سرمقاله های سال گذشته
5 ثور

نشست انقره و اید ه های مردم

حامد کرزی رییس جمهور دیروز در رأس یک هیأت بلند پایة سیاسی و امنیتی عازم انقره پایتخت کشور ترکیه گردید و قرار است ا مروز نشست مشترکی با رهبران کشورهای ترکیه و پاکستان داشته باشد.
این سفر که  بنا به دعوت رسمی رییس جمهور ترکیه به منظور بهبود روابط افغانستان و پاکستان و جستجوی راههای بیرون رفت از بن بستی که در مبارزه علیه تروریزم بوجود آمده و نیز برطرف سازی یک سری سوء تفاهماتی که بر روابط دو کشور همسایه افغانستان و پاکستان سایه افگنده، انجام می گیرد؛ از لحاظ سیاست های منطقه ای و بین المللی دارای اهمیت می باشد.
ترکیه کشوری است که روابط حسنه، دیرینه و تاریخی با افغانستان دارد و از زمان استقلال این کشور تا هنوز سیاست های معقول و منطقی را بر مبنای منافع دوجانبه و احترام متقابل پی گیری و دنبال کرده است و هر دو کشور در حال حاضر به شدت متعهد به مبارزه علیه تروریزم، تطبیق ارزشهای دموکراسی و حاکمیت قانون در داخل کشور می باشند و هر دو کشور روابط نیک و پایداری با ایالات متحده آمریکا دارد.
ترکیه پس از کنفرانس بن در زمینه های مبارزه با تروریزم، بازسازی زیرساخت های کشور، اعطای بورسیه تحصیلی و تأسیس دانشگاه ها و ... با دولت افغانستان کمک و همکاری نموده است.
ترکیه همچنین با کشور پاکستان روابط بسیار نزدیک دارد و قبلاً در چارچوب یک پیمان نظامی بنام «سیتو» با هم همکاری داشته است و در حال حاضر نیز روابط دو کشور در سطح قابل قبولی قرار دارد و بر همین مبنا است که کشور ترکیه مناسب می بیند تا از روابط خوب و اعتماد متقابل خود با کشورهای افغانستان و پاکستان ، استفاده کرده و در راستای رفع ابهامات و اشکالات به وجود آمده در سیاست خارجی دو کشور تلاش نماید.
روابط و مناسبات دو همسایه افغانستان و پاکستان از یکسال بدین سو به سردی گراییده و گه گاهی به جنگ لفظی و تبلیغاتی بدل می شود و اتهاماتی از سوی مقامات بلند پایة دو کشور نسبت به یکدیگر وارد می آید. در اثر سردی روابط دو کشور، جریان مبارزه علیه تروریزم به کندی گراییده و سیاست های جامعة جهانی در قبال تروریزم را با پراکندگی و نابسامانی مواجه ساخته است.  در ماه سنبلة سال گذشته رییس جمهور ایالات متحده آمریکا از هر دو رهبر دعوت کرد تا در جریان مذاکره ، رهیافت های نوینی را در ایجاد روابط سالم تر میان دو کشور جستجو نمایند که این امر در نهایت میسر نگردید . مهمترین دستاورد آن نشست، تشکیل جرگه امن منطقوی با شرکت سران اقوام دو کشور بود که آنهم  تا هنوز به نتایج عملی و ثمربخشی نینجامیده است.
نشست امروزی  در واقع دومین نشست از این قبیل است که هر دو رهبر به میزبانی یک کشور ثالث می خواهد، موارد پیچیده و پر اشکال در مناسبات دو کشور را شناسایی و راه حل مسالمت آمیز و منطقی آن را پیدا نمایند.
با توجه به نحوة تصمیم گیری ها و سیاست هایی که هر دو کشور در گذشته در قبال همدیگر داشته و با عنایت به اظهارات روزهای اخیر مقامات دو کشور، به نظر نمی رسد که مذاکرات دو رهبر به نتیجه ای مشخصی منتهی گردد، اما نقش سیاسی و پراهمیت ترکیه در منطقه و بخصوص برای افغانستان و پاکستان، این ایده را قوت می بخشد که بالاخره هر دو رهبر شرایط سیاسی و آسیب پذیر منطقه را در نظر گرفته و بر پایة احترام دو جانبه و اصل حسن همجواری و منافع متقابل و مشترک، واقعیت های سیاسی را پذیرفته و راههای دراز مدت و استراتژیک همکاری های سیاسی، امنیتی، اقتصادی و فرهنگی را درآینده جستجو نمایند و با بلند نظری یخ های به وجود آمده در روابط دو طرف را از بین ببرند . ما امیدواریم که این نشست، ایده های مردم افغانستان و پاکستان را که بر صلح، دوستی، محبت و داشتن روابط نیک مبتنی می باشد، عینیت بخشیده و تحقق پذیر سازد.

