صاحب امتیاز: داکتر حسین یاسا

مدیر مسوول: محمد رضا هویدا

پنجشنبه ۵ حوت ۱۳۹۵

دانلود صفحات امروز روزنامه: 1 2 3 4 5 6 7 8

انتخابات و الزام تن دادن به قاعده بازی

-

روند بازشماری آرا آخرین گزینه ‌ی عملی برای حل بن‌ بست انتخاباتی در کشور است. کمیسیون مستقل انتخابات باید این پروسه را با شفافیت کامل انجام داده و نتیجه ‌ی قابل قبول، شفاف و عادلانه را از پس از بازرسی ‌های دوباره اعلام کند. هردو نامزد انتخابات ریاست جمهوری و تیم‌ های انتخاباتی آن ‌ها نیز باید در این روند‌‌ با کمیسیون مستقل انتخابات و سازمان ملل متحد که این پروسه تحت نظارت آن انجام می ‌شود، همکاری کرده و از روندی که منجر به آمدن دولت مشروع و با‌ثبات و رفع بن ‌بست انتخاباتی در کشور می‌ شود، صادقانه حمایت کنند. در صورتی که کار تفتیش صندوق‌ ها و بازشماری اوراق رای‌ دهی با شفافیت کامل و صادقانه انجام شود، دیگر هیچ شبهه و پرسشی در مورد شفافیت انتخابات باقی نمی‌ ماند و دلیلی برای مخالفت و عدم پذیرش نتیجه‌ ی انتخابات نیز وجود نخواهد داشت.

انتخابات تنها یک برنده دارد. در هر صورت و تحت هر شرایطی تنها یک نامزد پس از بررسی و شمارش ورق‌های رای‌ دهی برنده اعلام می‌ شود و از نظر قانونی رییس جمهور مشروع نیز فقط همان یک نفر می‌ تواند باشد. از این‌رو، نامزدان و تیم‌ های انتخاباتی آن ‌ها باید ظرفیت پذیرش شکست و تن دادن به نتیجه ‌ی انتخابات را در خود ایجاد کرده و به رقابت دموکراتیک و روحیه ‌ی واقعی مردم‌ سالاری احترام بگذارند. هرگونه دیدگاه‌ های مطلق گرایانه در مورد انتخابات و ادعای پیروزی مطلق در رقابت ‌های انتخاباتی، به معنای خلق بحران و تنش در انتخابات است. عدم ظرفیت پذیرش شکست دموکراتیک در نخبگان سیاسی همیشه به مثابه دشنه ‌ی کشنده و کاری بر پیکر دموکراسی ‌های نو‌پا عمل کرده و رقابت دموکراتیک را به سراشیب جنگ داخلی و تباهی کشانده است. بنابراین، تا زمانی که نخبگان سیاسی ما ظرفیت پذیرش شکست و تن دادن به قاعده ‌ی رقابت دموکراتیک را در خود ایجاد نکنند، هیچ‌ گونه نظارت و شمارشی نمی‌ تواند قناعت تیم‌ های فزون‌طلب را فراهم کند. هرچند بازشماری آرا و نظارت دقیق سازمان ملل متحد شفافیت انتخابات را بیش ‌تر می ‌کند، اما ظرفیت پذیرش شکست و تن دادن به قاعده ‌ی دموکراتیک در نامزدان انتخابات نیز عامل کلیدی است. اگر اراده‌ ای برای قبول شکست در تیم ‌های انتخاباتی وجود نداشته باشد و اگر رفتن صد در‌صدی به ارگ ریاست جمهوری هدف تغییر‌ناپذیر آن ‌ها باشد، نه میانجی‌ گری ‌های داخلی و بین‌المللی این بن ‌بست را حل می‌ کند و نه هم بازشماری کل آرا و نه هم نظارت مستقیم و جدی سازمان ملل متحد و دیگر ناظران داخلی و بین ‌المللی. برای مردمی که سال‌ ها اسیر رقابت‌ های خونین نخبگان سیاسی بر سر کسب قدرت بوده و برای ملتی که زخم جنگ داخلی، بی‌ ثباتی و ناامنی را تا عمق استخوان‌ هایش لمس کرده اند، ظرفیت پذیرش شکست دموکراتیک و تن دادن به قاعده ‌ی بازی مهم‌ تر از هر‌چیز‌ دیگر می‌ باشد. سیاست ‌مداران ما هنوز این آزمون را نگذرانده و مردم واقعا نمی‌ دانند که پس از سیزده سال مشق دموکراسی، آیا واقعا ظرفیت پذیرش شکست در نخبگان سیاسی ما ایجاد شده است یا خیر. این مهم‌ترین پرسش در ذهن مردم افغانستان است و یافتن این پرسش کلید بسیاری معماهای سیاسی و اجتماعی در این کشور است.

دیدگاه شما