از عینک مطالعه می‌رود. نواک جوکوویچ در تنیس جهان سلطنت می‌کرد، اندی ماری مشغول ساختن امپراطوریش در فصل چمن تنیس جهان بود و جوانان تازه رسیده هم خود را آماده شاخ و شانه کشیدن برای غول‌ها می‌کردند. به نظر می‌رسید یک خداحافظی شکوهمند، بهترین پایان ممکن برای فدرر است.