شک وتردید های حمله به ایران

درگیری های لفظی میان امریکا و ایران چندین سال است که ادامه داشته و هرازچندی فراز و نشیبی را به خود گرفته است. آخرین مرحله از این تنش ها از زمانی آغاز گردید که اسنادی در رابطه با استفاده های نظامی ایران از دانش و فن آوری هسته ای افشاء گردید.
تنش های مربوط به برنامه های هسته ای ایران، خود راه پرپیچ
 و خمی را پشت سرگذرانیده که نهایتاً به اعمال سه مرحله تحریم علیه این کشور توسط شورای امنیت منجر گشت. گرچه رضایت و توافق تمامی اعضای دائمی شورای امنیت کارچندان ساده ای نبود و پروسه ی طولانی ای جهت تغییر دادن موضع کشورهای چین و روسیه که دارای روابط بسیار نزدیکی با ایران بودند، سپری گردید .
ماجرای هسته ای ایران که در واقع جزئی از طرح ژاندارم منطقه شدن ایران به شمار می رود، علاوه بر تهدیدهای امنیتی ای که جامعه ی جهانی را با آن مواجه خواهد ساخت، جوامع منطقه و به ویژه همسایگان را با خطر آسیب پذیری قرار خواهد داد. مسلماً اگر جنگ هسته ای آغاز شود، تشعشعات رادیو اکتیو آن به کشورهای همسایه سرایت نموده و کشور ما که در جوار پاکستان و ایران قرار دارد، ضربه های شدیدی را متقبل خواهد گردید. اما با همه ی این ها، متاسفانه مسئولین کشور ما هرگز به این مسئله ی حیاتی توجه ننموده و هیچ گاهی اعتراض خود را نسبت به استقرار سلاح های هسته ای در همسایگی ما، ابراز ننموده اند.
روند برخوردهای لفظی میان ایران و آمریکا، در این اواخر بت اسلایدهایی که حاکی از وجود رابطه میان فن آوری هسته ای ایران و آزمایشات نظامی این کشور بود، توسط معاون آقای برادعی ارائه گردید و طی آن گزارش نهایی آژانس بین المللی انرژی اتمی را زیر سوال برد، در فاز بالاتری قرار گرفت.
به دنبال آن، آژانس از دولت ایران خواست تا جهت بررسی صحت اسناد ارائه شده به نمایندگان این آژانس اجازه بازرسی مجدد داده شود. دولت ایران مدتی این درخواست را نادیده گرفت و حتا بعضاً با آن شدیداً اعلام مخالفت نمود.
این روند تا بدان جا پیش رفت که بالاخره خانم هیلاری کلینتون یکی از نامزدهای حزب موکرات آمریکا نیز حوصله اش سرآمده و طی یک صحبت تلویزینی در امریکا در مقابل ایران موضع جدی گرفته و با لحن شدیدی اعلام نمود که در صورت ادامه ی ماجراجویی ایران، امریکا باید به ایران حمله نماید. وی حتا قدرت نمایی نموده و گفت که امریکا قادر است که ایران را محو نماید. شاید این پاسخی است به این گفته ی رییس جمهور ایران که سال پیش گفته بود، اسراییل باید از نقشه ی جغرافیایی حذف گردد. این موضع گیری یکی از چهره های مطرح حزب دموکرات امریکا که کاندیدای ریاست جمهوری ایالات متحده می باشدو با توجه به مواضع محتاطانه ی این حزب در رابطه با مسائل عراق و ایران، توجه بسیاری ها را به خود جلب نمود.
مدتی پس از این ادعا، رابرت گیتس که به محافظه کارترین چهره در کابینه ی آقای بوش مشهور می باشد، اعلام داشت گرچه حمله ی نظامی امریکا به ایران فاجعه آفرین خواهد بود، اما گزینه ای بهتر از آن برای ما وجود نداشته و باید از آن استفاده نمود. این هماهنگی میان چهره های مختلف تندرو و میانه رو دولت امریکا و نیز دو حزب مقتدر این کشور، نشانه هایی از احتمال زیاد حمله می باشد. درست در همین گیرودار بود که دولت ایران به معاون آقای براداعی که قبلا وی را به جاسوس آمریکا متهم نموده بود، اجازه می دهد تا در راستای رفع ابهامات موجود در گزارش آژانس بین المللی انرژی هسته ای، به ایران سفر نماید. باید دید که بالاخره عقب­نشینی­های دولت ایران باعث تغییر درتصمیم امریکا درحمله به ایران خواهد شد و یاخیر؟